Ep. X

cendo vitium vel maximum esse a vulgari génère oralioiiis... abhorrere, » illino habemus confitentem « propler exquisitius, et piinime vulgare oralionis genus, animos bomiiium ad se dicendl novitate convertisse*. » Nec immerito subjicil Fabius: « Non lam insolita laus esset prosecuta dicon'em, si usilala et ceteris similis fuisset oratio^. w Sané quod Tullio fuerat couceî^sum, sibi negatum non exislimavit Annœus. Quidni? Num uni inventori semel prosit, ceteris noceat eadem adhibita ratio? Praesertim quum tantum differre soleant tempora ingeniaque quantum illi très Horatii convivie

« Poscentes vario multum di versa palato^. »

Adde quod aliud siteligere, aliudexcludere; nec forsitan plures sint viliosœ oralionis formas quam laudabilis. Horridus C. Carbo, impolitus Ser. Galba, vel durior Calo senex tibi fastidio suut: non protinus Tullii extoUes unam eloquentiam. Laudas ejusdem Tullii virtutes ; non ideo jéjunum Pollionemaut exiiem Calvum judicabis. Declamatores tibiodiosi non impedient quin vim et aculeum Annsei mireris. Nullius liominis natura terminus artis circumscriptus est. Inter tôt et tam diversa latinae facundiae exemplaria sit Tullius maximum; non ideo sil unicum. Ne ille ipse quidem eloquentiœ laudem sibi uni adsciscere unquam ausus esset; et, quamvis non parvam diu cum aequalibus de eloquentia sustinuerit pugnam, minus de discrepanlibus questus est quam de invidentibus.

Suberat quippe illi inler atticos asianosque divisioni civica simullas quaedam : quumque in disputationibus Cicero de lilteris agi iantum sibi videbatur credere, nulli magis quam ipsi imponebat. Scilicet non de oplimo génère dicendi curabant aemuli inimicique, ne de vera quidem alticœ oralionis forma, verum de lalina patriaque et propria dicendi ratione nibil externi moris redolente, quae una deceret

Romaiios rerum dominos gentcmque togataïu.

Hinc igilur stabant qui Tullium « bene de nomine ac dignilale populi romani meiitum esse » existimarentS illinc qui odioso