DE FEODO ET VADIO

1 . Contingit quandoque quod aliquis vindicat ^ hereditatem suam utpote ab ipso, vel ab antecessore suo, pignori

1 Ce dernier paragraphe forme dans N. D. 2 un chapitre distinct intitulé De concordia juratorum.

2 BB., C. 4 cum.

3 BB. ajoute à la fin du chapitre les mots : et de feodo et

gagio et de dilationibus, qui ne sont pas rendus dans le texte français. Marnier, p. 75, 1. 22.

4 N. D. 2 Be hereditate pignori ohligata.

5 N. D.2, BB., C.4 vendicat.

obligatam ; et in isto casu procedendum est secundum formam brevis suprascripti ^ per hec verba :

Rex vel senescallus ballivo suo salutem. Si talis tibi dederit plegios de prosequendo clamore suo, tune submoneper bonum submonitorem œij. légales milites et homines de visineto, quod sint ad primam assisiam ballivie tue, parati Juramento recognoscere utrum terra illa quam talis ei difforciat apud Baioc[as\ sit feodum vel vadium invadiatum post coronationem ^ régis Ricardi, et pro quanto, etc . . . Sicut in brevi proximo precedenti.

2. Iste ^ casus habet dilationes et unicum langorem, sed oportet quod juratores sint concordes, ut predictum est, alioquin recurrendum est ad probationem per duellum ; et tune habebit dominus feodi curiam suam in forma prescripta in titulo ^ Be dilationibus.

3. Si recognitio concordat quod vadium est, et non hereditas tenentis, habebit Rex pecuniam ^ expressam a petente vel per juratores, et ille convictus erit in misericordia Régis, et ille, pro quo juratum est, habebit terram sine contradictione.