CXIV. — LA COMMUNION FRÉQUENTE
Mais comment le pénitent pourra-t-il savoir s'il y a précepte ou seulement conseil ? Il le comprendra facilement si le confesseur lui fait entendre que ses indications sont imposées par une loi ; il y aura alors obligation de s'y conformer.
[L'enseignement donné dans cette consultation s'est trouvé merveilleusement confirmé dans le décret Sacra, de la S. C. du Concile, en date du 20 décembre 1905. Nous en donnons le texte intégral : on y retrouvera les raisonnements et jusqu'aux expressions qu'on a pu lire dans les pages précédentes. — Tr.]
« Sacra Tridentina Synodus, perspectas habens ineffabiles qua? Christifidelibus obveniunt gratiarum divitias sanctissimam Eucharistiam sumentibus (Sess. 22, cap. 6) ait : Optaret quidem sacrosancîa Synodus, ut in singulis Missis fidèles adstantes non solum spirituali affectu, sed sacramentali etiam Eucharistiœ perceptione communicarent. Qua? verba satis aperte produnt Ecclesia? desiderium ut omnes Christifìdeles ilio cœlesti convivio quotidie reficiantur, et pleniores ex eo sanctificationis hauriant effectus.
« Cujusmodi vero vota cum ilio cohœrent desiderio, quo Christus Dominus incensus hoc divinum Sacramentum instituit. Ipse enim nec semel nec obscure necessitatem innuit sua? carnis crebro manducando suique sanguinis bibendi, prœsertim his verbis : Hic est panis de cœlo descendais ; non sicut manducaverunt patres vestri manna et mortui sunt : qui manducai hune panem vivet in seternum (Joan., vi, 59). Ex qua comparatone cibi angelici cum pane et manna facile a discipulis intelligi poterat, quemadmodum pane corpus quotidie nutritur, et manna in deserto Hebra?i quotidie refecti sunt. ita animam christianam cœlesti pane vesci posse quotidie ac recreari. Insuper quod in oratione Dominica exposci jubet panem nostrum quotidianum, per id Ss. Ecclesia? Patres fere unanimes docent, non tam materialem panem, corporis escam, quam panem eucharisticum quotidie sumendum intelligi debere.
« Desiderium vero Jesu Christi et Ecclesia?, ut omnes Christifìdeles, quotidie ad sacrum convivium accédant, in eo potissimum est ut Christifìdeles per sacramentum Deo conjuncti, robur inde capiant ad compescendam libidinem, ad levés culpas quae quotidie occurrunt abluendas, et ad graviora peccata, quibus humana fragilitas est obnoxia, pra?cavenda : non autem pra?cipue ut Domini honori, ac venerationi consulatur, nec ut sumentibus id quasi merces aut pra?mium sit suarum virtutum (S. August., Semi. 57
in Matth. De Oral. Dom., v. 7). Unde S. Tridentinum Concilium Eucharistiam vocat antidotum quo liber emur a culpis quotidianis et a peccatis mortalibus prseservemur (Sess. 13, cap. 2). ,
« Hanc Dei voluntatem priores Christifideles probe intelligentes, quotidie ad hanc vitae ac fortitudinis mensam accurrebant. Erant persévérantes in doctrina Apostolorum et communicatione fractionis panis (Act., n, 42). Quod sœculis posterioribus etiam factum esse, non sine magno perfectionis ac sanctitatis emolumento, Sancti Patres atque ecclesiastici Scriptores tradiderunt.
« Defervescente interim pietate, ac potissimum postea Janseniana lue undequaque grassante, disputari cœptum est de dispositionibus, quibus ad frequentem et quotidianam Communionem accedere oporteat, atque alii prae aliis majores ac difficiliores, tamquam necessarias, expostularunt. Hujusmodi disceptationes id effecerunt ut perpauci digni haberentur qui SS. Eucharistiam quotidie sumerent, et ex tam salutifero sacramento pleniores effectus haurirent ; contentis ceteris eo refici aut semel in anno, aut singulis mensibus, vel unaquaque ad summum hebdomada. Quin etiam eo severitatis ventum est, ut a frequentanda caelesti mensa integri cœtus excluderentur, uti mercatorum, aut eorum qui essent matrimonio conjuncti.
« Nonnulli tamen in contrariam abierunt sententiam. Hi, arbitrati Communionem quotidianam jure divino esse praeceptam, ne dies ulla praeteriret a Communione vacua, praeter alia a~probato Ecclesia? usu aliena, etiam feria VI in Parasceve Eucharistiam sumendam censebant, et ministrabant.
« Ad hœc Sancta Sedes officio proprio non defuit. Nam per decretum hujus Sacri Ordinis, quod incipit Cum ad aures, diei 12 mensis Februarii anni 1679, Innocentio Pp. XI adprobante, errores hujusmodi damnavit et abusus compescuit, simul declarans omnes cujusvis cœtus, mercatoribus atque conjugatis minime exceptis, ad Communionis frequentiam admitti posse, juxta singulorum pietatem et sui cujusque Confessarli judicium. Die vero 7 mensis Decembris anni 1690, per decretum Sanctissimus Dominas noster Alexandri Pp. Vili, proposito Bah, purissimum Dei amorem absque ullius defectus mixtione requirens ab iis qui ad sacram mensam vellent accedere, proscripta fuit.
«Virus tamen jansenianum, quod honorum etiam animos infecerat, sub specie honoris ac venerationis Eucharisties debiti, haud penitus evanuit. Quaestio de dispositionibus ad frequentandam
