‹ Correspondance de RomeChapitre 88 sur 97 · DL'BU · texte numérisé non relu

DL'BU

I. An çxceptis praedictis ecclesiasticis functionibus , in reliquis usus novarum candelarum sit tolerandus?

II. An et quid respondendum Archiepiscopo Colocensi , Episcopo Massiliensi, aliisque hanc S. Congregafionera interrogantibus?

III. Quatenus ad /. négative, an expédiât générale prohibitionis edere decretum?

A primo exordiamur. Ex sacra historia compertum habemus Ecclesiam a novitatibus semper abhorruisse etiam in iis quic disciplinam , sacrosqiie ritus respiciunt, ut sartas teclasque Patrum, majorumque iradiliones custodiret. Multa possem in médium afferre exenipla ,, sed brevllatis graiia in eo sisiam, cujus et nos testes sumus, et maximaui

cum rc nostra hal)ct afiinitatem. Nemo veslrum ignorât, Emi. ac Rmi. Patres , non miiltis abhinc annis paulalim tum in Urbe , tum extra , consiietudincni , scu polius corruptelam irrcpisse in sacris supellectilibus lani pro Sacerdotibus celebrantibus, quam pro usu Altariuin, in tobaleis videlicet, amiclis, albis, purificatoriis, ac etiani in corporalibus, eorumque paliis, utendi tela ex gossipio loco lini conlexta. Re ad hano S. Congregationeni delata , ac in sacris coniitiis die 15 maii anni 1819 habitis, mature perpensa, auditoque alierius apostolicarum cxremoniariim magistri voto, latum fuit générale decretum a Pio Vil. fel. rec. approbatum , quo pncdictus gossipii usiis est interdictus. In eo antem decreto inter c;ctera ba^c legiuitur : « Ad banc corruptelam , )) quam bene mulli consnctudinis noniine cohonestare nituntur, radicitus >>evellendam, studia convertcrunt Emi. ac Rmi. Patres Domini Cardi- ' nales sacris tuendis ritibus praîpositi : solliciti idcirco ut quod usque lab Ecclesise primordiis quoad sacra indumenta , et suppellectilia ob » reaies, et niyslicas significaliones inductum est, retineatur, restituatur, n et imposterum omnino servetur, declararunt et decreverunt ab antiquo » more sub quolibet praïtexlu , colère, ac lilulo non esse recedendum , » et eadem sacra indumenta, ac suppellectilia conficicnda esse ex lino, «autcannabe, non autem ex quacunique alia materia, etsi munditie, » candore, ac tenacitate linum aut cannabem œmulante, et œquante(l).)) Ex hoc decreto satis constat quocnam fuerit ratio in sacris indumentis, et suppcllectilibus prohibendi usum gossipii loco tebc ex lino vel cannabe contexlcc, nempe quod usque ab Ecclesiœ primordiis mos ille inducîus est; et ob reaies et mijsticas significaliones. Hoc posito inquiramus utrum idem de luminibus ex cera confectis sit dicendum. Quoad usus antiquitatem audiatur clarissimus Baronius, qui ad annuni 58. dcmonstrat non solum ad noctis tenebras expellendas, vel betitice causa, scd etiam relitionis ergo apud Judoeos in more positum fuisse luccrnas incendere , quem quidem morem in Christi Ecclesiam dimanasse tonendum est. Et (jiiamvis fortasse apud prinnevos Christianos lucernnc tantum oleo fot» in usu fuerint , attamen cereorum usum esse antiquissimum, et non minus quam acolylhorum inslitutionem , quorum munus crat accensos ferre cereos, optime arguit laudatus Baronius. Et re quidem \era exploratissimum est jam a tempore S. Hieronymi consuetudincm cereos incendendi tum in Oriente, cum in Occidenle invaluisse. Cum enim Vigilantius fidei déserter eorum pium cultum derideret, qui pro marîyrum honore cereorum moles, sole fu'geute, accendere in Ecclesiis solebant, sic respondet Hieronymus : « Cereos aulcm non clara îucc » acccndimiîs , sicut frusta calumniaris : sed ut noctis teiiebras hoc )) solatio tempercmus, ut vigilcmus ad lumen, ne caici tecum dormiamus

(1) Dccreîa aulhentica A'oisii Gardcllini, !om. G,num. 441".

