Dio, LIX, 19, sub finem

6. Tac, Ann. XIV, 52 : < Ohjiciebant eliam eloquentiîe laudem sibi mii adsciscere.... ». — Cf. Suet.. Ser. 52.

quo tune eloquentia est, imitationem se aptare; lum etiam (si Juvenali credirnus), vulgo, apud ipsum populum*. Sane quia non « amœnitate ingenii » tantum placebat, sed quia novitate et brevitate inusitata dicendi delicatorum prapstrinxerat aures. Ut enim ex Cicérone ait ipse primum u exsiluisse romanam eloquentiam » % — grandem scilicet illam, et fusam, et populo late rege dignissimam, — sic, post vanas de attico génère disputationes, post inclinatam, attenuatam, praefractama declamatoribus etrheloribus omnismodi sub Augusto Tiberioque dicendi artem, ex knnm scriptis novam quamdam, nec adeo spernendam facile dixerimus exsiluisse eloquentiam, et hune scriptorem (si prava sanis licet componere), tanto propria ingenii vi et arte caiteris prœstitisse, quanto a}qualibus praestitisset ipse Cicero. Bona igilur fortuna suausus est. Quam tamen non amplius una hominum œtate floruisse ex variis indiciis conjicimus. Quisquis enim scriptor aut insequenti a^tate vixit, aut etiam non multo post Senecam mortuus est, de eo quasi non jam aut minus placente locutus est. Tacitus illi fuisse ingenium amœnum non negat, sed temporis hiijus aurihus accominodalum^; Suetonius « maxime placentem » ait, sed tinn, scilicet sub Caio principe^; quin eliam major Plinius, quo tempore Naturalem Hisloriam condebat (i. e. sub ipsam fere Annœi mortem), « principem tum eruditorum », quasi non jam esset, eum vocat \ Ex quibus, ut quidem nobis videtur, intelligendum est, doctorum saltem admirationem primo quodam impetu longius provectam, ultro mox relulisse pedem, et cui alii se addiceret, cujus non adeo lubricis vestigiis insisteret, dubiam mature circumspectavisse.

Nemo tamen, ut videtur, ante F. Quintilianum, graviter de Annaio scriptore judicaverat ; aut, si quis dictis, nullus tamen scriptis insectatus erat. Primus Fabius contra Senecam ipsum rem agit, reumque corrupti publici judicii crimine convincit, et condemnat^ Ex quare quantum inclinasset illius fama, quamque prœceps esset jamjam ruitura, neminem fugiet, si ad munus et auctoritatem pronuntiantis respexerit. Ut enim inter certissimos Senecse fautores