‹ Dictionnaire de cas de conscience; (volume 2)Chapitre 312 sur 402 · MIS · texte numérisé non relu

MIS

&BS

ion;

parvi momenti; tutu quia eliam supposila gravilate culpœ, non polest inféfri per laie

ilt'liciuin . juvcnem illum non cliri -liane vixisse, qUo fundamenlo Porte lollerrtuir ralionabilis prœsuœplio de dolore; quia ad judicandum quempiam non chrisliane ?ixis9e,

non SUfRcit unicus vel duplex aclus culpa-

liilis, seil multipliées 61 continuati requirunlur, qui supponi nequeunl in juve ic anuorum duodecim. Unde habuil parochus lunda-

incnluniraiionahilis prsésumplionisdcd loi e, vi eu jus dorent plures et gravissimidoctores, in hisce casibus impt rliri posse absoluîioncm miI> cohditione.

R. Ad II. Juvcncrn hune in loeo sacro sepeliendum esse; lum quia, ut diclum est, non constat graviter pccca--se; lum quia eliam data gravilale non eonstaret Cuisse notoriuiu peecatorcm; lune quia licet hoc eonstaret, cum luerit sub condilionc absolutus, et bene, secundum probabilissimam sentenliani , non posset ei denegdri ecclesiaslica sepultura, Hac enim ex lege Synodal! solum merelrîces in odium criminis , et deeed .nies in duello privantur, (]uamvis ante morlem signa eontrilonis oslenderint.

— « Ce dernier point se règle par l'usage et la discipline des lieux. Ponlas a traité l'autre, v. Sépulture. Quanta la première partie de la réponse, ces mois ; Rcquiruntur aclus multipliées et continuati , ne présentent aucune idée distincte. Faudrait-il avoir tué dix ou douze hommes en dix ou douze joi-rs pour être censé ne pas vivre en chrétien. D'ailleurs on trouerait des jeunes gens qui, à douze ans, sont plus vicieux que d'autres ne le sont à vingt. »

Casus IV. pag. 160. Audiens parochus a Tilio, hominem proxime moriturum velle confiieri, ad iilum ingressus, absente Tilio, nuilum polest extorquere doloris signum , ncque ullumab astanlibus consequi teslimonium de pelilione absolmionis. Q. an lioc non obstante debeat moribundum absolvëre.

R. Afûrmai. Raliodesumi polest ei Ri'uali Romauo, quod nullatenus dislinguens leslimonium datum in pr^sentia \el in absenlia moribundi , absoluie disponit quod si moribundus conlitendi desiderium , sive per se, sive peraliosostenderit, absolvendus est, etc.

§ II

Casus V. pag. 27. Ruslicus per multum lempus ignora Vit mysleria Trinitatis el Incarnaîionis. Q. an tenealur repelere confessiones lait lem oie fattas.

R. Probabilius négative. Ratio est, quia ex una parte probabilius est iidem explicitam Trinilatis et Incai nationis non esse necessariam, necessilate medii ad salutem , ut tenet eliam Emin. Golli inler recentores ; el ex alia parte proposilio Gi ab Innocenlio XI dainnala, solum in hoc sensu procedil, quod possit licite absolvi qui culpabiliter ignorât talia mysteria, non lamen quod valide nequeat absolvi. Ex quibus sequitur confessarium, qui talem ignurantiam'adverlisset ; illicite non tanien invalide rusticum hune absol visse, el rusticum eoluucincapaceui fuisse

licitCO, non lamen valida1 absolulionis. Si autrui cral eo lune capaz valida abtolutionii ,

(lice, (lum cju-> COnfessîonei fuisse validas , Bicque non teneri illas repelere, ul jam do- COit .Marchanlius, tract. .">, de l'œnitrnlia, et eliam posl eilaiam propositionem doeet Viva (pag; nuit) .'{.'!D el seq.). Optimum lamea eril

lalem repeiitionem ruslicd consuleread omnes icrnpulos sedandos* prsemitio actu Qdei circa ïncarnationis et Trinilatis mystêrium.