«in teuebiis s (l). Ctcteium ea vciba cocos )iou dura îuce accendimus inela|)hoiicc sunt intelligemla , alioqiiin quonani pacto paiilo post in eadom cpislola dicere potuisset : « Nam et absque niaityrum reliquiis » per totas Orientis Ecclesias qnando legendum est Evangelium , accen- V diintur luniinai'ia, jani sole rutilante, non utique ad fngandas tcnebras, » sed ad signuni hieiitiae demonstrandum. Unde et virgines illcc Evan-

• gelicae semper habent accensas lampades suas... ut sub typo luminis » corporalis illa lux oslendatnr, de qua in psalterio leginius : Lucerna

• pedihus ineis verbum tnum. Domine, et lumen semilis meis.ri Neque vero quispiani de bujusmodi ritibus cerlior fieri potuerat, quam idem S. Boctor, qui Gallias, ac prope universam Occidentis, ut et Orientis, iibi degebat, Ecclesiam inviserat.

Quod in Orientis Ecclesiis perspicitur, id etiam apud Ecclesias Occidentales in more positum fuisse testis est S. Paulinus ipsi Hieronymo u'qualis, qui in natali 6. S. Felicis sic canit.

« Ast alii pictis accendunt lumina ceris (2). » Multiforesque cavis lychiios laquearibus aptent. » Ut vibrent tremulas funalia pendula flammas. » Praeiverat autcm Prudontius Christianus vates in bvmuo Sancti Laurcntii, in persona tyranni cancns.

« Argenteis scyphis ferunt » Fumare sacrum sanguinem » Auroque noclurnis sacris » Adstare fixes coreos. »

El S. Isidorus ad annum 600, asserit . a Acolythos , latine ccroferarios I dici a cereis quos afTerunt ad Evangelium, vel cum sacrificium offertur, » tune enim lumina accendunt, fcrnntque non ut tenebras amoveant,

• quandoquidem sol emicat, sed veluli in hrtitia; signum, ut hoec cor-

• porea lux eam lucem significet, de qua loquitur Evangflium : Hœc est » lux vcra i (3). De sequonlilus lempoiibus nemo dubilat. C:cterum de ccrcorum in sacris funclionibus usus antiquilate videri possunt Cardiualis Bona (4), Durantus (5), Joseph Yicecomes (6), Petrus le Brun (7), Meratus apud Gavantum (8), Joseph. Languet Episcopus Suessioncnsis (9), aliique perniulli.

(1) Epîstola ad Vigilanliura.

(2) En mes cercos pingendi , qui uf^qne ad no? pervonit.

(3) Origin. lib. 7, r;ip. 22.

(4) Reruni lilurgicarum , 1. 1. c. 23, § 7.

(5) De rilibus Eccl. C;ith. 1. 1. c. 8.

(6) De Miss, appar. c. 25. 1. 7.

(7) Expl. !Hi.<;s. tom. 1 . art. 5.

(S) Part. 1. tit. 20. num. 8.

(9; Tr, confiilat. Cl.-'iiclii de- Vtrl. l 26.

