ABS
Ans
lOol
justnodi occaaiohis, ac de relapsu pœnitentisi débet huic absolule dinerre absoluliunem, non autem al> eo exigere juramentum de oçcasiooe dimittenda. Cuni eoim absolùti anle
dimissionem occasionis , regulariter non statim ilimiitant, etc., si laie juramentum ab cocxigit, pœnitenlem rèlinquil in occasionè proxima lum relabendi, tum pejerandi, sicque in pioximo periculo duplicis ma'.i, cum anlea ess-et in periculo iinius lantum.
— « En pesant bien ces paroles : Absoluii mite dimissionefn occasionis, reguluntcr non statim eam dimi liant, on pourra combattre quelques-unes des décisions de notre casuiste. »
Cas XVII. pa<j. 258. Parochus vocalus ad cxcipieiidam confessionem infirmai, imenit concubinam in doino concubinarii graviter a'grotanlem. Q. quid agendum in isto casu.
R. Cum dislinçlione. Tel concubina potest alio transferri absque periculo seu scandali et infamise, seu ipsi accelerandi mortem, vel non. Si potest, débet parochus illi prœscriberc ul liane sui translalionem procure!, camque, ut ha?c liai adjuvare; tuin ad obviandum scandalo proximi, si concubinalus alicui innotuit, cum ad removenduin ab ipsa et concubino periculum relapsus , sallem mentalis, cui alia subsunl. El si hoc ipsa facere recuset, non est absolvenda, ulpote indisposita. Si aulem ea sine diclo periculo nequit alio transferri , curet parochus, si expedit, eos jungere in matrimohium; es si non expeiiil, aut concubinus nolil eam du— cere, oinnem curam adhibeat, ne idem amplius ad eam invisendam accédât : subsliluta, si opus sit, spirituali et boncsia aliqua feminapo scmlio inû> mœ. Ulterius illam moneal, ut maie aclre vilsc verum dolosem concipiat cum firmo proposito quamprimum dimillendi illam occasioiem, si convalescat ; ut impensius pro divina assistentia se Deo commendet, cum spe divini adjulorii pro vilaudo relapsu ; ut deuique procuret occasionem illam reddere remotam , vitando çoncubini colloquia, et, quoad fieri potesl, etiam aspectum ; si enim , ut dicitur cap. 9 , disl. 81, locas in quo quisque prave vixil, hoc in aspectu mentis apponit, quod sœpe ibi cogilavit tel gessit, quam vividius id prœstare .valet prœseniia çoncubini in fragili concubina! Si adhœc ad omnia parochus eam promplam învehiat, confessam absolvat. Nam sic illa est in occasionc solum remola et maleriali; et si aiiquo modo àdhuc est in periculo, non lam dicitur istudamare, quam invita subirc; et ideo magis providebi! Dens ne in iilo pereat, ut ail S. Basilius in Constit. Mon. cap. 4.
Cas XV1I1. pag. 15. Franciscus poslquam contessus est peccata sua, inierrogatus a confessario de professione sua, respondet : Exeiceo professionem periculis plenam; facio, ul vulgo dicitur, la contrebande, modo fruutenlum, modo vinum de uno loco ad alium locum asportando. Q. an hic noleus desislere a tali exercitio sit absolvendus.
R, Negal. ttalio est, quia, eliâm prrescindendo a gabel.larum defraudalione et a periculo Dotabilis damni familise , I > u j u s furfuris bomines, experientia inagistra, semper babent pravam voluntalem, sallem habituaient, resislendi et, si opus ruerit, vim inferendi mioislris publies polestalis, usque ad effusionero sanguinis et mortem. Sic. aulem s ii ii l indisposili ad gràtiam in sacramenlo reporlandam , sicut babenlcs domi concubinam, quam profiler utilitatem nolunt eiieere : consequenter si nolint ab exerciiio desislere, non sunt absolvendi. lia Honàcina, Navarrus, etc.
Casus XIX. pag. 157. Capellanus ruralis, qui ex confessionibus jam pluries audilis scil rusticum quemdam in occasionè proxima volunlaria versari, ab eodem pœnilente ilerum quodam die fesio vocalus, se ab ejus audienda confessionc excusai. Q. an hoc licite facere possil.