— « En regardant avec les meilleurs théologiens la loi des deux mystères dont il s'agit comme nécessaire de nécessité de moyen, la décision précédente est insoutenable. En la regardant comme simplement nécessaire de nécessité de précepte, elle ne vaut guère mieux. A moins que de faire des suppositions métaphysiques, c'est par sa faute que le paysan dont il s'agit n'a pas appris les premières lignes de son catéchisme/, son ignorance, qui est en matière grave, est donc Irès-criminelle ; comment donc peut-on l'absoudre surle-ehamp sans exposer le sacrement au danger de nullité , et sur quoi se fondera-t-on pour croire qu'il l'a éle validement et qu'il peut s'en tenir aux confessions q<'il a faites dans ce mauvais état ? En le supposant prêt à partir pour un pays barbare, où il n'y a ni prêtres ni catéchistes, faudrait-il beaucoup de lemps pour lui apprendre qu'il y a trois personnes en Dieu, que la seconde s'est fait homme pour nous racheter, etc. »

Casus VI. pag. 28. Ruslicus in confessione inlerrogatur a paroeho circa SymUo uni , Oralionem Dominicam, prœcepla De. alogi , el Sacramenta, qme recilare prorsus ignorât. Prœcipit ei parochus ul prius illa mémorisa mandel, deinde ad illum pro alisolulione reverlat ir. Pro viribus élaborât ruslicus, eliam cum aliorum adjutorio, ut illa memoriter addiscal, sed frustra; unde, ul antea , ignarus ad parochum redil. Ojuaerituran oossit illum absolvere.

R. Affirmât. Si credat singulos articulos , quando sibi ab Ecelesiai minisiris proponunlur, et sciât de iliis ae de prseceptis Deealogi et Sacamentis resj.ondere ; ei deprecetur Deum inieilig» ns saltem confuse qmein oralioue Pater noster eonl.nenl.ir.Ratioesl, (puia praici ptum Eccl siae de supradiclis ordinale add seendis et memorii tenendis, quod in multis canon, bus expressum hahetur, obligat solum prout ferunt hominum vires : nemo enim ad impossibile ienelur, et in omni prœcepto legis posilivee admiUiînr exceplio causée rationalis, cap. si quando, de Retieriplis. Sed in easu nequii Ruslicus absolule supradieta niemoriœ m ndare. Ergo, licet percaverit, illa mémorise non iradendo lem pore juventulis , vel i.iorum obiiviscendo , quia raro vel nunquam reciaverit, tamen, si i\ spondeat, ut chrislianum decel, ut sa, ra *.i il, polest et débet absolvi. lia cum D. ïhoaia , 2-2, q. 2, art. 8.

Casus \ II. pag. 18 et 19. Confe sai ius audita pœnitenlis confes.ào ie i 1 m iuterrogat, quomodo elicial aclum doloris de peccatis suis, cui respondet : Sic dico in corde mco : UiligoteDeummeum suptr omnia,quiasumme

bonus es, parce peccatis meis. Q. an audita hac responsione possil pœnilentem absolvcre.

R. Negat. Ratio est, quia do!or requisitus ad validitatemsacramenti pœnilenliœ,cumsit pars materialis ejusdem ex Trid. sess. li, cap. 3, et cm. 8, débet esse expressus et formalis, cum non suftlcit virtualis; siculi materia eucharistiœ débet esse formalis, cum non suf.iciat uva aut Iriticum, qua3 virtualiler smit vinum et panis. Al dolor, ut in casu, licet sil virtualis contentas in aclu dilectionis Dei super omnia, non taraen est formalis, cum in eo non babeatnr expressa detestatio peccatorura. Actus enim amoris non est formalis aclus doloris, nec talis reddilur per iila verba, parce peccatis meis; cum in suo sensu rigoroso sumpta significent lantum precationem Deo factam, quœ formalem dolorem non importât. Unde confessarius, ut pœnilentem absolval, curare débet ut formalem peccatorura dolorem emittat. Dixi in suo rigoroso sensu sumpta, ut détient verba sumi in casibus conscientiœ resolvcndis. Quia si per laiia verba rusticus inlendat exprimere dolorem, et vere doleat, in re habebitnr dolor formalis apud Deum, sed non apud confessarium, qui ex talibus verbis secundum cominuncm inlelligenliam non possel illum inferre.

Casus VIII. pag. 26. Conjugalus conjugatam cognovit, et potat satisfacere obligationi confi's.-ionis dicendo : Commisi adulterium. Quaeritur an beue sentiat pro valore confessionis.

