‹ Dictionnaire de cas de conscience; (volume 2)Chapitre 322 sur 402 · BLA · texte numérisé non relu

BLA

FIHR

BLASPHEMIA.

Cas us I. pag» 83. Titina exltialem aPetro calumniam passas, deliberata in hœc verba prorupil : Crederem Dtum non tttt futtumt

si huur meiiin caltimwatorcm non piuurcl. Q.

un .1 sintplici confessario absolvi p < > s s i i ?

II. AfQrm. Ratio est, quia Tilius non os'. reus l) asphemias hœreticalii (quœsola inlono réserva ta rappon lur). Etenim porhœc verba

non miiilii injuriant Deo, vol per modum enantia ionis, quœ formaliter aut virtualiter contineal aliquid falsi contra Qdem, al esset ad detpeelum l)ci, vol per modaai imperan lis, ni 51/ miter Dus, vol per modum irridenlis, ul vah qui (Instruis tcmplum l)ci ; \cl per modum optalivi , ut utinam Drus non esset omnipotent, quibus modis unice blasphemia bnreticalis contingit ; sed solum Tilius vellcitalem do fuloro poiius indicavit, quam volunlatem negandi Dcum. Imo Denm confessas est, ncilurn negaverit : illa onim verba, Crederem Deum non esse, etc., bunc faciunt sensum : Crederem Deum non esse jusium, si, olo. Sed quia Credo Deum esse juttum, vindictam faciet de meo calumniatore. Quapropter non fuit reus blasphemiœ hœreticalis : unde polest a simplici confessario absolvi.

— « On ne peut juger de la réserve que par les paroles et l'intention de celui qui l'a portée ; niais on peut bien dire que des discours, comme celui de Tilius, qui ne se prononcent que dans un emportement de fureur, qui prescrivent à Dieu des règles de conduite, qui le blâment, s'il ne les suit pas, etc., ne valent rien du tout. Et pourquoi Dieu ne serait-il pas juste, s'il ne punissait pas plus celui qui vous a calomnié qu'il n'a puni saint Pierre, qui l'avait renié, etc. »

Gasos II. pag. 36. Petrus confitelur se dixissc ol dispeito di Dio Bacco, seu iniito Deo Bacco. Q. an simple* confossarius illum absolvere valeal ?

R. Si confessarius ex interropalionibus agnoscat pœnitentem addidisse ly Bacco , ne Deum inbonoraret, potest illum aliso'vere ; quia talis loquendi modus esset solum blasphemia bsercticalis materialis, quaî non est reservala. Si vero comprehendat eum talia verba protulisse advertenter et malitiose, et addidisse ly Bacco, tantum ad evitandas Ecclesia; pœnas contra hœrclicalitcr blasphémantes, non vero ne Deum inhonoraret, non potest illum absolvere; (iuia sic hœreticalem blaspbemiam exlernam et formalem , adeoqne réserva ta m protulissel. Fuisset enim dictum contuntcliosum, auferemloa Deo omnipotentiam, quœ illi necessario convenil.

Casls Ul. pag. 70. Petrus sœpe blasphémai contra Deum, contra B. Virginem, contra sanclos, et in confessione blasphemias illas non distinguit

R. Negal. Ratio est, quia salfom blasphemia contra Deum respective ad blasphemias contra II. V. et contra sanclos liabet annexant circumstanliam nota'tiliter aggravanlem, qoœ ex alibi dicendii in confessione necessario aperirl débet. Dico taltem babere

annexant circumstanlinin aggravantem ; quia

oon desunt DI). apud Lugo,disp. 16, de Pœnit., n. 278, docenlcs differre Bpecie, nedum blaspbemiam contra Deum a blasphemiis contra II. V. ol sanclos, sed et blaspbemiam < outra B. V. a blasphcmiis contra sanclos. Qua in hypolhesi adliuc cerlius r sset Petrum confessionis intcgrilali non satisfecisse.

— « Si le pénitent a tort, le confesseur l'a aussi de ne le pas interroger sur l'objet de ses blasphèmes. »

Ca^is IV. pag. 133. Rusticus confilctur se inopia pressum dixissc nullam Deo inesse familiœ sua? providentiam. Ouo vix audilo confessarius pœnitentem inabsolulum rcmillit ad pœnitentiarios. Q. an benc se gesserit confessarius?

