ակաո ակաբանուԹիւն Sm

contradiction.

Zti: կատակաբար adv. d'une

manière contraire.

2ակաո.ակաբաբբաո. a. qui

rend un son contraire, discordant.

£ակաո-ակագնաց adj. qui

marche, qui va contre.

2ակսւո-ակադիո adj. placé contre, opposé.

շԼակա n ui կա դրուԹիւն V. Ztuկա դրուԹիւն .

2ակաո.սւկա1}ոո a. qui tient un siège, une dignité au préjudice d'un autre.

Z ա կա ո.ա կա ծնոյց a. qui fait

naître des contrariétés, séditieux.

2ակաո.ակամ՝արտ , ից adj.

adversaire, antagoniste ; sm.

combat, résistance.

2ակւսո-ակաւքարտու{3փւն Se

antagonisme.

ճակառ-ակայորդոր a. faC-

tieux, séditieux.

1ակաո ակասԷը a. qui aime les contrariétés , querelleur, séditieux, brouillon; — միտք, esprit de contradiction, de contrariété.

2ակաո ակսւսիբուԹիւն Sm.

amour des contestations, esprit querelleur.

1ակաօ.ակատիս| a. Opposé,

contraire.

Z ա կա ո ա կի if, կեց այ vn . contrarier, s'opposer, résister, opposer, contrecarrer; disputer, contester, débattre; rivaliser avec; առանց 1)ակաո.ա-

կելոյ, sans résistance.

ճակաո.ակոըդ, աց s. adversaire, rival, antagoniste, ennemi.

2ակաո.ակուԹիւն s. contrariété, résistance, opposition, hostilité; adversité; dispute, contestation; — Կրել, éprouver des contrariétés, être combattu;

եդեւ — ի մկշ նոցա , il s'éleva

parmi eux une contestation;

— իներքս անկեալ, par Suite de différend; — յ ուզել (լիմեքէ,

avoir une dispute pour qch.

ճակաո-ակքրիստոսի S.Ante*"

christ, faux Messie.

ճակասարան, ից S. COUtra՝*

dicteur.

ճակասաբարւ adv. COntra

dictoirement.

Լա կա սա կան a, contradic toire.