R. Maie sentire. Ratio est, quia talis conjugatus duo adtilteria commisit ob duas injurias et injuslitias, unam contra propriam uxorem , alleram contra marilum feminœ coguitœ, quas injurias et injuslitias confessai io non exponerel , dicendo : Commisi adulterium. lia Fiiliucius, etc.

Casus IX. pag. 17. Titius se accusai decies babuisse rem cura femina inlra imnsem. Q. an sil ci statim dcneganda absolutio ; an vero pnrmissis debilis interrogationibus possil absolvi.

R. Débitas prœmittendas esse inlcrrogationes et cobœrenter ad responsa , esse Titinin absolvendum vel non absolvendnm.

Ralio est, quia si ex Tilii responsionibus colligil confessarius ipsum esse in occasione proxima volunlaria, eo quia alias promiseri> confessai io feminam dimillere , cura potueril et non dimiserit, ei cumilem numerura exponat in confessionc prœscnli ac in alii> coulessionibus, nec mullum lemporis Iransieril ab ullirno peccalo comnnSso, non potest illum absolvere juxla propositiouera Cl ab Innoccntio XI daranalara (1) ; cum nequcal efformarc judiciura praclicum de pro-

posito pœnitentis , ojusque dispositione ad sacramentum requisiia Siraililer si colligal confessarius, Tilium alias non perçasse cum tali femina, sed inlerrupte boc mense decies solum peccasse; tum ne vires enervaret , lum quia defuit ullcrius peccandi commoditas, et posse feminara dimittere; non débet illum absolvere, nisi prius dimittat : eo quia licet aliqui doctores asserant lalem pœnilentem prima vice absolvi posse, cum nequeat prudenler dubitari de efficacia illius proposai; sicut non dubitalur de prima vice promittente restitulionera facere ; tamen omnes advertunt caute proc 'dendura esse, qtiia femina domi exislens est objectum prœsens quod nimis movet; et experienlia docel pœnilentem absolutura ante feminae dimissionera, cum qua solel peccare, slalim ad voniitura redire : unde stanle illa occasione proxima est absolulionis incapax. Pariter si agnoscat confessarius pœnilentem esse in occasione proxima, sed involuniaria , quam nequit physice vel moraliter dimillere, aliaâ tamen eadem peccata exposuisse in confessione, ita ut nec adsit emendatio, nec spes emendationis, non débet illum absolvere, sed differenda est absolutio, ut de habente consuetudineua peccati loquuntur DD. cohœr( nier ad propositionem GO ab eodem Innoc. damnatam (2), eo quia non potest efformari praclicum judicium de efQcacia proposili. Si vero confessarius ex pœnitentis responsis colligal eum esse quittera in occasi me proxima voluntaria, sed alias non fuisse la'.ia peccata coufessum, vel adesseemendationem, aut emendationis spem, siculi si colligeret illum non esse in occasione proxima, vel eo quod mullum lemporis trinsierit ab ullimo peccalo, vel inlra paucosdies peccata complcverit, alias non solilus de.inquerc, vel ex quo feminam dimittit, vel ex quo quotidie feminae domum pelieril, et potuerit quotidie peccare, sed solura decies peccaveril, vel quid simile; tune si ei denegaret absolutionem, saltcm contra charilatem peccarct, quia nullura esl fundaraenlum dubitandi de efficacia propositi. Sequilur ergo non esse statim tali pœnitenli absolutionem denegandam, sed pnemittendas esse inlerrogationes, et sic cohœrenter ad responsa dandam esse vel relinendara absolutionem.

— « Il suit de la première parlie de celte réponse, que si Titius ne s'est point encore confesse de ses borreurs, ce qui n'arrive que trop souvent à ceux qui sont esclaves de l'irapudicilé; ou que, s'élant confessé , il n'ait depuis ce temps péché que six on sept fois, au lieu de dix dont il s'était accusé dans sa dernière confession , et qu'il ait été dix ou douze jours sans retomber (temps qui 1er aisément mullum lemporis chez certains casuisles), un confesseur peut ou môme doit

(I) Potest aliquandû absolvi, qui in proxima occasione peccandi versatnr, quant potest et non vult oinittere ; qninimo directe et ex profe*so qujeiil aut ci se ingerii. l'mp. oi.

(i) Pianhenii nabenti conmeludineui pccc.iti con-

tra icgcin Dei, nature aut Ecciesiae, etsi emendationis spes nulla appareai, nec esl neganda, nec differenda ahsululio, duminodo ore proférai se dolere cl proponere cmciidaiioncin. Prop, 00, Innoc. XI.

