VOUS

S1--՛ սեող s, pelai qui voit, voyant: prophète.

Տեսանոդական adj. visuel;

prophétique.

ՏեսանոդուԹիւն S. VISIOÛ ,

vue; prophétie,

S ես աս էր a. qui aime à voir.

Տեսարան, աց s. spectacle.

théâtre ; scène : rue, les yeux :

paysage; j«yu —, à ce xaele. par ce spectacle; ggt-fj — . amphithéâtre.

Տեսարանագրական a. SC'é-

nographique.

ՏեսարանագրուԹիւն S, SC'é-

nographie.

Տես tu ր անագի տակ , ի SEQ.

jumelles, lorgnon.

Տեսարանական a. seénique, Տեսարանասէր a. amateur

des spectacles.

Տեսարանացո jg S. G՝.

S ես ար անեմ1, եցի va. mettre sur la scène, donner en spectacle.

Տեսւսւորիս , րեցայ VU. Se

faire voir, se montrer, paraître; avoir une entrevue.

ՏեսաւորուՕփւն S. vision;

entrevue.

Տեսիլ, սլեանց SEQ. aspect ;

apparence, vue, coup d'oeil; ciir, mine, visage, image ; spectacle, représentation; vision.

songe; phénomène; contemplation; théorie; ի— ածել, donner en spectacle, mettre sur la scène, représenter;

գեղեցիկ տեսլեաւքթ. Օ՚ԱՈ Lel

aspect; — գեղոյ. գեգեցիկ֊— ,

՚ — Դէ՚՚-^Յ նորա, sa

figure, sa physionomie; — ետես, il a eu une vision; ի—

à la vue de sa chère Virginie; երկնային —, visicn ce le

ի— ամենեցուն, à la vue de

tout le monde, devant tous les yeux.

Տեսլանկար, աց S. SÇèBfil »

paysage ; paysagiste.

Տեսլարան, աց s. œil; spectacle, théâtre, scène.

Տեսլարանաօեւ a. en forme de théâtre.

Տեսոդ sm. celui qui voit, voyant, spectateur.

Տեսողական a. visuel. ՏեսոՐլՈւէյ-իւն 11 . Տեսանոգոլ-

Թիւն ; théorème.

ՏեսուԹիւն s. vue, vision, regard; théorie, plan, spéculation: contemplation, c::r-

d'ration; visite; visicn, s;nge;

fi ամառ oui — , COUp d'œil, apercil: հասարակաբար — թ,

d'un coup d'œil, en gros.

Տեսուչ, սչի s. inspecteur, directeur; surveillant. intendant.

Տեսլական a. providentiel.

ՏեսչուԹիւե sm. direction.

Sb-Գ

inspection, intendance, surveillance ; Providence ; prévoyance ; incarnation ; police ; gouvernement; աստոաԽ-

—, 4a divine Providence.

* Տեսք s. aspect, vue ; éclat, beauté ; — չունի, il n'est pas voyant, beau.

* Տեսքոտ a. voyant, beau, belle.

Տետր, Տետրակ, ի s. cahier; brochure.

Տետրեմ՛, եցի va. brocher.

Տետրող s. brocheur.

Տերեւ, ոց sm. leuille; — քաղկանց, corolle, pétale.

Տերեւարեր a. qui produit des feuilles.

temps où les feuilles poussent, printemps.

Տերեւսւզարդ. adj. orné de feuilles.

Տերեւադգեստ adj. vêtu de feuilles, feuillu.

Տերեւազիրկ a. dépouillé de ses feuilles.

ՏերեւաԹափ adj. dont les feuilles sont tombées, effeuillé; — ւինել, perdre ses feuilles, s'effeuiller; — առնել, faire tomber les feuilles, effeuiller.

Տերեւախիտ a. d'un épais feuillage.

Տերեւակոյտք sm. amas de Feuilles, feuillage.

Sb^MuJbj^Y. Տերեւսպիրկ.

Տերեւաչատ a. qui a beaucoup de feuilles, feuillu.

Տեոեւասլատ լինիս* \*Ո, s'en-

tourer de feuilles.

Տերեւատ s. bois-gentil.

Տերեւիկ sm. petite feuille, foliole.

Տերեւիս*, ւեցայ vn. pousser des feuilles, se couvrir de feuilles.

ՏերեւնիՏ s. bot. asplénie.

