CONSTITUTIONES
CLERICORUM S^CULARIUM
IN COMMUNE VIVENTIUM A SS. DD. INNOCENTIO PAPA XI APPROBATA DIE 7 JULII 1180.
. PROŒMIUM.
Finis hujus Vit» Clericalis non est novum Institutum, aut Religionem introducere ; sed ipsummet Statum Clericalem et Ecclesiasticum à Christo fundatum et ab Apostolis observatum, sub immediata RR. Ordinariorum potestate, omni prorsus exemptione seclusa, pure amplecti. Ut vero primseva ac genuina praedicti Status honestas tutius et sanctius oonservetup, Sacerdotes hujus vit» juxta antiques Ecclesiœ Canones, secluso fœminarum consortio (1), bini, terni, vel etiam plures simul, tub privata et œconomica quadam unius Superioris directione ac inspectione vivent ; et bona sua ecclesiastica in communes pios usus confèrent : atque sic et privatam suam, et animarum sibi commissarum seternam salutem gnaviter promovere studebunt, prout sequentes Constitutiones in certa capita digestœ uberius explicant.
lUud porro sibi persuadeant, se jurisdictioni Ordinariorum, in quorum Diœcesibus pro tempore bénéficia, vel domicilia obtinuerint (seclusa omni exemptione) semper manere subjectos : Quorum proinde, uti et precipue ipsius S. Roman» Catholic» Ecelesise Matris nostrœ Dogmata,
(1) Voir U note page 199.
133 C05ST1TUTI0NB8 CLRRICORUlC SJECUURIUlC
Jura, Décréta et consuetudines, pro viribus obserrabunt atque défendent, quemadmodum à Clericis ea observari et defendi par est.
Cœterum Constitutioneshujusvitœ Clericalisin sex partes prfiecipuè diyiduntur. Prima est de cura propriae salutis et profectu in spiritu; 2* De communitate bonorum; 2* De fratema cohabitatione : 4* De separatione mulierum; 5« De Obedientia; 6* Denique de cura animarum.
I i. — De car* proprl» 0«liitU et profecta In spIrlUi.
I. Cum fides sit fundamentum et initium salutis œtern», sublato omni proprio judicio, captivantes intellectum suum in obsequium fidei Jbsu Christi, teneant promptam ac paratam voluntatem omnibus iis fidem ac obedientiam prœstandi, quœ vera Christi Sponsa, ac S. Mater nostra Romana Orthodoxa Catholica Ecclesia, credenda, aut facienda declaravit. Tel imposterum declarabit.
II. Per rectam intentionem in omnibus suis actionibus sincère gloriam Creatoris sui spectent, curentque, quantum in se erit, non solum se ipsos, verum etiam omnes alios, ad serviendum divinœ Majestati excitare propter Ipsammet, et propter nimiam charitatem qua prior dilexit nos, neque in ulla re se ipsos quœrant, sed in omnibus creaturis, quemadmodum et in semetipso, Creatorem suum, et omnes in illo diligant.
III. Unusquisque perspectas habeat animi sui propen* siones, et anteyertere noverit tentationes, opponendo ipsis remédia, quœ quivis sibi cum divina gratia comparare et in promptu habere laborabit, inflectendo se ad ea quâe sunt contraria peccatis, et profectui spiritus conducunt ; ut si quis animadverterit se ad superbiam, aut iram, aliamve passionem esse propensum, is exerceat se in rébus abjectioribus, et quœrat ea quibus patientiam exercere, aut alii Titiosœ propensioni resistere possit.
m COMMUNE viysimuM 133
IV. Ad ^irtutes solidas hominis sui interioris pro viribus innitantur ; prsecipuè vero studeant in sui ipsius cognitione veraque abnegatione, in Christiana simplicitate, in humilitate, patientia, charitate et timoré Dei, cum prudentia et discretione plurimum excellere.