Ans

to:.o

l'absoudre. Or loul cela est d'un rclâcho meut extrême. La seconde partie n'est pa plus exacte. La grande règle dos confesseurs doit être celle de Jésus-Christ. Ex

fruclibiis corinn cognoscetis cos. Alla vulnrri diligent et longa medicina non detit, disait saint Cypricn. Tout homme qui a de l'expérience sait deux choses : 1° qu'eu Fait d'impureté, ne s'agît- 1 que tic l'incontinence secrète , l'habitude se contracte aisément ; i2" qu'à l'exception d'une faute arrachée par surprise cl plcurée à peu près comme saint Pierre pleura la sienne, ou est presque toujours la dupe d'un impudique qu'on absout tvant deux mois d'épreuve. » Voyez ce que nous avons dit au mot Absolution , et mon Appendix de Occadonibus peccati, loin. 111, pa-. V.V)

Casus X. pag. 2-2. Confessarius audiens confessionem juvenum et puellarum se accus.iniium omnibus diebus festis amori profano vacare, mutuo se a^piciendo, nec non plu ra colloquia per aliquas boras inter se hahendo, exigitab eis promissionem se a lali nmore abstinendi; quod cumnolîentpromillere, absolutionemdencgat. Q. an bene se gérai.

II. Affirmât : practice loquendo. Ratio est, quia licet, quando aspeelus sunt bonesti, et colloquia indifferenlia (de quibus casum proeedere supponendum est, cum de turpibus nulla sit difficultas) , spéculative loquendo, nullum peccatum sit sic amori profano vacando, maxime quando talcs actiones ad honeslum finem ordinanlur, hoc est ad matriinonii sacramenlum ;tamen practice loquendo, cum ita se gerere, maxime nimia cum frequentia, ut in casu, omnibus nempe diebus festis per aliquas horas, esse soleat occasio mortaliter peccandi nec non mullorum malorum origo et causa (homoenim et muiier ignis sunt et palea, et diabolus nunquam cessât in^ufflare ut accendantur, prout adverlil S. Hieronymus), et difficile sit in praxi a morosa delectatione vel a pravo desiderio abstinere, experienlia pluries hoc comprobante non sine gravi animarum delrimenlo; sequilur confessarium, animarum zelo prœdilum, debere lotis viiibus incumbere, ut suos pœnilenles a tali amore divertat, vel sallem ut illi talis amoris Irequenliam modereniur. Quod si abstinenliam vel moderatiom m promillere récusent, uti amatores pericnli animarum suarum, juxta iliu I : Qui amat periculum, in Mo peribit, non sunt absolvendi, sed dimiltendi. Ex quibus constat practice loquendo bene se gessisse confessarium.

— « Il faut laisser la spéculation de l'auteur , qui, de son aveu, n'est pas conforme à l'expérience, et réduire à des bornes trèsétroites les visites des jeunes personnes qui pement à s'épouser. On en a parlé dans le dictionnaire. »

Casls XI. pay. k-S. Tilio se accusanli, quod bis vel ter in hebdo nada 1ère per annum rem habuerit cum f.imula, noluit confessarius beneficium absolutiouis impendere, nisi priuse dorao famulam ejccissel. Respoudit Titius se famulœ huic mutuo dédisse een-

tum; quorum recuperaudorum spes nuih ■upereritf8i illam e domoejiclat. Q. an hœc sit causa suffleiensad abiolutionem impen-r

(le il ila m.

R. Negat. Ratio est quia ex una parte, stando in lerminis casus, occasio peccandi csi diuturna, cumfere per annum int grum Titiufl fréquenter cum tali femina peccaverit; ex alia vero parle nullum apparet emendationis signum, cum totum fundamentum ad absolulionem obtinendam, fit moralis impolentiaad recuperauda centum, si femina c domo dimiilatur. Si aulem occasio est diulurua, nec apparet emendationis signum, nolens feminam dimiltere, est indisposilus, eo quia cum temporali delrimenlo non vult anima? suœ consulere, contra islud : Quid prode>t homini si mundum universum lucrelur, etc., adeoque est absolulionis incapax. Si tamenex illis centum non recuperalis Titius redigeretur ad extremam, vel quasi extremam nccessilalern, volunt Cardenas et Viva, in casu essecausam sufficienlcm absolvcndi, si promilterct occasionem exterminare, vel sallem debitis remediis periculum proximuin peccandi extenuare, et quia tune non urgerent proposiliones ab Alexandro VII et Innocentio XI damnaUc ; quandoquidem causa non dimittendi non essel tantum utilis et bonesta, in quo sensu loquunlur damnatœ proposiliones ; sed esset necessaria lilulo moralis impossibilitalis.