Տերեւիուկ s. bot. centaurée.

Տեւ s. durée; ի—, toujours.

Տեւակս/ն a. durable, permanent, persistant, stable.

ՏեւակասուԹիւն s. durée, permanence, persistance, stabilité ; constance , persévérance.

Տեւեմ՝, եցի vn. durer, subsister, persévérer, attendre; supporter, endurer.

Տզզաս0, ացի vn. bourdonner.

Տօյլանք, նաց s. bourdonnement.

S qր կա ձեւ a. qui a la forme d'une sangsue.

Տզրուկ, րկի s. sangsue; — գնել, appliquer des sangsues.

Տէգ, տիգաց s. pique ; pique

(des Cartes) ; fig. — մօրուաց,

barbe naissante, poil follet;

տիգօքաչաց ակնաոկել, lancer

des regards menaçants; տի-

il darde ses regards contre

Shb

moi; ի— Նիզակի տապալեցի,

je l'ai abattu à coups de lance.

Տէգընկէց adj. qui lance un javelot.

Տէր, տեաո.1ւ, տերանց SOI.

le Seigneur; maître, seigneur; monsieur; possesseur, propriétaire ; abbé ; տէր ւսբ քւսյ, sire ; — վւէւել՝ կալ, être, devenir ou se rendre maître de, maîtriser; — բ^՚յի, le régime d'un verbe; ո\լՏէր, mon Dieu!

bon Dieu! grand Dieu! Տէր Պետրոս, Monsieur Pierre; l'abbé Pierre.

ՏէրուԹիւն s. État, gouvernement; dominalion , puissance; souveraineté, empire; seigneurie; — ք, puissances (hiérarchie des anges) ; — Տեր, Votre Majesté; աո-աչի քոյոյ 5զօր ՏէրուԹեւսսգ, devant votre puissante Majesté.

Տէրունակւսն a. du Seigneur, dominical; — աղօԹք, oraison dominicale.

ՏէրոսՍատուր a. donné par le seigneur.

ՏԺգին a. déprécié; s. dépréciation.

ՏԺգնես՞, եցի va. déprécier.

ՏԺգնուԹիւն s. dépréciation.

ՏԺգոք) a. mécontent.

Տժգոհիս*, եցայ vn. être mécontent.

ՏԺգո^ոսԹիւս s. mécontente-

ՏԺգոյն a. décoloré, pale, blafard, blême.

ՏԺգունեմ*, եցի va. décolorer, déteindre ; —իմ* vn. se décolorer, perdre la couleur, pâlir, déteindre, blêmir.

ՏԺգոսնուԹիւն s. défaut de couleur, pâleur. i

S ի interj. allons! courage!

տի՚նա COnj. Surtout, plutôt;

Տիգաբուն, pûnj s. hampe, bois d'une pique.

Տիգախոց a. blessé d'une pique ; — առնել, donner un coup de pique.

Տիգաւոր, աց s. piquier.

Տիգք, գաց s. bras.

Տիեզերաբանական a. cosmologique.

ՏիեզերաբանուԹիւն S. COS-

mologie.

Տիեզերագիր, գրի S. COSmO-

grapiie.

Տիեզերագրական a. COSmO»

graphique.

ՏիեզերագրուԹիւն s. cosmographie.

Տիեզերախօս a. parlé, publié dans l'univers.

Տիեզերակալ, աց S. maître

de l'univers.

Տիեզերակալես", եցի vn. conquérir, dominer l'univers.

ՏիեզերակալուԹիսն s. conquête ou domination de Tu ni vers.

Տիեզերական a. universel, œcuménique.

ՏիեզերականուԹիւն 8. 03CU-

ménicité.

Տիեզերակեցոյց a. qui sauve l'univers.

ՏհՊ - 'jii> r ՏՒՐ

image, air, forme ; expression յ empreinte ; style ; impression,

édition; — ք կերպարանաց, traits, caractère; — ք կերպարանաց բանից , Style ; բերել զւոիպս կերպարանաց ուրուր

իգէմս, ressembler à qn., avoir ses traits, son air; բերե^ q— ուրուք՝ իրիք, ressembler à qn., àqch.; — ք մեռելոց, fantômes.

Տիպար, աց s. type, exemple, modèle.

Տիտան OU Տիտանեան sm.

Tilan.