H. Affirmai. Ratio est, quia in hoc casu excusare se ab audienda conlessione, non est per se loquendo aliquid de audilis confessionibus revelare, aut exercere aliquem actum circa ipsam pœnitentis personam , qui rationabiliier esse possil ipsi pœnitenli ingralus. Imo sicul non solum licite, sed etiam laudabiliter negalur pœnitenti absolutio, ut a sua peccandi consueludine resipiscal; ita ob eumdem finem poterit laudabiliter negari confessiu; cum eodem modo in utroque casu res utilis pœnitenti agatur
Quœ tamen sic inlelUgenda sunt, ut non subsil periculum, quod alii de ruslico malum suspiceulur ; quia tune ex confessarii faclo aliqua sallem indirecla sigilli fracto sequerelur, quœ omnino illicita est. Ita Tamburin, cum aliis.
— « Le confesseur ne doit hors du tribunal se servir des connaissances qu'il en a reçues que pour prier pour ses pénitents. 11 n'est point vrai que ceux-ci trouvassent bon qu'on ne veut pas les entendre, parce qu'on connaît leurs mauvaises dispositions. D'ailleurs il y a toujours de bons avis à leur donner. Je prie qu'on lise sur celte très-importante matière le commencement de mon XII' vol., où elle est traitée fort au long (1). »
§ iv.
Casus XX. pag. kl. Confessarius, audita Pétri confessionc, eique pœnitenlia imposila, sermonem cum co liabet de rébus quidem sprilualibus, sed impertinenter se habentibus ad lilius confessionem; unde eum inadvert nier dimillil inabsolutum : verum erroris bujus raemor , dum Pelrum videl prope januam Ecciesiœ, eum sic dislantem absolvit. Q. an bene.
II. Aifirui, si talis distantia non fuit nimium excedens. Ratio est , quia ex una parte non contrariatur dècretoClementisVilI;hoc enim procedit de pœnilente vere et proprie absent'', qualis non fuit Fetrus in uostro casu , cum adhucesset in Ecclesia el sub oculis confessarii ; el ex alia parle, si talis dislanlia non
(I) Voijet dans le Dictionnaire le titre Confession, eas dernier.
fuil nimium excodens, qualis fuisset, si solum distasset per 20 passus. Petrus fuissel nioraliter prresens confessario, et verum sensum habuissent vcrba absolutionis, cum designarent Petrum in con*prclu confcssarii posiium. Quare attenta prœcise dislanlia confessarius Petrum valide absolvisset , et etiam licite , si fuisset moraliler certus Petrum post confessionem in lelhale non incidisse ; nec potuisset cum dextcrilale illum vocare , cique su.im negligt ntiam aperire. lia Diana et Molfes.
— Le seul parti à prendre dans un cas commecetui-ci est d'avertir ou de faire avertir le pénitent qu'on a un mot à lui dire; de lui faire produire un acte de contrition, pour unir la matière à la forme, et de l'absoudre. S'il avait demandé la communion pour lui 6eul, et qu'on ne pût plus l'avenir sans une espèce de scandale, il faudrait le laisser faire, et lui donner l'absolution après coup.
Casus XXI. pag. 53. Paulus excommunicalione ligalus, ejusque immemor, bona fide accedit ad confessarium, cui omnia sua peccala confiletur, et ab eo quidem absulvitur a poccatis, sed non a censuris. Q. an talis confessio fuerit valida.
R. Affirmât. Ratio est, quia co ipso quo Pau'us bona fide accessit ad confessarium, eique omnia peccata sua fuil confessas, ja m accessit cum natUrali oblivione, aequivalenti ignoranliae invincibili excommunicalionis ; quo dicto, ex una parle fuit capax absolutionis, quia excommunicatio reddit solum absolutionis incapacem pœnitenlcm excommunicatum , qui scienter contra Ecclesise probibilionem accedit ad confessarium non habentem jurisdictionem in excommunicationem, non vero euni qui bona fide ad talem confessarium accedit : ex alia vero parte, sacerdos non carebat jnrisdictione in peccata exposila : eo quia licet Ecclesia potuisset tôlière jurisdictionem a sacerdote respeclu cxcommunicali, et sic irrilare sacramentum, id tamen nullo in textu fecisse legîlur. Ita Girib. contra Vasquem et Urtado.