R. Ncgat. Balio est, quia cum agatur de persona rustica, quœ, regularitcr loquendo, ea non distinguit quœ sunt disl'ngucnda , anlequam pœuitcns ad pœnitentiarios inabsolntus mittatur, inquirerc débet confessarius; l'an pœnitens ita ex puroimpaticnliœ impetu protulcrit verba blasphemia?, ut a 1 improbum eorum sensum non piene adverteril. In tali enim casu sicut a gravi culpa, ita ctîamareservalione excusarelur. 2" Dalo quod pœnitens prœdicta verba proferendo letlialcm culpam contraxit , dchel confessarius inquirerc an eliam corde crodiderit, Deum rêvera familiœ suœprovidenliam non babere. Si enimideredidissel, ul pôle formjilis hœrcsis reus, inuliliter milterelur ad pœnitentiarios , qui ab hœrcsis crimine absolvere ncqueunl. 3* Denique, si pœnitens vere incidisset in casum blasphemia; hœrclicalis, et non hœrcsis, confessarius deberet examinare, an detur locus absolulioni indirecte, dum intérim facultas pro imparlicnda absolutione directa obtinetur. Cum itaque nihil ex bis egeril confessarius noster, dubio procul maie se gessit.

— « Si l'aulcur par ces paroles non piene adverteril, demande une advorlance acluellc, il nous mène au péché philosophique condamné, en 1090, par Alexandre VIII. S'il croil qu'on puisse d'abord absoudre de ses péchés un homme qui s'accuse d'un péché réservé avec censure, et le renvoyer pour l'absolution de la censure au pénitencier, il se trompe encore, à moins qu'on ne suppose que la discipline des lieux autorise celle pratique, c'est-à-dire qu'elle permet d'absoudre, et du péché simplement, et de la censure, sous condition de s'en faire absoudre une seconde fois par le supérieur ou par ses délégués. »

Q. an satisfaciat inlegritali confessionis ?

BREVE POENITENTIARliE.

Casls I. pag. 51. Tilius. obtento a sacra pensetur super impedimentum affinitatis, ex pœnitentiaria Brevi, ut cum ipso a confes- copula cum Berlha, ad hoc ul matrimoniun! tario w'ro ditçrelo tpecialiter eligendo dis- jam publice cum Francisca^ejus sorore cou-

tractum revalidare possit, proprium parochum in confessarium clegit. AI quia eura sentit rigidiorem, ad benigniorem alium recurrit, a quo dispensatio exserulioni demandai est. Q. an vere polucrit secundum confessarium eligere ?

R. Affirmai. Ouidquid asseruerint nonnulli, quos simpttees nuncupat Lezana. R;ilio e*l, 1" quia nihil est in Brevi quod indice! euindem esse debere.qui illud aperit et exsequitur ; 2° quia cum dispensatio hœc pro foro solum interiori commillalur, major pœnilentiarius cumdem commitlit ad formait! confessionis sacramentalis : quare sicut inchoiita confessionc apud rigidum confessarium polest pœnitens ad alium recurrere ; ita et in casu.

Casis II. pag. 52. Ouœritnr quid in prœdicto Brevi significent hœc verba ad vitunda scundula.

R. Verba hœc significare dispensalionem ideodari, necv separalionc prabealur ooasio peccandi per temeraria judicia , detracliones, odia, dissensiones, et id genus alia , quœ omnia , ordinarie loquendo , ex. separatione orirenlur.

Casus III el IV. pag. 53. In eodem Brevi legitur : Dummodo prœdictum impedimentum sit occultum , et séparait» inter Titium et F i anciscam fieri non possit ahsque scandai». O. 1* an subsistât prima clausula , si illud impedimentum scialur a tribus ; 2" quid importent verba ista absque scandalo.

II. Ad 1. Clausulam primant subsistere, etiamsi impedimentum cognoscalur a tribus. Ratio est, quia occultum, de quo lotjuitur sacra pœnitentiaria , illud est quod a nemine, vel a tam paucis scilur, ut ncque famosum sit, ncque manifestum , ncque notorium t'a c t i vel juris. Hoc aulem verificalur in casu. Quia, regulariter loquendo, per hoc quod 1res in aliqua rurali parœcia sciant impedimentum , stat illud sciri a tain paucis, ut neque sit famosum , ncque manifestum, etc. (Jua ratione docent communiter doctores impeilimenlum non posse dici publicum, nisi plusquam quinque personis innotescat. Dixi , rcgulariler , quia si taies occurrerenl circumslantiœ , ex quibus apparerel impedimentum a tribus illud scientibus facile e>se publicandum, tune esset publicum, si non aclu , sallem virlule , et quidem proxime.