V. Propter amorem Christi Salvatoris sui libenter debent ferre injurias, persecutiones, contumelias et qusevis opprobria, imo ex animo gaudere, si gratis odio habuerit eos mundus et contempserit : quae omnia eo ardentius complectentur, quod sciant iisdem insignibus Dominum et Magistrum suum fuisse spectabilem.
VI. Cum ex sola voluntatis affectione (quantumvis etiam spirituali), vel subita boni verive apprehensione, ad agendum, vel omittendum prœcipitanter et qua data porta ruere maxime semper sit periculosum, ideo affectus suos, etiam spirituales, ita refraenent, ut neque in agendo, neque in loquendo sint inconsiderati aut prsecipites; sed, re prius in oculis Dei discussa, pensent quœ honestas, utilitas, nécessitas et Tentas rébus agendis yel omittendis subsit, quseye commoda aut incommoda ex iis sint nascitura.
VII. Temperantiam in cibo et potu, ad majus Dei obsequium et perfectiorem carnis subjugationem, unice cordi habeant, et sancte semper conentur observare. Hinc conviyia, quantum fieri potest, domi forisque évitent ; si vero humanitas vel Christiana charitas subinde aliud prudenter suaserit, ex Superioris arbitrio stabit quid hac in re cum œdificatione permittendum sit; nemo proinde hisce citra jussionem se ingérât, aut proprio motu ad aliquod convivium accedere praesumat.
VIII. Quando itinerantur, apud hujus vitse Sacerdotes divertant. Quod si in eorum defectu diversorium aliud eos capere necesse fuerit, memores sobrietatis et frugalitatis diligenter caveant ne, cibi et potus abusu, animae puritati et proximorum sedificationi aliquid officiant.
194 coir s T i T u n ow n ctMicatttTtf êMcvLkuim
IX. Qtiia otiom pulvînar Diaboli et Tidorain camis aliorufaqae plurimoniin malorum mater esse ikoseitar, onmi atodo sibi prospiciant, ut semper, etiam extra statotas eïercitationes ordinarias, honesta aliqua aotione sint occupât!, quam singuli pro capacitate sui ingenii et stqpe» riorum directione susoipiant.
X. Statutis Bxercitiis dilig^enter suum tempus tribuant, unifbrmitatem omnes servent, et semetipsos utiliter de die iù diem in sincerum servitium divinteMajestatis impendant: hinc quatumvis aridi sint et desolati, fortiter nihilominus iisdem insistant, sciantes, etiam absque stipendio driestiijlrii 6onsolationum> voluntati divtnaa obsequium rationabile prsestare, jusque providenti» et nutui, perfecta quadam Toluntatis suœ cum divina conformatione, ia omnibus sese subjtcere; quare oonstanter pergant, et ad devotionem in quibuftyis difficultatibus se jugiter excitent.
XI. lû suis spiritualibus exercitationibus ri» ordinarî», setundttm communes prudentise et discretionis régulas, insistant omnes ; et, ut se contra dsemonis illuSiones tuean» tur, Superiorum et confessariorum ductum sequa^tur; noriatqme modos tentationes et insidia* maligni spdritus vitandi et superandi.
XII. Ad majorem in spiritu profectum, aut saltem ad necessariam illius conservationem, omnes quotidie in meditationem secnndum exercitium trium animse poti&ntiarum, vel ascetîcam lectionem, ad minimum per mediam horam post matutinas preoes incumbant, ad quam se pridie vesperi per hdraè quadrantem prteparaverint, eam, potisëmum et vita Christi et Sanctorum, materiam seligentes, quam sibi sidgUli mftgit profuturam extstimabunt.
XIH. Aineant omnes quotidie ceiebrare, et ita ritere ut dîgfté ceiebrare possint; idcirco summo studio conentur conscientiam suam ab omni, etiam minima, labecula mun^» dam servare) mortalem culpam plus quam faciem colubri
IN COKlffCNB YITETfTIUll. 135
formidantes. In hune finem ad minimam semel in &$ptimana sua peccata intègre confitebuntur, idque aliàs toties faeient quoties necesse fuerit, et quotidiana tantopum mysteriorum tractatio requisiverit.
