CCCXLV.- i.pres
1. Inspiré de ce passage de Bembo (Asolani, éd. Sonzogno, p. 104, et trad. de Jehan Martin (1545), fol. 112 v°) :
« Dicono i sonatori che quando sono due liuti bene e in una medesima voce accordati, chi l'un tocca, dove l'altro gli sia vicino e a fronte, amendue rispondono ad un modo, e quel suono che fa il tocco, quelle» stesso fa l'altro non tocco e non percosso da persona. O Amore, e qua' liuti, o qua' lire piu concordevolmente si rispondono, che due anime che s'amino délie tue ? Le quali non pur quando vicine sono, e alcuno accidente l'una muove, amendue rendono un medesimo concento, ma ancor lontane, e non più mosse l'una che l'altra, fanno dolcissima e conformissima armonia... »
Cf. Lorenzo dei Medici (éd. Simioni, I, 205) :
Se con dolec armonia due istrumenti Nella medesma voce alcun concorda; Pulsando l'una, rende l'altra corda Per la conformità medesmi accenti :
Cosi par dentro al mio cor si risenti
Angeriano (Erotopaegnion, éd. citée, fol. 25 r°) avait dit également, ei» s'adressant à sa lyre :
Quum pulsaris, habes animam ; nam membra résultant Spiritibus ; tecum mortuus ista loquor.
DIZAINS CCCXLV-CCCXLVI 237
Loing du plaisir, qu'en toy elle comprent. [^8]
Mais en ses bras, alors qu'elle te prent, Tu ne sens point sa flamme dommageable, Qui jour, & nuict, sans la toucher, me rend Heureusement pour elle misérable '.
CCCXLYI
A si hault bien de tant saincte amytié Facilement te debvroit inciter, Sinon debvoir, ou honneste pitié, A tout le moins mon loyal persister, Pour unyment, & ensemble assister Lassus en paix en nostre étemel throsne. N'apperçoy tu de l'Occident le Rhosne