— « Saïr, Navarre, les Conf. d'Angers, etc., sont du sentiment que suit ici l'auteur. Ils avouent cependant que, si le pénitent se ressouvient de la censure qu'il avait encourue, il doit en demander l'absolution à un prêtre approuvé pour les censures, supposé que la sienne soit réservée. J'ai établi fort au long ce sentiment dans mon Traité des Censures, tome IV, partie n, page 175. Mais ici, comme ailleurs, je m'en rapporte au lecteur. »
Casi s XXII. pog. 168. Pœnitens, qui con- Qtendo peccata, oblitus fuit aperire confessario se esse excommunicalionis censura irretitum, fuit per !>;cc solum verba absolutus : Ego teabsolvo a pcccalis. Q. an valide a peccalis fuerit alisolutus.
H. Affirmât. Ratio est, quia quamvis juxla Ecclesia; prœccptum absolutio a censuris de beat pra'ccderc ahsolulioncm a peccatis, lamen nullibi reperilur quod Ecclesia vclil irntam esse absolulionem a peccatis cbten-
tam a pœnitente, qui omnino inculpabiliter oblitus est aperire confessario se esse excommunicalione ii relitum: uimis enim essel onerosum pœnilenti in validam absque propria culpa feeisse suorum criminum confessionem. Ha Suarez, deCensuris, disp. 10, sect. 3, n. 15. Lugo, disp. 16, n. 612.
— Ce sentiment, et celui qui précède, est digne de la bonté de Dieu et de la piété d"r l'Eglise. Mais comme ce n'est qu'une opinion, et une opinion combattue par Silveslre Mozolin, Palud^nus, Major, saint Antoniu, Solo et plusieurs autres que cite Suarez lui-même, ibid., num. 8, il reste toujours un doute qu'on a peine à déposer. Il serait à souhaiter que les supérieurs voulussent marquer formellement que la confession n'est jamais nulle que par le défaut du pénitent, à moins qu'elle ne fût faite à un prêtre qui n'a aucun pouvoir. Quod est ordinatum propter charitatem, non débet contra charitalem exerceri , dit saint Rernard, de Prœcepto et Dispensât.
Casus XXIII. pag. 129. Ruralis Parochus récusât absoivere rusticum a peccato gravis percussionis clcrici , sanctœ sedi reservato, licet sciât enmdem rusticum propter incommoda cetatis et corporis esse perpetuo impeditum. Q. an bene so gerat.
R. Affirmât. Ouia cum ex decreto démentis VIII ita reservetur pontifici gravis clerici percussio, utetiamin quacunque, extra morlis arliculum, ncccssitatc, cuicunque inferiori confessario adempta sit facultas ab ea absolvcndi, nullam habet parochus facultatem ab ea absolvendi. Neque refert rusticum hune esse perpetuo impeditum. Quamvis enim ut talis eximatur a lege adeundi apost. sedem, non eximitur lamen a lege se praesentandi, eo modo quo polest, Episcopo, a quo in casu praedieti impedimenli beneficium absolutionis valet oblinere. Poteril igitur parochus, si aliqna gravis orgeat nécessitas, et lacilis non paleat aditus ad episcocopum, rusticum suum absoivere cum onerc se prœsentandi episcopo, eo tempore et modo quo polerit. Cœtcrum, si eumdem extra mor* lis arliculum absoivere, per se, loquendo, récusât, bene se gerit. Ita Bonacina, Suarez, Lug<>, disp. 20, sect. 10.
— « L'action de frapper un clerc n'est pas « en France aussi aisément réservée au papa « qu'en Italie. Chacun doit se régler sur les « statuts de son diocèse. 11 y a des diocèses « où la réserve cesse plus ou moins, cum « aliqua gravis urget nécessitas, par exemple « quand il s'agit d'un mariage. Celte disci- « pline est très sage et peut empêcher bien « des profanations du sacrement. »
§ VI
Casus XXIV. pag. 13?. Cum Rerlha fuerit sacpe a marito verberibus correpla, ut pota valde loquax et querula, fugiens quadam die se recepit in palcrnam domum, a qua récusai ad maritum reverti. (J. au confessariui possil Berlham absoivere, si renual ad ma» rilum redire.
H. Simaritus graviter et cum excessu u\o-