Ep., XVIII

H. Ep., XIX, 5, 16.

siinilior est ubique teslimaiitis, laudanlis, no dicarn iniranlis, quam, ut vult Fabius, « incessentis ». Quarc in boc videtur nobis paulo plus causa? quam veritati judex induisisse*.

Non desunt tanien qua? laudet, etiam, primo quidem aspectu, sponte. Oniilto illud a ingeniuni facile et copiosum », de quo ante dixinuis : sed in pbilosopliia (quanquam paruni fuit diligeus), egregius tamen fuit vilioruni inseclator; et in ceteris rébus (quanquam in cloquendo pleraque corrupta sunt), « multai claraeque sententia?, multa etiam morum gratia legenda ». Quum intra tantulos fines quidquid Anna^us non niale audierit sit circumscriptum, non tinieo ne quis Fabium generosis laudibus severiora qua'dam judicia pensavisse, audeat contendere. Quis enim non videt eum quam minima reo concessisse? (juod omnino tollere non potuil, undique amputavit et circumcidit. Fallunt enim legentem verba illa (( vitiorum insectatoi', » vel « seutentia.» clar», nmltio », et, ut benevolis lectoribus satis apei'ta,ita malevolisnon aliqua carent ambiguilate. Scilicet redoleiit scbolam nimium, et videntur Annaîum illis annumerare, disertis quidem, sed mercenariis artificibus, quorum facundia quotidie vilium aliquod novum maximo juvenum j)lausu exagitaveril, quorumque contra quidlibet dicere ars esset, ne graluita quidem. Rursus illud vocabulum « sentenliaî », nonne in duas partes accipitur?De quibus sententiis loquitur Quintilianus? Utrum de illis sagittis orationum, vel « igniculis », ut ait ipso, bine illinc micantibus, qui perfusoriam voluptatem auribus solis afferant, niliil ad rem ipsam, nibil ad mentem pertinentes? An de illis pressis et densis cogitationibus qua}, plus sensuum quam verborum continentes, non oculos praestringant, non aures vano feriant sono, sed pectus altius pétant, et <( x£VTç.ov t-YxaraXîiTrwci toî; oIxcoiduevoi!;? )) Da mibi quemvis Annaîi librorum ignarum, et dicito num ex istis Quintiliani laudibus non modo perspicere, sed suspicari etiam possit quanto sapientiœ doctrinaîque gradu steterit scriptor qui in tota latina facundia optima senserit, bum.inissima docuerit, maxima et multo plurima excogilaverit, ita ut, multis ex antiqua morali pbilosopbia seu graica seii latina depromptis, adjectis pluribus, potuerit in unum propriumque saporem omnia illa quasi sapientiaî bumana; libamenta confundere? Credisne a tali lectore scriptorem vivo gurgite exundanlem, sensibus scateutem, legenles in perpétuas rapientem cogi-