Տիտեռն, ո ան s. crocodile.

Տիտգոս, աց S. titre.

Տիրագէտ a. qui connaît le Seigneur.

Տիրագլուխ adv. en maître, indépendamment.

qui trahit son maître, traître, Judas.

Տիրական a. du Seigneur ; du maître, seigneurial; dominant: — պատկեր, l'image de Dieu: — իշխանուԹիւն, pouvoir absolu.

Տիրաքյրաւէր a. invité par le Seigneur.

Տիրաձիր a. donné par le Seigneur.

Տիրամայր, մօր sm. mère du Seigneur; fig. mère d'un prêtre.

Տիրանամ, ացայ vn. se

rendre maître de, dominer, s'emparer de, s'impalroniser;

Տիեզերահռչակ a, célèbre dans tout l'univers.

Տիեգերա^րաշ a. qui étonne l'univers.

Տիեգերասաստ a. qui menace tout l'univers.

Տիեզերաքարոգ a. prêché,

publié dans tout l'univers.

Տիեզերք, րաց ՏՈԼ univei'S ; ընգ տիեզերս, ընգ ամենայն OU Ընգ բնաւ տիեզերս, ընգ ոլորտս տիեզերաց , dans tout

l'univers, par tout l'univers.

Տիզ, տզոց S. tique.

Տիկ, տկաց S. Outre, boUC ;

— ք)ովուական, cornemuse , musette.

s. maîtresse; madame; dame; madame, reine, impératrice; fig. — երկնից, la reine des

deilX, la lune; վանաց —, la supérieure, Tabbesse.

ՏիկնուԹիւն s. qualité dune maîtresse, d'une dame ; dignité de reine.

Տիկտեսակ գործեմ va. enfler comme une outre.

Տիգմ, ագմոյ s. boue, crotte, bourbe, fange; մաքրել գ— ,

décrotter; ընգ — Թաւալել,

se vautrer ou patauger dans la boue, se traîner dans la

boue; իքաո£ ածել ընգ տիգմ,

traîner dans la boue.

type, modèle, exemple; figure,

être dominé, entrer fous la

domination.

S իր անարգ a. qui méprise

son maître.

Տիրանուէր a. consacré au Seigneur.

6իրապետ S. dcSp. .r.

Տիրապետական a. despo-

Տիրապեւոեմ՛, եցէ. va. dominer, maîtriser, s'emparer du pouvoir suprême.

Տիրապետուլտ. dominateur.

S ի ր ա պե m r . ւԹ ի ւն s . doniination, despotisme; — բ, :֊:::■ tiquement.

Տիրապէս ad y. en maître, avec autorité, avec une autorité absolue . souverainement ; effectivement, proprement, véritablement ; a. propre, véritable, réel, certain; — ազատ, véritablement libre ; — խօսելով. à proprement parler; —

բարի, bien réel; — |աատ|.

vraie foi.

Տիրասէր a. qui aime son maître, attaché à son maitre,

dévoué; — նախանձ, zèle.

ՏիրասիրուԹիւն s. attachement, dévouement pour son maître, zèl֊.

Տիրասպան, ից OU աց. Տի-

ոասպանու a. qui a tué son maitre.

Տիրավաճառ, b., qui :֊

son m:

Տիրատեաց a. qui bail son maître.

maître.

Տիրացու ֊անեմ*, ու՜ ի va.

rendre maître, faire 3

anl iriseï établir, ֊:-:tuer.

Տիրաւանգ a. transmis par Le Seigneur.

Տիրաքարուլ a. prêché

i;eur.

Տիրեմ՛, եցի va. s'emparer

:;:::.:.. .-:՛, mai tri— sgher.

Տիրող a. s. gommant .' ; minateur.

ՏիոուԶիւ֊ն s. do:.՛, autorité, pouvoir.

Տիրուհի sf. maîtresse ou dame; saint :- Vierge.

Տիւ, ւոուընչեաՆ Sm. jourj

- - ֊Է OU ի տուն^եան , de j Q 01 .

dans lajonj lern jour;

քլգհ^եր, jour et nui:., ouit et jour; արփիա-սա-Յանլ — ,1

jour; beau temps; խուսա-

աա^ծաո. OU hjnju ււաւ

.֊in jour; Ujl իյտուընչեան, avant la tin du jour.