H;cc' Je veleri ccreorum us(i; quoJ autem ad myslicam signincaîionem allinet adeo mira sunt symbola qua; Ecclesiaslici Scriplores, ac rerum liturgicaruni peiitissimi iacera perhibeut repraisentari, ut verura intelligatur quod docet S. Petrus Damianus (1) iienipe « NonnuIIa sunt ia n ccclesiasticis observatioaibus , qiiïc in superlicie quiJeni frivola » vidcaliir et levia : coasiderata vero sublilius magane virtutis videatiir «veritatc subnixa. » Et sane Amalarius Forlunatus qui obiit anno 81 i in cereis Christi humanitateni afDrmat prnefigurari : « Géra, iaquit, » huniaîiilalcni Christi désignât. Unaaiaiitalem significalionis vult habeie » ccreus isle » (2). Et Fiilbertus Caraolensis, qui uiidecimo sa^culo floiiiit in sernione ad populuni de Pnrificatioae Beatie Mariae » Volunius, ))ait, vobis breviter exponere, fratres , unde cœpit solemnitas Purifica- «lionis, quam hodic celebratis, et quid signilicaat cerei quos vos » offerlis. Pcr lumen cerei Divinitalem Christi, per ceram significantcs » carnem ipsius virginalem , apis enim et cerœ, et mellis opifex siiic » coitu maris et faemina; procreatur (5) Yvo Carnotensis Episcopus, ila » refert Benedictus XIV (i), in sermoae de Purificatione S. Mari;c ait , »queniadmodum scilicet humanitatem excepit raaaibus, iateriorem veiHj » cognovit majestatem, qu;c suo lumiae infidelitatis nostne lenebras » illuslrabat, ita quemlibet in hac die fidelem ccrani gostanlem tnanu , «sic eani gerere , ut ad suani ipsius carnem alludat, et in candel;»- » lumine luccm agnoscat, qua aeris nostri tenebrae collustrantur. Addii » ceram , qua; hac die a fidelibus manu geritur ex odorifcris floribiis » depromplam fructum esse apis : yirf/inis videlicet animantis, cujus,sicut D lejitur , sexiuu ncc masculi violant, nec fœUis quassant ; atque ita esse sym- «boluraillius Divini lafantis, qui ;u'f in concipiendo , nec in ecjrediendo i Matris integritatem violavii. » His consona sunt quse habet Petrus de Natalibus Episcopus Exquilinus, inquiens : « Tertio propter myslicam » significationem et in capile, et in membris. In capiîe enim candela » accensa Christum significat, in cereo enim tria sunt, quae dénotant Il tria, qurc in Christo fuerunt. Nam cera , quam apes gignunt sine » commixtione, significat carnem Chrisli natam de Virgine sine cor- Druptione; lychnum in cera latens significat animam caadidissimam in «carne latentem. Ignis vero, sive lumen significat Divinitatem, quia » Deus noster ignis consumens est. In membris vero quia per hoc inïï slruimur quomodo coram Deo purificari debeamus,ut scilicet habeamus » fidem veram , actionein bonam, et intentionem rectam ^ (5). Brevius

(1) Libro qui inscribilur Domiiius vobiscum , cap. 17,

(2) De Eccles. Off. lib. 1 , cap 18.

(ô) Bibliolh. Pat. Liigdun. tom. t8, pag. 37.

(4) De feslis B. Mariœ Virg.

(a) Lib. 3. cautal Sanctor. cap. 72.

idem expoaii Durandus : « Rccte quidem, ait, ccrcus Gliristura sigiîficat 9 proptcr tria qune in co sunt; lychnum nanique animam ; cera corpus; »> et lumen Divinitatem significat » (1). Eadem habet S. Ansclmus (2) , Raynaudus (5), aliique.

Pncclara uliqiie luiec sunt symbola, qnae tanien in candelis ex stearina confcclis oninino cvanescerent. Quaaam ratione Chrisîi carncm vii'ginalem poterit per cas candelas significari, quce ex adipe sive suis, ariotis, sive Iiovis constant esse elaboratas (§ -4)? Neque officit rei nostriic nonniiUos ex laudatis scriptoribus allatas significationes de illis eandclis exposuisse, qua; a Fidelibus in die Purilicationis B. Mari;e Virginis manu gestantur; ea enira tantum occasio fuit id explicandi, quod cerei, qui pro divino cultu adhibentur semper repmcsentant. Quapropter, ni fallor, eaedem oninino pro retinendo ccreorum usu adsunt lalioncs , ac pro tcla ex lino contexta adfuere , ncmpe ritus anliquitas ab Ecclesiœ primordiis, et mysticne significationes ; quinimo, ut arbitror, si aliquo modo habcri possnnt mystic^ic significationes qp.oad sacra suppellcclilia in telis ex gossipio, nullimode obtinerentur quoad cereos, si ex stearina conficiantur.

