Arrêt du 5 juin
7. — Voici, d'après deux auteurs contemporains, toutes les promesses que renfermait le serment des procureurs :
« Quàd diligenter et fideliter officium procuratorium exercebunt; « Quàd causarum injustarum onus scienter non récipient ; « Quàd si ab initio et ex post facto vider int causam esse injustam, statim cam dimittent;
« Quàd in causis quas fovebant, si viderint tangi régis incommodum, ipsi de hoc curiam admonebunt ;
« Quàd causa placitatâ et factis negatis ipsi de recenti intrà biduum vel triduum fieri, et curia tradi procurabunt articulos suos : nisi ex causa de îicentiâ curiœ ulteriùs différant ;
« Quàd impertinentes articulos scienter non facient, nec fieri facient s eu permittent ;
« Quàd facta nec consuetudines, quas veras esse non crediderint, non proponent, nec proponi facient;
« Quàd causas quas suscipient, cità expediri procurabunt pro posse suo ;
« Quàd in eis dilationes et subterfugia maliciosi non quœrent ;
«Quàd pro salario suo, quanticumque sit magnâ causa, ultra decem libros parisienses pro uno parlamento non récipient, nec etiam in salarii majoris f'raudem : minus tamem récipient, secundùm qualitatem causœ et conditiones personarum ;
« Item quàd non paciscentur de quota parte litis ;
DES AVOUÉS
Tel était, d'après l'ancienne organisation, le cercle dans lequel agissait le pouvoir disciplinaire : tels étaient, indépendamment de tous les devoirs généraux que l'honneur et la probité imposaient aux procureurs, les devoirs spéciaux, dont l'infraction les rendait passibles des peines de discipline.