Տրք,տէ.ոց s. agence. 5i':-.:e; — ïm "֊. Ige de l'en-

fonce, premier âge; [յատաղ տհս, dans un âge si tendre ;

le tendre s sa

:endre jeunesse: իտգայ

տիոց, dès ՏՕՈ ան-

դրս տին jiiMLy

szu

bonne heure; — ծերուԹեան,

âge de la vieillesse ; խասար տիօք, du même âge.

Տխատանք, Նաց S. Chagrin,

deuil.

chagriner, déplorer, porter le deuil de.

Տխեղծ a. jeune, en bas âge; défiguré, difforme.

ՏխեքլՏուԹիւե s. jeunesse, bas âge.

Տխմար, աց a. ՏՕէ, benêt,

ignorant.

Տխմարաբար adv. sottement, sans aucune connaissance.

ՏխւքարուԹիւն sm. sottise, ignorance.

Տխուր adj. triste, chagrin, morne, mélancolique, morose.

Տխրագին a. triste; adv.

tristement.

ՏխրագԷւք a. qui a l'air triste ; adv. d'un air triste.

Տխրալի, Տխրալից a. triste,

plein de tristesse, de chagrin.

Տխրական a. triste, chagrinant, fâcheux, mélancolique.

Տխրասէր adj. qui aime la tristesse, mélancolique.

chagriner, attrister, peser sur le cœur.

Տխրեցուցիչ a. chagrinant, attristant, triste.

Տխրերանգ a. d'une couleur triste, morne.

Տխրիմ՝, րեցայ vn. se chagriner, s'attrister, devenir triste, se flétrir.

ՏխրուԹիւն sm. chagrin, tristesse, mélancolie.

Տկար, աց a. faible, débile; impuissant, invalide; infime, petit, léger; fragile, frêle.

Տկարաբար adv. faiblement.

Տկարակողմն s. côté faible.

Տկարամիտ, մ՛տա g a. faible

d'esprit, esprit faible, borné, obtus.

Տկարամ՚տուԹիւն s. faiblesse d'esprit, faiblesse.

Տկարանամ՛, ացայ Vn. S'af-

faiblir, perdre ses forces, s'exténuer; devenir infirme, indisposé ; avoir la faiblesse de ; être incapable, ne pas pouvoir, déchoir; être impossible.

affaiblir, ôter les forces, débiliter, énerver, exténuer, abattre, amortir.

ՏկարուԹիւն sm. faiblesse, débilité : indisposition, infirmité ; langueur, exténuation; — ունիմ* , je suis indisposé.

S կեղտ a. jeune.

Տքյալ a. indigeste.

ëf}ur& a. mécontent, boudeur, acariâtre, morose; —

SÇiuSbif, եցի va. mécontenter, indisposer, déplaire; —իմ՝ vn. être mécontent, bouder, être indisposé contre, se déplaire.

Տ()աՏուԹիւն s. mécontente-

ment, désagrément, déplaisir; bouderie.

S()uiu, ից a. qui n'est pas mûr, cru; fig. trop jeune.

Տ!)ասուԹիւն s. défaut de maturité, crudité.

Sàbi a. difforme, mal fait.

Տձեւեւք , եցի va. difformer.

ՏձեւուԹիւն s. difformité.

Տւլայ, ng s. enfant; jeune homme; V. Տիք.

Տւլայ ա բար adv. comme un enfant, puérilement.

ի g a. qui a le caractère enfant, puéril.

Տւլայ ական a. d' enfant, enfantin, puéril.

Տղայակոտոր a. qui détruit les enfants.

\ ւՐտաց a. qui a l'esprit enfantin, a simple.

i ՏւլայաւքտուԹիւս S. puéri-

; lité, enfantillage.

Տղայանամ՛, ացայ \*Ո. être

ou devenir enfant ; se conduire en enfant, faire l'enfant; rajeunir, redevenir jeune.

Տղայասպան a. s. infanticide, meurtrier d'un enfant.

ՏւլայասւղանուԹիւն S. infanticide, meurtre d'un enfant.

rendre enfant, rajeunir, rendre la jeunesse'.

Տղայաւուրց a, enfant, trèsjeune.

Տղայիկ տա. petit enfant, bambin,

ՏղայուԹյււն sm. enfance, premier âge ; puérilité, enfantillage.

Տղեւք, եցի va. vouloir.

Տղընգեր a. ventru.