His accedit et alia ratio , quoc in rébus liturgicis maximi est facienda, scilicet convenientiœ el decenliœ. Atque ut melius ejus vis intolligatur ad mentem revocandum est usque a primis Ecclcsia; sœculis fidèles cereos pro Dei cultu obtulisse, quemadmodum patet ex sermone, qui S. Augustino tribuitnr, ubi auctor certe antiquissimus populum exhortans ait: — Qui possimt aut cereolos, aut oleum quod in cincindelibus mittatur exhibcant (4). Hinc hujusmodi mos usque ad nos pervenit, ut in ordinatione Clericorum, Episcoporum consecratione, Sanctorumque Canonizationc cerei ofi'erantur. Et quamvis oblationes in Missai sacrificio paulatini dcsueverint, attamcn usque modo fidèles licet privatim , passim pro cultu divino cereos offcrre omnes norunt. Ilaque cera duplici sub respcctu potest considerari : vel quatenus est fidelium oblatio Deo facta, vel quatenus pro Dei Sanctorumque honore incenditur et crematur. At sub utroque respectu ratio postulat ut inter diversas rerum spocics ex quibus lumen haberi potest nobilior seligatur, qu3e absque dubio est cera apum munere ex odoriferis floribus deprompta, non autem stearina, qua; ex animalium adipe obtinetur; atque ideo indecens omnino est ut adeps pro Deo colendo comburatur. Quare eximius Suarez quiicrens ex qua materia constare debeat lumen pro Missae sacrificio, ita statuil : a Ecclcsiaî consuctudinem esse ut cerea candela accensa, et hoc servau-

(1) Ration, div. off. 1. 6 de Bencd. cerei.

(2) 2 feb. art. 3. J 8. quaest. \.

(3) Tom. 1 , 1. 3, sect. 5, c. 5, nuni. 34o.

(4) Serm. de temp. 215.

T) (ium infcrior autera materia nullo modo adhibenda est, iit ex

»sevo, vel simile : est eniiu valde indecens, et ab Ecclesix usu prorsus B aliéna » (1).

Hoc adeo verura est ut iu casu necessitatis , quo candeUc ex cera prc» missiB sacrificio haberi non possint, plerique doctores tradunt po!ius hicernam ex oleo, qiiam lumen candehe sebace;e esse adhibenduiti. Hujus sententi^e ratio validissima est , quia oleo ex Dei pnecepto pro divino cultu usi sunt Hœbrei ; eoque utilur etiam Chriôli Ecclesia ob plures quas in se continet mysticas signiScaliones. Rem oplime expoail clarissimus De Albertis in opère de sacris utensilibus (2) , ubi allata prius eorura sententia, qui in prdelicto necessitatis casu candelas ex sevo confectas adhiberi posse censebant, sic subjungil : « Sed Sylvius D paulo suporius adductus, Suarez de Ench. disp. 81. sect. 6. Reginal- » dus Prax. for. pœnit. l. 59. c. 9. sect. 7, num. l9o. Leand. de Sicram. ■otract. 8, disp. 7. quœst. 19. Rico, decis. 21.j. nmn. I. /;. -3. Garz. in n Summa tract. 3, difpc. 8. ditb. ù. piinct. 1. num. 18. Pontas. Dict. cas. iconsc. verb. Miss. cas. 7., et Beoedictus XIV. loc. sup. cit., defendinit ï oleuni semper prseferendum sevo, hocque adhibendum in extrema I necessilate. Et quamvis momenta a Pasqualigo, loco superius citato, » adducla apparentia sint, nec conlemnenda videantur, ratio tamen illa ïraeadmodum movet, quod Ecclesia in sacris miuisteriis usu quidem shabetoleum, quod plures continet iu se mysticas signitîcationes, quas » longum esset recensere, non vero adipem , qui iramundum ac corrup- » tibile pnesefert. Qua de rc deccntius semper erit lumen ex primo, »quam ex altero. In sacrificio autem omnium maximo semper usurpanda » esse quae decentissima sunt oranes omnino fatentur. » Quamvis autem laudatus auctor agat hic de lurainibus, qu?e necessario ex Ecclesise lege reijuiruntur pro Miss;e sacrificio, nihilominus data proportione ratii» eadem esse débet ac pro caiteris ecclesiaslicis fuiictionibiis, quihus Deus ejusque Sandi honorantur et coluntur.

Quœ hactenus dicta sunt confirraari possunt auctoritate Sac. Congrogationis christiano nomini propagando pr;cposit;e. Aiino eiiim Î8">1 Yicarius Apostolicus Regni Coreai apud Siuas ita suppliciler exposluiavit : « Poterone uti in celebratione Missae cera ex quadam arbore flucnte? » Cera hujus speciei satis similis est cer;e communi : facile invenilur, et »vilis est pretii, dum cera ex favo mellis extrada ex remotissimis pro- «vinciis affertur, et nonnisi cum maximis expensis comparari polest. o Hujusmodi precibus in particulari conventu super rébus Sinarum habitt) die 15. Augusti anni 18.34. Relatis ab eo viro Emo. , qui suniMia

(1) De Miss, seu sacrif. Jegis novae, quœ^t. 83, disp. 81 , sect 6. (5) Tom. 1 , cap. -3, num. 1j4 et seqq.