B. Ad 2. Verba hœc importare, quod si separatio fieri posset abaque eo quod esset occasio peccandi, dispensatio esset nulla ob falsilalem in supplicaliune exposilam, vi cujus in §re?i legitur , imminere periculum scundalorum, si separatio fiât,

— « Sur la clause Dummodo impedimentum sit occullum, voyez mon Traité des Dispenses , v. Notoriété in indice. »

Casus V. pag. 5i. In eodem Brevi legitur: tabla tu occasionc amplius cum sorore Franciscœ uxoris suœ peccandi. At cumadhuc soror illa in cadem domo habite! cum Tilio, quœritur an confessarius possit cum Tilio dispensarc.

II. Vel Titius ita se abstinuil a lurpiludine cum sorore Franciscœ,ut jam peccandi

occasio nullatenus sit proxima , vel non. Si 1°, potest confessarius cum Tilio dispensare, quia talis cohabitatio non est moralis occasio peccandi , ut ex terminis palet. Si 2', vel talis cohabitatio est voluntaria aut involuntaria. Si voluntaria, absolute non potest dispensare, nisi dimissa sorore Franciscœ ; quia hoc per modum conditionis necessariœ prœscribil sacra pœnitentiaria. Si involuntaria, tum confessarius , qui in hisce materiis débet esscrigidus, prœseribere débet modos quos doclorcs in sirnilibus occasionibus ad averienda peccata assignant, ut occasio de proxima fiai remota. Si iia conlingat , potest dispensare ; secus si secus. lia Tiburt. Navar.

Casus VI el VII. pag. 55. Cum in eodem Brevi legatur etiam , auclila prias ejui sacramentali confes ione. Q. 1° an si Tnius non esset conscius lethalis peccati , salis esset ad Iruendum benelicio dispensationis , si diceret : Ab ultima confessione nullum peccatum admisi ; 2° an valcret dispensatio, si Titius sacrilège confiteretur.

R. Ad 1 negat. Contra Gobât et Lezanam. Ratio est, quia licet non teneatur quis confiteri peccata jam per sacramcntalem confessionem delela , tamen quia Ecelesia potest confessionem prœcipere in hypolhesi quod quis velit benelicio dispensationis gaudere, cum non teneatur dispensare , el ita de faclo prœcipiat, tenelur Titius sacramentali er confite: i , et id si prœslare nolil , dfeclu condilionis a S. Pœnitentiaria prœscriplae, non poleril frui beneficio dispensationis. Ha communiter ; cum secus 1ère lotum Brevis apostolici robur corruerel.

— « Il est fort aisé de se confesser de quelques péchés véniels, et d'y joindre avec un nouvel aile de douleur le péché qui est le sujet de la dispense, quoique cela ne soit pas nécessaire , quand on s'en est déjà confessé. »

R. Ad 2. Vel Tilii confessio essel sacrilega ob dcfeelum doloris, aut ob reticentiam peccali non habenlis respeclum ad dispensalionem ; vel esset sacrilega ob defeclum in* tegrilatis circa rem de qua petitur dispensatio. Si 1", valet dispensatio; quia sic ex una parte adliuc concurrunt omnia quœ ex stylo S. pa>nilentiariœ ad validam dispensalionem rcquirunlur, ut suppouimus ; ex alia aulem parle dispensatio non conncclilur ex génère suo cum sacramentali confessionc. Si 2*, non valet, quia lune dcli- Cittlll requisita ex parte causœ ad dispensalionem ; cum non fuerint in confessione manifestala ca qtue erant manifeslanda.

— « Marc-Paul Léon dit aussi qu'un pénitent , dont la confession est sacrilège , ne laisse pas d'être validement dispense. J'ai marqué dans le Traite des Dispenses , liv. III, <:h. 2, n. 8, que j'avais une espèce d'horreur pour ce sentiment , qui d'abord semble révolter la piété. Mon scrupule est levé aujourd'hui. Un homme sage m'a envoyé de province la réponse qu'il a nçue de la pénile h C6 fie sur cette matière. La question qu'il avait proposée élait conçue en ces termes:

