C. Plantinus

Tuis, vir doctissime et eloquentissime, ad me nonis juniis Salamanticae datis et a me 11 kal. augusti receptis, nisi illico respondissem, iniquiori ferrem animo priores tuas, Abulae 15 kal. maii ad me scriptas, hodie tam sero, nempe 7 kal. augusti, primum redditas mihi fuisse. Dici etenim non potest quanta aviditate expectem tuorum operum quicquid mittere placuerit ; ob id vereor ne serius meae tibi reddantur quam ego et tu, quantum ex tuis epistolis intelligere licet, vellemus.

Paucis itaque hisce meis verbis pectus meum ingénue et candide, ut exigis, apertum rursus introspice. Aveo ego tua in vulgus producere, agere, emittere et publica facere. Mitte itaque, mi Venega, mitte quamprimum poteris quicquid edendum nostris typis, vel coujunctim vel separatim, judicaveris. Conditiones nullas, quantum ex unguibus leonem possumus, praescribes, quas libenter recusem.

Quod si fortunam, ut tuis verbis utar, matrem expertus unquam fuero, efficiam ut me non ingratum sentias; sin novercam (quod non existimo) gratins erit quam si exemplo nonnuUorum nostri saeculi importunorum hominum lucra non parum facerem.Mihi etenim mea inest cupido quod placet imprimendi, ut aliis aliquid aliud quid faciendi, neque facile quod alacri fecerim et prompto animo displicet. Habeo vçro gratias relaturus si vires adfuerint, unquam quod me tanto honore dignatus sis.

ut tua teque totum mihi immerenti et haud taie quid jam expectanti ofFcrre dignatus fueris Si quid itaque possim aut alicui rei me non inidoneum judicas, âge, quaeso, indica, imperatum mihi ab eo qui potestatem in me habeat existimabo et alacriter obsequentem me praebebo. Vale, domine mi, cum omnibus quibus bene cupis. Vale iterum. Antverpiae, 26 julii [1567].