— « Je ne sais si c'est ma faute ou celle de l'auleur, mais la plupart de ses décisions me paraissent si équivoques, qu'il faudrait un volume plus gros que le sien pour les éplucher. Je me contenterai de dire sur celle-ci, 1° avec Viva sur la 41e proposition d'Alexandre VII, qu'un homme qui est dans le cas d'une extrême ou presqne extrême nécessité, doit par la prière et tous les autres moyens possibles faire que l'occasion de prochaine devienne éloignée;2* avec le bon sens, qu'un homme qui, pendant près d'un an, a vécu dans un désordre infâme, ne doit pas en être cru sur sa parole quand il promet de prier, de pleurer, de ne se trouver plus en tête à tête avec une personne qu'il a corrompue, ou par qui il s'est laissé corrompre. Continuons donc à dire : .4 fruclibus eorutn , elc. »

Casus XII. pag. 89. Vidua pauper eodem in leclo dormit cum fiiio suo adulto , eo quod inodum paran ii alium leclum non habeat. Q. an hoc possit in casu licite fieri.

R. Si talis cubandi modus aliquam prœbet mairi aul lilio proximam peccandi occasionem, ex qua proinde fréquentes lapsus sequantur, cerlum est separalionem quoeunque modo esse ficieudam; cum omni praeceplo praediclam peccandi occasionem, etiam vitae nostrœ dispendio, quando alia remédia non sunt, fugere leneamur. Si vero ex dicta cubandi modo nulla sequatur oflensio Dei, vel nonnisi valde raro hoc accidal, eo quod ta m mater quam filius conscienlise boiwe pro> sidio muuiaulur, et spirilualia adhibeanl remédia, quibus lentalionum vires soient extenuari ; lune urgente exposilœ necessilatis

ilioi

molivo, licite fieri polest, quod alias illicilum foret. Nam ad t'ugiendam remolam peccali occasionem, qualis in hypothesi esset noslra, grave subire incouimodum, quale essai v. g. supra nudam tiumum vcl labulam cubare, nulla sive divina, sive ecclcsiastica lege obslringimur. lta.... La Croix, de Peccalis, lib. v, n. 259 et seq.

— En suivant bien celte décision et la plupart des autres , il sera aisé de voir que l'auteur ne regarde comme occasion prochaine que celle qui lait tomber souvent : Ex qua fréquentes lapsus sequuutur. Nous avons 1 lit voir dans le Traité des péchés, pag. 392, combien ce sentiment est mauvais. L'auiorilé de La Croix est plus capable de le décrediter que de l'établir.

Casus X11I. ibid. Ruslicus juvenis tempore Bacchanalium, cum aliis suse œialis et conditionis viris ae feminis solet interesse choreis, in quibus fréquenter patitur moius pravos. Q. an possil absolvi, si a tali chorearum ludo abslinere nolit.

R. Affirmai. Slando in lerminis cxposili casus. Licel enim choreee, ut fieri soient, res sint plense periculis; adhuc tamen, cum ex natura sua res sint indifférentes, et possil quis servalo Dei timoré eisdem absque culpa interesse, prœserlim quando temporis circumstantia, urbanitas et honesla societas aliquo modo id postulant; dicendum est tuslicum nostrum posse absolvi, eliamsi nolit a tali ludo abslinere. Neque rcfert juvenem islum in prœdiclis choreis motus pravos fréquenter pati; quia cum motus isti prœambula quidem sint et incilamenta ad peccandum, non autem sint peccata, quandoquidem motus ipsos non qua>ret, nrc iisdem consensum preebealjta ul peccet morosa deleelalione, turpi desiderio, vel opère, quod casus nosler supponil , absolulione iiidignus censendus non est. lta La Croix cum aliis communiter. Su&audî cum aliis ejusdem ponderis.