Oui'

cuni lande jam ab co icmporc luijus S. Congregationis pracfecti munere fiingebatur, rescriptiim fuit : a Siippîicandum SSmo. pro gratia a » Vicario Apostolico petita, ut durantibus circumstantiis ille possit pro » suo arbilrio et conscientia permittcre in Missse Sacrificio usum cerœ « ex qnadani arboris specie (luentis. )■> Hoc autem rescriplum me.ie senlentiie optime favet. Etenim hic agebatur de cera vegetali, quai absque dubio nobilior est cera animali, agebatur de locis ubi cera ab apibus elaborata minime reperitur, et nonnisi ex rcmotissirais regionibus magna cum expcnsa comparari potesl, et tamen illi Enii. Patres arbitrali non sunt eo in casu declarare fas esse Vicario Apostolico ejusque niissionariis candelas ex ea cera confectas adhibere, sed duxerunt supplicandum SSmo. pro dispensalione, et quidem non absoluta, sed cum eonditionc, durantibus nimirum circumstantiis. Curnam non dcclararunt licere? Non alia de causa quia optime noverant cerœ usum apis munere ednctœ ab Ecclesise primordiis inductum esse , atque miras conlinere mys(icas significaliones.

(La suite à toi prochain numéro.)

L INSTITUT DES UELIGIEUSES DU SAINT COELR DE MAKIE , A GAP.

On a présenté tout récemment à la S. C. des Évéques et des Réguliers les constitutions d'un nouvel institut dénommé des Sœurs du Très-Saint Cœur de Marie, existant en France dans le diocèse de Gap, ainsi qu'un petit livre contenant un office du Très-Saint Cœur de Marie, composé pour les susdites sœurs. Les constitutions et l'office ont été envoyés au consulteur, pour être examinés : le consulteur a émis un avis favorable ; il a fait en même temps quelques observations par suite desquelles on a opéré certaines corrections qui ont été admises par le procureur chargé de poursuivre l'affaire.

Toutefois, comme on a remarqué que les règles ont été faites en 184i, sans que l'institut eût obtenu de la part du Saint-Siège un décret d'approbation ou de louanges, on a jugé opportun d'écrire à Monseigneur l'Evéque et lui faire tenir que la S. C. n'avait pas l'usage de procéder à l'examen des constitutions avant d'avoir rempli les susdits actes ; qu'il fallait en outre que les constitutions fussent mises en pratique pendant un certain temps , et qu'elles fussent sanctionnées par l'expérience. On l'a en même temps prié de donner son avis sur l'institut, de transmettre des renseignements touchant le but, les vœux, l'origine, le nombre des maisons et des sœurs ; enfin , de faire connaître si les religieuses remplissaient le but de leur institut, et quelle était l'auto-

— b9o — rite qui leur avait accordé le susdit office du Très-Saint Cœur de Marie. Monseigneur FEvèque n'a pas manqué de répondre imniédialeraent. Il résulte de sa lettre que c'est son prédécesseur qui a fondé cet institut dans la ville de Gap en 1855, sous la règle de saint Augustin. Les sœurs pratiquent la vie commune dans le but de s'aider mutuellement tant au spirituel qu'au temporel, tout en s'appliquant à l'éducation de la jeunesse ! Après trois ans de noviciat , elles font les vœux de chasteté, pauvreté et obéissance. Elles n'ont qu'une seule maison, laquelle est très-grande. Il y a une église contiguë au couvent, avec un jardin trèsconsidérable. Elles sont au nombre de quarante, et elles correspondent exactement au but de leur institut par une vie laborieuse. Le nombre des sœurs s'accroît d'une année à l'autre. Elles ont sous leur direction quatre-vingts pensionnaires, elles soins dont elles les entourent leur font mériter la reconnaissance de la population. Quant à l'office qu'elles récitent , c'est le prélat fondateur qui le leur a présenté. Les professes le récitent au chœur. Enfin, vu le bien qu'elles accomplissent et celui qu'elles font espérer de plus en plus. Monseigneur l'Evêque demande l'approbation de l'institut par le Saint-Siège. Il n'est plus question de l'approbation des règles. On se borne à demander l'approbation de l'institut.

Page 1