EPISTOLA XI
Poggius sal. pl. dicit Leonardo Aretino. Rome, 16 mai (1424. De T.).
Leonardo Bruni et Niccoli s'étaient brouillés. Poggio les engage à se réconcilier. Niccoli, dit-il, est d’une nature de verre, prompte à se rompre au premier choc.
e . 0 ou . 0 . . e . 0 0 0 0 . . . 0
Hanc dirimi, ob insaniam unius femellae, levissimum visum est mibi; neque te culpo, neque Nicolaum excuso!. Id fero molestissime hanc vestram dissensionem, quasi communem fabulam, nonnihil maculasse amborum famam. Ego satis novi naturam Nicolai, ac mores : non nego aliquid in eo esse, quod corrigi posset. Tener est inter caetera, et ut ita dicam, vitreus, qui ad parvulum ictum confringitur. Sed quis est, mi Leonarde, cui non multa desint? Flaccus inquit : « Nam nemo vitiis sine nascitur : optimus ille est qui minimis urgetur ; » et Jacobi Apostoli est aurea sententia : «In multis offendimus omnes.» Homo est Nicolaus, mea sententia, qui citius duci possit, quam frahi. Debemus supportare invicem juxta praeceptum Apostoli.
Romae xvir. Kalendas Aprilis.