ISHK

An pirnittns, </r.i votunt m'a et maliliose ficit confessionem nullam et siicrilegam , cum eir-

tutc diiptniationis obttntaa S. pœnitenllaria

rehahilitalur in bénéficia simoiuiuc ohtrnto ,

dut dispensât ur ab itnpedttnénto matrimoniutn

dirimente, lit sufficienter dispensatits ; et an deiiuo sit recurrenduin ad S. l'a nitentiuriuin. Voici la réponse qui lui fut faite : Sacra / fljnitentinria ad propositum (lithium respondet, (jucd duminodo cou fessai ius , .S', jxrniti nliariic exsccuior, serret quœ slii in isdem lillcris prœtcribuntur , tune datœ vigore. earumdem lilterarum dispensalioties valida erunt, et i ainsi continuât jncnilentcm nulliter et sacrilège confiteri , et absolutionem a peccatis recipere. Quod si idem confessurius advertat panitentem ex sua indispusitione a peccatis rite ahsolvi non posse, curare débet eumdcm pœnitentem recte disponcre ; tel si disponi nc/uctit in pressenti t una cum absolulione a peccatis diffèrte quoque prœdictam dispensalionem , nisi forte urgens aliqua nécessitas suadeat di.pensationes easdem accelerare. I)atum Iiomœ , in S. pœnitentiaria, die 20 febr. an. 1757. »

Casis VIII cllX. pag. 56. In eodem Brevi conceditur electoconfessario facultas Tilium absolvendi ab incestu in primo affinitatis gradu cummisso proplor copulam cum duabus sororibus Berlha et Francisea. Q. 1° an si Tilius niilit IV u i beneficio dispensalionis super impedimenlum, possit simplex confessarius illum directe absolvere; 2° an si differatur dispensalionis exseculio per sex menses , possit simplex conlessarius Tilium directe absolvere ab inceslibus inlerea conimissis.

R. Ad 1 ncgal. Ratio est , quia cessante causa ûnali , cessât effectus , cap. 30, de Prob., in 6, haec autem cessât in casu. Etenim causa finalis, et quidem lotalis , cur S. pœnitentiaria dot potes ta tem absolvendi ab inceslibus, qui ordinario reservali supponunlur, est ut pœnilens vi dispensali-nis de novo ineat malrimonium digue, et ab omni culpa liber. Ergo cum matrimonium inire nolit , cessai lanquam effectus, facullas illum ab inceslibus reservatis absolvendi.

H. Ad 2. Vel causa talis dilalionis fuit legilimum impedimenlum, velfraus et dolus. Si i%afGrmat; quia illa clausula hac vice absolvas, quœ in Brevi apponitur, cum ,-it gralia lilieraliter concessa a potente illam concedere, non ita dubio procul coarclal facullatem ad peccaiaante concessionem commissa, quin eliam ad commillenda extemli possit , inlra lamen certum tempus , quod sulïicial ad verificanda moraliler illa verba hac vice; quod tempus sane erit sex mensium spatium , si dilalionis causa fuil legilimum aliquod impedimenlum.

Si 2°, negal. 1° Quia fraus et dolus nemini patrocihart debent.20 Quia alioqui posset lalis facullas per annos et annos protrahi, adeo ut posnitens in senectule facial se absolvere semel et simul ab omnibus peccatis totius vilœ : quod videlur esse contra mentem S. pœniknliariœ : ita Lugo de posnit. Disp., 20, sect. 8, n. 126, pag. mihi V20.

DRE Ki.SG

— Le cardinal de LugO , <]ui est le seul que «i 1 <* l'auteur , Qfl (lit rien île tpûtiû sex

meniium. Il dit leulcmcnt que quand le

pouvoir d'absoudre est donne sous clause

hac vire, il dépend ex judicio prudentis do déterminer au \ntuth tetnpotis possit il'is vertus ctimpi efiendt. Il ajoute qu'il faut avoir égard aux circonstances. Car dit il encore; : Quand o ea liceutia concedilar occasione ulicujus festivitatis vel necessitatis occur rends in qua opoitet confiteri, minus tempus videtur inclitdi. Qaando vero aliquis petit a S. pœnitentiaria facullatem stmel eligendi confessarium in nrdine ad reservata , videlur ad ma jus tempus exlendi.

Casis X. pag. 57. Tilius per annos plurcs dislulil cxsecuiionem d spensationis , ai novos incestus non commisit ; an valida erit dispeusatio.

H. Affirmât. Namque, ul ait idem Lugo ibid., ad verificanda verba ista, hac vice, suflicil; vel quod tempus absolulionis non longe distet a concessione, vel quod légitima causa differendi intercédai, vel quod absolutio sit de peccatis in sopplicatione narratis , cl non aliis novis. Sic eniiu verba illa hac vice veiificantur ratione materia3 , qua; est eadem.

