Pcrs., Sat., III

6. In. Or., XI, 1, 55; XII, 2, 6-10 : « Quis (philosophus) in ipsa... reipublicae administratione versatus est? etc. »

7. Sen., Ep., VII, 6, 2 : « Non est extra rcmpublicam, etiamsi recesserit. » — De Tranq. an., 5.

in supervacuum, nec se nihil profuturus impendel'. » Alque aliter sentire ac Senecarn non modo ceuluriones, sed plures inler rnoderatos bonosque cives minime mirum est. Ceterum quomodo illi qui « recesserint », reipublicse poluerintadmoveri, etiamsi voluissent, non salis est comperluni, nec sane taie aliquid Quintilianus ipse benigniore animo tulisset. Ergo, quœ sub bono principe gravior esset accusatio, sub pessimo non^^arva fuit adulntio; neque auctor pro dolente ex animo babendus est, sed pro simplice vel pro déclamante, et vulgari opinioni morem nimis gerente. Fueritne inter bas partes adeo discrepantes (de otiosis sapirntibus dico, et de agentibus rhetoribiis vel aliquid credenlibus seagere) aliqua concordiae ratio, nobis parum cognitum : cur timen isla Fabii acerbilas improbanda videatur, dicemus aperte. Scilicet aut inutilis erga victos, lacentes nec jam lacessentes, aut contra nimis iitilis Quintiliano, publico doclori, illa duci potuil. Melius, nostra quidem sententia, providendum Fabio erat ne, sinceras licet senlentias aperiendo, blandienlis speciem aliijuam praeberet; neve, dumamici principis partes semper periculosas affectaret, aliquando ad partes delalorum suspeclus esset deflectere. PraBï^ertim quum, extrema manu philosophorum malis mox imposifa, et ultimis sapiontiae professoribus expulsis*, asperioribus verbis eum induisisse, nedum pepercisset, intelligere est. Ipsius igitur culpa, candidioris in laudando, sed in nocendo forsan soleitioris, acciderit nos etiam dubitasse num in illa novissima Domitiani saevitia exercenda opinio Quintiliani nullius momenli fuerit^.