VIII

At enim dabat pœnas arroganliœ Seneca, qui, Fabium maie habiti a se Ciceronis ultorem nactus sit. Potières enim eum o non destitisse incessere » affirmai Quinlilianus, atque ob eam rem, (non iniqua rerum vice), se « non omnino » quidem Annaum excutere juvenum e mauibus tenlavisse, sed illis « potioribus » Annœum prîeferri non sivisse. Ita sane crediderit et voluerit Fabius, esto; nec eum sic feriisse, nisi ut sua lueretur, concedo libenter. Quibus vero argumentis Annœum fuisse odiosum Tullii detrectatorem comprobavit? Scimus quidem très Senecas jam inde ab adolescentia tullianum genus paulum aspernatos esse, quod paler iis salse exprobrat*. Sed tune, in illa declamaloriai artis novitate, quotusquisque ista a antiqua, et a Cicérone dicta », laudabat'? Scimus etiam laie aliquid a Tacito Suetonioque objectum, sed mollius, quando unus de invidentibus loquitur, aller rumorem polius videtur referre^; Aulum vero Gellium, scilicet infensum Annseo scriptorem, « joca inepti illius et insipidi hominis » aptis, ut opinor, et sapienlissimis verbis, corripuisse. Sed, quum ad res accedimus, nihil majus invenimus quam hoc « Ciceronem non perdidisse operam quod Ennium legerit*. » Quod verbum quid liabeat faceti video, quid iujuriosi, non video. Video contra in his qui supersunl Annœi libris leviter tactam vel carptam antiquilatem, sed nunquam derisam, nec (quod majus est), incognitam. Noverat veteres auctores, nec sine delectalione legebat Seneca, quando antiquas vocabulorum formas desiderat, et « quantum apud Ennium et Accium situs occupaverit^ ». Facit etiam ideniidem eum Quintiliano; quumque sentiat et ipse « lotum prope nmtatum sermonem esse® », non gaudet, verum tempus illud requirit, quo a latine loquerentur"^ ». TuUium ipsum nullo loco Isedit, et aperte pluribus laudat; habet auctorem « locupletem » in verborum electione®, in philosophia « maximum^ », scriptorem « diserlissimum**^ », in compositione praestantem**. Quid multa?

1. Sen. rhet., Suas., 7, et Chassang, De corrupta post Cic. eloquentia, p. 65.