Տղմ՛աբնակ a. qui demeure dans la boue.

ՏղմաԹաԹաւ adj. barbotté dans la boue, crotté.

ՏղմաԹաւայ a. qui se roule, qui se traîne dans la boue.

Տղմալից a. plein de boue, crotté , boueux , bourbeux , fangeux.

Տղմախառն a. mêlé avec la boue, bourbeux, fangeux.

Տղմախոր a. où il y a beaucoup de noue, très-boueux.

Տղմահան, ի s. décrottoir.

Տղմ՛անամ*, ացայ \*Ո. SÔ

crotter, être barbotté dans la boue.

Տղմնւսէր adj. qui aime la boue.

Տղմուտ a. bourbeux, fangeux, boueux.

S մ՛ար գի, գւոյ, գեաց adj.

inhumain, désobligeant, jmpoli, grossier, brutal, brut, incivil, malhonnête, rustre.

ՏմարգուԹիւն s. inhumanité, désobligeance, brutalité, brusquerie; impolitesse, grossièreté , incivilité , rusticité , malhonnêteté; — f, inhumainement, désobligeamment, brusquement , brutalement ; impoliment, grossièrement.

Տմոյն adj. décoloré, pâle,

triste: — առնել, décolorer, pâlir, déteindre.

Տնակ, աց s. maisonnette, case.

Տնակալ s. le propriétaire de la maison.

Տնական a. domestique ; — տնաեսուԹիւն, économie — .

Տնակից a. qui demeure dans la même maison, cohabitant; voisin; — լինել, habiter, demeurer dans la même maison.

ՏնակցուԹիւն s. habitation commune, cohabitation.

Տնաք)արկ, ի s. imposition, contribution.

Տնանկ, աց a. pauvre, indigent, ruiné; failli.

Տնանկանամ՛, ացայ vn. devenir pauvre, être indigent, se ruiner; être expulsé ou privé de sa maison ; faire faillite.

Տնանկացուցանեւք, ուցի va.

faire devenir pauvre, rendre pauvre, indigent.

ՏնանկուԹիւն s. pauvreté, indigence; faillite; իյետին — £ կայ, il est dans la misère, aux abois.

ՏնաշԷն a. qui construit une

maison ; Y. Տնարար .

ՏնաշինուԹիւն s. construe-

tion ; V. ՏնարարուԹիւն .

Տն ասլան, աց s. gardien de la maison, concierge ; casanier.

ՏնասլանուԹիւն s. conciergerie , charge de concierge ; vie casanière*

Տնասէր a. qui aime la maison, casanier; — լինել, aimer son intérieur, se plaire dans son intérieur, chez soi.

Տնասուն a. nourri, élevé à la maison, casanier, domestique, privé.

Տնասպասեակ a. qui garde la maison , casanier.

Տնարար, աց a. s. ménager, ménagère ; femuie de ménage.

ՏնարարուԹիւն s. ménage, soin domestique.

Տնարգել a. qui garde la maison, qui mène une vie retirée.

Տնաւեր a. dont la maison est ruinée; qui ruine les maisons.

Տնկարան, ից s. botaniste.

Տնկարան ական adj. botanique; — սլարտէզ, jardin —.

ՏնկաբանուԹիւն Sm. botanique.

Տնկաբեր a. qui porte ou produit des plantes.

Տնկագէա, Տնկագիաական, ՏնկագիտուԹիւն V. Տնկարան, Տնկարանական, etc.

Տնկագործ, աց a. S. plan-

teur, jardinier.

Տնկագործես՞, եցի Va. CUiti-

ver les plantes, planter.

ՏնկագործուԹիւն S. Culture

des plantes, plantation.

Տնկախիտ adj. rempli de plantes, de plantations.

ՏնկախօսուԹիւն S. phytO-

logie.

Տնկական adj. de plante.

végétal.

ՏՆկակից a. qui pousse ou végète avec, planté ensemble; inné, naturel.

Տնկաւլ, |i S. potasse ; կիզիչ

—, potasse caustique.

Տնկարկ, աց s. planteur.

ՏնկարկուԹիւն s. plantation.

Տնկեմ՛, եցի vn. planter.

Տնկիչ s. planteur.

Տնպա^արան, ի s. conciergerie, logement du concierge.

Տնտես, աց s. économe.

Տնտեսաբար adv. économiquement.