Suet., De ill. grariim., II

adjunxerant, « ne scilicet sicci omnino atque aridi piieri rhetoribus traderenlur. » * Neque maie cessisse banc rem testimoiiio est '< quosdam e grammalici statim ludo transisse in forum, atque in numerum prsestanfissimorum patronorum receptos*. » Quod vehementer indio^nalur bonus noster. Quae enim potuit consummari, auleliam inforniari, cui rbetor manum non adhibuerit,eloquentia? Nonne sumnise insolentiae est grammaticos « aliénas sedes occupavisse^' », et scientiam declamandi duxisse ol'ficii sui, nec suis partibus contentos jam ad prosopopaeias usque (risum teneatis), ac suasorias, in quibus onus dicendi vel maximum est» irrupisse*? Num decet puerum, jamjam rhetori maturum, « in schola minore » subsidere ac rbetoricen apud grammaticum exercere? « Nos igitur suum cuique professioni modum demus. » Et quoniam tenuis nuper illa, pleno jam satis alveo fluit, grammatice « fines suos norit », ultra quos non eam progredi patiemur •''.

Sic agitQuintilianus, tanquameum barbaris invadentibus. Atque 00 nobis animadvertendum magis, quod nullo proprio in grammaticos accenditur odio : imo, de illorum offîcio et utilitate non breviter, atque etiam optime dixit primo Institntionis libro «, ita ut primum horum studiorum defensorem acerrimum credideris. Ita sane; sed ea lege défendit, ne rhetores semulentur : eoque magis extollit in ediscendis pueris. quo minus pares formandis oratoribus judicat^ Crescant illi, concedit, sed crescant sub altiorum umbra. Simul atque rivales videntur, inimici facti sunt. Neque alia quierenda est causa cur, dum specie aliqiia cum justitia, re nihilo melius quam pliilosopbos Fabius grammaticos babuerit, et ob eadem fere crimina ®.

Eum tamen plus aequo ab utrisque magistris praecavisse, et arctiori orbe eloquentiae opes praeclusisse, nulli non M. Tullii