Ep., Y

jiitur. augetur. Alque liaud scio num major sit in scrihendo virtus, (juani quae tantum meduUariim in tarn parvo spatio contraxit. Nullam ampliricationenî,neadivinoquidemTullio tractatam,plusmomenti habitiiram quam mininiam illam inlercisam clausulam, facile credidtirinn.

Superest aliquid de « pondère » dicamns, quod conlendil Fabius rébus ademisse Annteum nimis fracta oratione : « Si rerum pondéra minutissimis sentenliis non fregisset... » Quie reprehensio in sentenliosum scriptorem vel gravissima esset, si vera. Sed ne illa (juideni vera.

Ac prinium non satis animadvertit Fabius Senecam non semper tela torquere et jaculari : ejus contra compositio, ut apud maximum quemque, est multiformis et varia. Non sonant omnia eodem sono, non eodem scripta sunl impetu. Est et illi oratio remissa, lenis, ac prope fluens, ut illa loties ab eo laudata, Fabiani*; est et explanatio diserta, atque etiam contexta, non minus quam pressa, et simplex*. Excellit quidem in demonstrando, disputando, pungendo : sed commovetur saepe, stoïcus licel, et incalescit, et vere instinctus interdum elatos fundit spiritus mira verborum sensuumque continuations junctos, numeroque oratorio non multum ab illo Tulliano différente commendatos. Quandoque Quintilianus, pbilosophos irridens, exclamabat: « Non sola illa Isetiora, qualia a Cicérone dicuntur, — saxa atque solitudines voci respondent, — sed etiam illa, quanquam plena sanguinis, — vos enim jam, Albani tumuli atque luci, — ... non conveniant harbae illi atque tristitiœ^; » non satis prîesentem habebat epistolam hanc de animo sapientis admirabilem : « Si nobis animum boni viri liceret inspicere, o quam pulcbram faciem, quam sanctam, quam ex raagnifico placidoque fulgcntem videremus, bine justitia, illinc fortitudine, hinctemperantia prudentiaqne lucentibus!... Si quis viderit hanc faciem altiorem fulgentioremque quam cerni inter humana consuevit, nonne velut numinis occursu obstupefactus résistât, et, ut fassitvidisse tacitus precetur?Tum, evocante ipsa vollus benignitate productus adoret ac suppiicet, et diu contemplatus multum exstart-

1. Vide exemplum iii Ep. IV, 12, 3 : c Si tibi occurrerit vctustis arboribus et solitam altiludinem egressisfrequens liicus et conspectum cœli densitate ramorum aliorum alios protegentium submovens, illa procoritas silvie, secretum loci et admiratio umbra^ iii aperto tam densîe atque continua, lidom tibi numinis lacit. »