Ep , XIII, 5, suh finem. Cf. VIII, 2, 0, etc

ipsam nullus. De eloquonlia cnim quasi de prato illo agitur, ubi (( bos herbain quécrit, canis leporeni, ciconia lacertam * ». Nos vero quiJ in oralione quîerenms, Disi sentenliaruni ipsarum inediillarn, et ([uoinodo n quai fuerint verba, siiitopera'? ») Adres igilur nos accinganius : non délectent nosira verba, sed prosint : Non enim scbolœ, sed vilœ discendum est. Verba interea eant ut. volent; atque si eloquentia occurrat, ne repudiemns. Ne lameu unquam nobis per se illa placeal, at tendat ad aliquid quod sit extra se. Melius quidem esset resostendere quam loqui. « Si tamen contingere eloquentia non sollicito potest, aut si parata est, aut si parvo constat, adsit, et res pulcberrimas prosequatur : sit talis, ut res potius quam se ostendat^. »

Quo teniiant talia prœcepta, neminem fugit. Eloquentiam non vorbis, sed rébus valere, nec per se, sed propter quie docere auinuim possit, esse excolendam, Aiuueus seniper professus est. Eloquentiam contra delectu verborum prairipue constare, et per se amaiidam et requirendam esse, nulla aut minima rerum adbibita ratione, docebant rbetores, et in i)rimis Quinlilianus. Qui princeps post Anuîei mortom mené elocutionis artern in piistinos bonores reslituil, et tanto plus concessit forma', quanto magis viribus de- Iraxerat. Piget enim dicere (quoniam de bonestissimo magistro pronunliamus), dicendum tamen, in ïWa Institutione oratoria minus de ipsa arte, quam de ipso verborum artificio rem agi. Concedimus exsiccata' eloquentiaî aliquid sangninis tune infundeiidum "tuisse, et Fabiu quœrendam ante omnia, secundum Tullii pra^ceptum, dicendi copiam. Sed quam tandem copiam sectatur? lllamne, quai, ut ait Cicero, ipsa rerum copia gignifurS an istam quam sic invocabat comicus poeta :

« AiÔyip, EULCV ^ôj/f/jua, x^i ^hiiacr,<; aTpdiivçM ))

Vide quibus nrlibus sit Iktc tirunculo copia comparanda : « Ex bis celerisque lectione dignis auctoribus et verborum sumenda copia est, et varietas (igurarum et componendi ratio ; tum (scilicot