Insl. or., XII

Cic, De oral.. III, 1».

rint, illinc Socralici « a*\ formandos animos staluendasque vitaB leges regressi partem quidem potiorem eloquentiae, si dividi posset, retinuerint » *, nou illud fuit Fabio cufcB, ut utrosque in prislinam commuiiioiiem reduceret, perennes illos recludendo fontes ex quibus promiscue haurire possent: sed ut de philosophise eloquentiaBque finibus (quasi non sit utraque infinita), velut de praediolo litigel, atque ut nihil aliud quam fures quserat, et res répétât. Philosophiam, — vanam scilicet scientiam nec per se satis stare valentem, — auctam eloquentiae spoliis contendit, ausam aggredi quod oratoruni esset, nempe universorum generuin disputationes. « Haec auteni, ait Fabius, quse velut propria philosophiae asseruntur, passim tractamus omnes. Quis enim non de justo, aequo et bono, modo non et vir pessimus, loqultur?... Si fuisset aliquando perfeclus orator, non a philosopborurn scholis virtutis prœcepta peterentur. Yitio igitur factum est oratoruni, ut essent a philosophorum lectione nobis niulta petenda.... Necesse est nunc ad illos qui desertam partem, meliorem praesertim, oratorise arlis occupa verunt, recurrere, et velut nostrum reposcere; non ut nos illorum utamur inventis, sed ut illos alienis nsoi esse doceamus » *.

Quse, et multa similia, non eo pertinent ut sese pbilosophorum disciplinis iinbuat futurus orator, sed ut, quodcumquedidicerit, id omne jam ex rhetoris manibus vel inventum, vel traditum, vel restilulum teneat. Non fines artis prolatare cum cognitionis ipsius finibus, sed jus et dominium rheloris instituentis quam latissime extendere cupit Fabius, ut pendeant ex ejus jussu et arbitratu caetera cognosceuda. Atque ut de una pbilosophia agamus, quo illi abiit Tullianum lioc tôt locis mire explanatum, nullam esse copiosam ornatamque eloquentiam nisi quam ambierit, circumfluxerit, dilataverit et nutrierit undique pbilosophia? Age vero, nonne auctor Dialogi de oratoribus melius Fabio in liac re perspexit et mala, et remédia, ita ut, quum ob alias causas, tum ob hanc pnecipue insigne illud opusculum videatur nostro nequaquam attribuendum^?

Ne igitur miremur eum tam aspere dimicare, quum non tam criticus disputet quam litigator : quo quidem génère nihil obsti-