XIV. Ubi non est Chorus, Breviarium Romanum aliasque preces consuetas, unà cum conscientise examinibus, simul eodem loco et tempore, cum débita attentione et devotione, in Creatoris laudem persolvere allaborent.
XV. Lectioni, studio ac meditationi sacrarum Scripturarum ea sedulitate ac frequentia invigilabunt, ut huic tam sancto exercitio , ultra tempus matutinœ meditationis vel lectionis supra nominatum, saltem unam adhuc horam quotidie impendant; et ad majorem fructum inde percipiendum, Sanctorum Patrum, probatorumque interpretum explanationem desuper adhibeant.
XVI. Praeterstatuta Exercitia quotidiana, omnes et singuli cujuscumque Districtus Sacerdotes, in loco à Superioribus assignando, quotannis recoUectioni spiritus sui per certos dies vacabunt : ad quam etiam extra hoc prasscriptum parati esse debent, quando eam Superiores UUs au,t utilem aut necessariam esse judicaverint.
XVII. Non solum sequo animo accipiant si ad majorem in virtutibus progressum, proprii defectus ipsis à Superioribus fuerint intimati ; yerum etiam ad aliorum correctionem viam sternant : quare si quis grave delictum, aut tentationem, vel ejus pepiculum in altero notaverit, d^ hoc Superiorem vel fldeliter moneat, vel saltem desuper interrogatus veritatem aperiat, ut ipse, pro paterna in suos Gura, periclitantibus convenienti remedio posait succurrere.
XVIII. Caveant Sacerdotes sese negotiis ssecularibus, aliisque rébus ad se non pertinentibus immiscere } et si quam causam civilem habuerint, sublimions status sui intttitu in judicio personaliter non compareant, sed utantur
136 CONSTITUTIOIfBS CLBRICORUM SJECCLARIUM
Procuratore; quod si vero urgente necessitate causam Tiduarum, pupillorum, aliarumque miserabilium personarum suscipere charitas suaserit, non faciant id absque licentia Superiorum ; in iis autem suo duntaxat consilio adjuyandis memores sint modestiae, et erga partes litigantes reconciliandse charitatis.
8 1. — De CommaiiUate Bonomm.
XIX. Communitas bonorum hujus vit» Clericos et Sacerdotes obligat ut redditus buos Ecclesiasticos, quocunque titulo obvenientes, quorum tamen libéra dispositio de jure ad ipsos pertinet, in communes pios usus conférant, colla-
tione stabiliter in vita et post mortem duratura quam
eo ipso facere censentur dum vitœ huic communi se aggregant (1). Hanc porro communitatem bonorum eo ardentius coli decet quod Christus Dominus cum Apostolis suis eam tenuerit, in Ecclesia Dei diu vi guérit, et sacri Canones tam sancte ad eam hortentur. Igitur in Autho^em yit» Jesum Christum jugiter respiciant; et memores se, ad vindicandam veram libertatem filiorum Dei, et adipiscendas divitias glorise ejus, totum thesaurum suum in Cruce Domini suspendisse, laborent omnem affectum et inordinatam animi sollicitudinem erga res temporales sic extirpare, ut solus Christus Crucifixus, velut summum bonum, unius cujusque prœcordia abundanter impleat.
XX. Quapropter, ut in majore pace domestica et quiète animi, Deo, sibi, proximo vacare et vivere possint, ubi plures simul habitant, unus eligatur, qui Beneûciorum et functionum Ecclesiasticarum redditus è manibus sacerdotum sibi cohabitantium' recipiat, et singulorum necessitatibus ex sequo prospiciat , atque de receptis et expensis Buo tempore superiori ordinatam rationem reddat.
(\) Voyez ci-dessus, page 93, la manière dont se pratique la mise en commun des revenus ecclésiastiques dans notre association diocésaine.
