‹ Dictionnaire de cas de conscience; (volume 2)Chapitre 315 sur 402 · ARC · texte numérisé non relu

ARC

reverti juridice rompelli drberet, ut colligilur ex cap. .'i, de Dwortiis, etc.

— On <i examiné celle question sous le [ilre Adultère, ras XXI.

Casus III. pin/. 114. BerthsB adultéra? nmrlem minatur maritus, si adnlterii commini veritalem occulta!. Quid ci a confessario consulendum?

II. Com distinctione. Si novit Bertha marilo corio innotuisse adulterium, consultius

cril injuria1 veniam peterc ot pœnilenlifiB signis conjugii irana lenire, ne forte ipsius l'urorom in se magis concitet, si cognitam \erilaiem voluerit peilinaciter occaltare. Si vcmo maritus levia dumtaxat indicia, lcvemque de adultérin sus iciohem habeat, corsulendum eril Berlhat, ut se adulterium commisisse neget, negationemque, si opus sit, pramento confirme!, intclligendo intra so non ro:i-misis<e adulterium, quod leneat'-r marilo intcnoganli aperire. Ouamvis enim nmphibnlog'ra et .-rquivoca locutio, ubi nulla intervenit rationabilis causa, adhibenda non

sil: licilus est (amen ejus usus, quando agitur de vilando gravi damuo famai et vita\ ut in noslro casu conlingil. Neque ulenlur Beflha in pasu reslrjctîone pure interna et mentali; <| nia de facili poiesi m ■ ri (us agnoscere nxprem non (eneri eu m lanlo propriai infamwe et vit;o periculo lurpiiudincrn suam fateri. lia Cardcuas... Piselli, pari, i tract, k, c. 2, etc.

— « J'avais deviné, au serinent près, la seconde partie de cette réponse avant que de la lire dans l'auteur. Viva la donne aussi sur la vingt-sixième et vingt-septième proposition d'Innocent XI, pag. mihi 257. J'ai combattu au long cette mauvaise doctrine, tom. II, cap. h, de Juramento, art. 5, non par des casuistes souvent trè -peu estimables, mais par les saints Pères. Voyez ce que Pontas en a dit, v. Mensonge. Ce que pourrait faire une femme, dans ce cas, ce serait de

déclarer hautement à son mari qu'elle no répondra jamais à de pareilles accusations que quand il lui en donnera des preuves. »

AFFINITAS. Voyez Impedimenta et Reservatio.

ALIENATIO. Voyez Censura or alienàtionem.

ALTARE PRIVILEGIATUM.

Casus I. paq. 97. Conccssum est rurali cuidam ecclesiœ altarc privilegiatum pro qualibel feria sexta, sub conditione quod in eadem ecclesia f[uinque saltem miss.e quotidie celebrenlur. Q. an si missœ aliquando sint pauciores quam quinque, adhuc subsistât in lulgontia?

R. Affirmai. Dummodo id raro conlingat. Licet enim sacra conciliicongregalio, approbante Innocentio XII, declaraverit, 5 junii IGOi-, celebra'ionem missarumin altaris privilegiati indulto prîcfinitarum, quotidie esse necessariam ; cadem tamen congregalio, die 30 julii 1706, respondit non cessare privilegium, eo quia aliqua die conlingat talem missarum numerum integrum non haberi.

Casus II. pag. 186. Capellanus in festo simplici accepit eleemosynam pro missa ad altare privilegiatum celebranda. Ipse vero

célébrât quidem addictum altare, sed ex devoiione dicit missam de 6. Virgine. Q. an ob'igationi suœ * at isfaciat?

R. Negat. Ratio est quia intentio conferentis eleemosynam fuit altaris privilegio frui. Non fruitor autem, cum sacerdos in festo simplici missam votivam récitât. Quia privilegium a sanctis pontificibus concessum, est regulariterdunlaxat pro missis de Requiem, quando non obviât ecclesiœ ritus, qui non obstat in festo simplici, in quo missa de Requiem recitari potest. Id salis superque osleudiint lot décréta S. C. concilii, a SS. ponficibus confirmata, ut videre est apud Merali.

— « Voyez mon Traité des Indulgences, tom. I, ch. 7, où cela est traité avec beaucoup d'étendue. »

ARCHIPRESBYTER.

Casus I. pag. 7. Archipresbyter propter expensas factas in visitalione sui ordinarii , exegit a paroohis plebanatus sui, tilulo majoris incommodi a se passi, plus quam juxta (axa permitterot. Q. an id posait reîinere?

R. Negat. 1° Quia majus illud incommodum est onus annexum honori arebipresbytcralus ; unde illud de jure pâli tenetur ; 2" quia ex (erminis casus taxa erat juxta. Porro volitum omne supra justum, injuslum est. Injuste autem volitum nequit juste retineri.

Casus II. ibid. Unus e praedictis paroebis ( liiavit suos parochianos sibi aliquid contribuer pro praefatis expensis. Q. an licile.

\\. Negat. Siquidcm lîarbosa, de Offic.

et Potest. episc, allegat. 73, refert decrelum S. C. in quo hahetur : .Si esselconsuetialo ut commuuiltilei procuraient, seu certo stipendio juvareni episcopum visilanlem, servanda eslquandiu voluerini, ipsœ tamen cogendœ

non sunt, si récusent. Si autem cogi non possint laïci ad ministranda victualia episcopo visilanli, in iis etiam lncis ubi vigeteonsuetudo ministrandi ; multo magis illicite ageret parochus in locis ubi talis consuetudo non est.

Casus III. pag. 202.Parochi quidam rurales occasione festi localis vel exequiarum, omisso présente plebano archipre?bylero, alteri e paroebis missam decaniandam commiltunt ; eteonquerentiarchipresbytero respondont : Archipresbyteri et parochi pares sunt. Q. an hœc omnia bene f icta sint ?

H. In hoc casu : 1° Servandas esse Iocorum consuetudines quœ, ut aitFagnan,lib. i, Décret, cap. 17, n. 12, fere tôt sunt, quot diceceses ; 2° quod, ut docet Anacl. ReifTenstuel in lit. de Archipresbytero, archipresbyteri debeant sedulo eircumspicere mores vitamque aliorum presbyterorutn et cleri-

corum in sno arcnipresbyteralu atque attendere qua industria per eosdem cura animarom exercealur, idque episcopo renunliarc ; insuper clericorum suoruin leviora jurgii amicabililer componere. 3° El id addendum cerlo certius esse ex universis contituliunibus synoîalibus, archipresbylero plebano , lum propter ipsum archipresby-

D1CTIONNAIRE DE CAS DE CONSCIENCE. iOGi

teri nomen, quod dignitatcm redolct, multum honoris eliani supra simplices paroclios esse deferendum.

— « Lecélè'ue H. M. Bourdon, c'est-à-dire un des hommes les plus humbles qui aient jamais été, n'aurait pas souffert le traitement dont il s'agit dans l'exposé. »

Page 1