— « l. 'auteur nous disait plus haut, que qui umal perieulum, pe,ibit in Mo. Or, il uous dit ici que les danses dont il parle pienœ sunt periculis ; et il est sûr qu'elles le sont encore plus par rapport à un homme, gui fréquenter patitur motus pravos. li est même sûr que ce jeune homme les cherche, puisqu'il n'a pour s'y exposer d'autres raisons que celles du carnaval, etc. >> Je laisse donc à l'auteur et à son La Croix à tirer la conséquence. J'âl résolu dans le sixième volume de ma Morale t/i-8' l'objection qu'on lire de saint François de Sales, pag. vunc

Casus XIV. pag. 13V. Vir dives et nobilis vull mensas lusorias in suo rural! palalio tencre diu noclttqoe paralas ad nobihuin virorum ac feminarum honeslam recreatioiicm, eliamsi sciai aliquos indc occasionem arripere ad fovendos lurpes amorcs. Q. an possil a gravi culpa excusari.

K. Negat. Quamvis enim aliis minislrare rem omnino indifL-rcnlcm, ul esset pro viro divile ac nobiii parare mensas pro ludo moderato et brevi cum delectu temporis cl per-

sonarum, possil ab omni culpa vacare, tamen cum lenere mensas lusorias diu noctuque paratas viris simul ac feminis. licet nobilibus, prœserlim quando quis cerio scit aliquos inde occasionem ampère ad fovendos lurpes amorcs, quod ex plerumque conlingentibus facile prœvidetur, non sit aiuplius res indifferens, bene vero res mala, média qua prœbetur aliis oci asio peccandi, dicendum est viru/n hune nobi.em, ul pote qui in casu peccatis aliorum «ihsque ul!a necessilate cooperelur , esse neq aquam posse a gravi culpa immunem. lia Suarez, disp. 10, de Charit. secl. 4.

— Cet absque ulla necessitate n'est pas bien clair. Du reste la décision est juste.

Casus XV. pag. 139. Ç.ija, juvenis modesla, quamvis sciai sui prœsentiam et colloculionem esse Titio, quicum sponsalia c >ntraxit , occasionem plurium peccalorum , non vull se ab oculis ïitii sublrahere, diceiii : Si terga vertam Titio, hanc mibi propiliam nubendi occasionem amiilo. Q. au htec nubendi causa sufficienter Cajarn excuset.

R. Affirmât. Quamvis enim ad extenuandam spirilualis ruina* occasionem a Titio acceplam, leneatur Caja ex chu< iialis lege Titillai; quam rarius polest ad secum colloquendam admiliere; adhuc tamen cum vi charilalis prœdictœ non leneatur Caja privai i jure sibi jam ex sponsalibus quœsilo; dicendum est neque leneri se absolute ab oculis Titii subtrabere, licet sciât illum bac occasione in pecca a plura lapsurum. Quod potiori jure dicendum videtur, si Caja aliam non speret œque propitiam iuvenire nubendi occasionem , neque conlinenliœ statum suslinere parata sit : tune enim cum juslam habeat causam fovendi licilis modis amicitiam Titii, eliamsi Titius ex sui infirmilate aul malilia tali occasione abulalur, poteril Caja eamdem amicitiam, sive modesta sui pressent ta , sive moderata confabulatione iovere, quantum opns est, ne cum gravi suo incommodo pnediclam cum Titio nubendi occasionem amillal. lia Girib. in priecepla Decalogi.

— « Une tille modeste et vertueuse devrait faire quelque chose de plus, et représenter à son fiancé que la manière dont il se dispose à un grand sacrement n'est pas propre à attirer sur lui el sur elle les bénédictions du ciel. Si lés péchés de Titius consistent à vouloir prendre des libertés, Caja, quoiqu'il en arrive, ne doit le voir quêta compagnie et rapidement. Le meilleur esi de ne pas traîner en longueur son mariage ou d y renoncer, s'il ne peul être cimenté que par l'iniquité. La loi de la clante, dont parle l'auteur, prouve plus qu'il ne veut. »

Cas XVI. pag. 254. Confessarius duhitâRS de relaps u pœuitentis , ante absolutionem exigit ab eo juramentum , quod relinquet occasionem proximam voluntaiiani , nco ampliuB relabctur in talc peccalum. Q. an bene se gcsscril.

H. Negat. Si enim habel ralionabile fundamcnlum dubilundi de non dimissionc bu-

Page 1