IM COMMUNE VIVBMTIUM. 137
XXI. Habitatio, Tictus, Testitus, lectî, pro diversitate iocorum uniformiter sic accommodentur, quemadmodum servos et ministros Dei et Ecclesiœ decet; inûrmorum tamen semper habita ratione. Sine ezpresso consensu Superioris nihil de uno in aliud domicilia m transferatur : hinc caveant hospites, itinérantes, aut qui alio commigrant , ne quid, sive ex Bibliotheca libros, sive ex domo alias quascumque res, clanculum et pro libitu suo secum accipiant, ob confusiones et incommoda quse ex opposito consequuntur.
XXII. Qui parentes, fratres et sorores in necessitate constitutos habent, œconomiam suam ita instituant et vivant, ut eos charitative juvare possint; ubi vero beneficiorum tenuitas id non patitur, ex dispositione Superioris defectus aliunde supplebitur. Illi autem qui ab ejusmodi onere juvandorum parentum, fratrum, sororum liberi sunt, ne arbitrentur rapinam id quod, ob obsequium pietatis et necessitatis, in suorum confratrum parentes, fratres et sorores ab eodem Superiore commendatos expenditur; verum sibi persuadeant (cum charitati fraternse omnia sint communia), in suosimpendi : unde qui non habent parentes, fratres, vel sorores in necessitate constitutos, sint tanquam habentes, gratiasque Deo agant, quod hac libertate eos donarit.
XXIII. Cseterum Communitas bonorum hujus vitœ clencalis prout supra insinuatum, procedit solummodo de bonis intuitu munium, functionum, ac redituum Ecclesiasticorum quomodolibet qusesitis : bona autem patrimonialia sub libéra cujusque dispositione relinquuntur : cum hoc tamen moderamine, ut in iis dispensandis prima ac potissima pauperum consanguineorum ratio habeatur, bono nihilominus communitatis nostrœ Clericalis non praeterito. Ad evitandam vero omnem in hac disciplina Clericali et pace domestica confusionem, et alia incommoda, hujusmodi dispositiones patrimonialium diligenter consignentur, et Superiori, quoties ipsi videbitur , desuper ratio reddatur. Lites vero , si quse super dictis bonis patrimonialibus movebuntur, non
138 CON8TITUT10NB8 CLBRICORUK SJECULARIUK
à Sacerdotibus in persona, multo minus nomine Commu-
nitatis, sed per procuratores coram tribunalibus agitentur.
§ t. — De fratern* cohabltatlone.
XXIV. Duo, très, vel etiam plures Clerici, pro locorum qualitate (conformiter antiquis Ecclesiœ Canonibus) eadem in domo ac mensa pie, sobrie» caste et fraterne cohabitent; nec facile aliquis solus exponatur, nisi locorum distantia postulet, eaque sit parochialium proventuum tenuitas, ut duo cohabitare non possint : taies vero soli exponantur, qui eam vitse moramque constantiam probarunt, ut soli tudo nihil pericali secum trahere merito credatur.
XXV. Ut autem hujus vitse socialis disciplina, vitato otio, sanctius continuetur, et simul major proximo utilitas accrescat, teneros adolescentes in bonis moribus et litteris eo usque informabunt, prout singulorum capacitas, oppor< tunitasque locorum permiserit.
XXVI. — Ne tamen ipsi Clerici notitiam studiorum Theologicorum et Controversisticorum in scholis acqui> sitam deperdant, sese, etiam postquam ad animarum curam aliasque functiones cléricales applicati fuerint, in prsedictorum studiorum exercitio diligenter occupabunt, et subinde in loco ad hoc deputando, per repetitiones et conferentias desuper instituendas , aliquod su» industci» ac profectus spécimen exhibebunt.
XXVII. — Fraternam charitatem et unionem sedulo observare nitantur, supportantes se mutuo in charitativa patientia, et infirmitatis proprise recordatione ; quemad. modum nos, et totum mundum in peccatis innumeris divina bonitas benignissime sustinet.