Casus XI et Xll. ibid. Cumin eodem Brevi legantur bœ duœ clausul.e : Tilio pro tum enormis libidinis excessu injuncta pœniteniia salutari, et al, is quœ de jure fuerint injun~ genda. Q. 1° qua? pœniteniia Tilio imponenda sit ; 2° quœ alia eidem debeant injungi.

R. Ad 1. Salut -.rem pœnilenliam ex circumstauliis condilionis, se\us , œlalis dijudicandam esse. Quia sœpo pœniteniia , quœ gravis est respectu senis , infirmi , vel nobilis , est levis respeclu juvenis , sani, iguobilis. Quapropter si Titius esset ruslicus, sanus , juvenis , sed pauper qui suo sibi laboic viclum comparet, ci in salutarem pt<;nilenliam imponi posset, ul per ires menses, quindecim Pater el Ave, exlensis bracbiis, quotidie recilaret. Si vero esset ruslicus juvenis , sanus el habens in bonis, ei impon end uni esset jejunium semel qualibel bebdoniada , et eleeniosyna suo sialui proporlionati. Si vero senex foret et miser, ei posset injungi recitalio parais lertiœ Bosarii per 1res menses tribus diebus cujuslibel liebdomadœ; el sic diversimode juxla diversas circumslantias ; ita lamen ut graviorsil pœniteniia, si delictum numquam fuil in confessione exposilum ; le\ ior, si jam fuit confessum. lia Tibur., Navar., etc.

R. Ad 2. Clausulam banc importare, injungendas esse alias pœnilentias juxta nalu« ram peccatorum aliorum quœ in conlessione exposila fuerint ; ita ut si pœnilens delraxissel, vel furtum commisisset , ultra obligaliones reslilutionis famœ vel rei, esset imponenda eliam pœniteniia lalibus deliclis proportionata.

— « J'ai expliqué plus au long dans le Traité des Dispenses , liv. m , ch. 2, § 1, n. 11, les différentes pénitences que la pénilencerie romaine prescrit pour les différents cas où l'on esl obligé de recourir à elle. »

Casus XIV et XV. page 58. In supradicto Brevi letjitur : Prœsentibus laniatis sub prna excommunicationis. Q. 1° an itlem essetlitîcras comburere; 2° an sufûciat auferre sigillu:n ; 3° an satis fueiiteas lacerare per médium, licet adhuc commode a quoeumque legi possent?

R. Ad 1, 2 et 3 affirmât. Ratio omnium est, quia finis S. Pumilentiariee talcm causulam apponenlis est, ne lilterœ oblenlœ prosinl in foro externo. Is aulem finis oplime habelur modis omnibus cnarralis.

l°Enim combustio plus est ad talem effectum, quam lilterarum lanialio; 2° laceralio per médium eas redilit inutiles; sicut in praxi nullius est roboris scriplura per médium discissa, licet commode legi posset ; 3* ablatio sigilli eis robur omne lollit, cura lillerœ S. Pœnitenliarœ, nonnisi sigillo munita1, lilterarum aposlolicarum valorem habeant. Ergo triplex illud médium œque valet; cum in legibus inlelligendis, non grammalicalibus verbis,sed legislatoris intentioni adhœrendum sit.

Casis XVI. ibid. Prœdictum Brève post exsecjlicnem non fuit a confessario laniatum, combustum , sigillo spoliatum, etc. Q. an subsistât dispensatio?

R. Altirmat. id enim unum per clausulam banc, pressent ibus laniatis, intendit S. Pœnitenliaria ut lillerœ illœ in judiciario f<>ro non suffragentur , ad intercludendam viam , quœ antiquilus vigebat, ut per lu jusmodi lillerarum exliibilionem satis probaretur dispensatio : non vero ea fuit mens ipsius, ut liltcris minime laniatis corrueret dispensatio.

Casus XVI et XVII.pagr.59. In Brevi loties citalo hœc insuper leguntur : Ut Bertha de

nitllitate prioris consensus cerlioretur, iia tamen coûte ut Titii delirtum non detegatury titm ut inter se filius et Bertha de novo contrahant. Q. 1° quid agendum, si delegi nequeat nullitas consensus , quia deiegalur delictum ; 2° an debeant denuo cunlrahere coram parocho et tesùbus?

R. Ad 1. Ut minimum requiri , ul pars conseil nullitalis malrimonii roget insciam, ul si forte consensus malrimomalis ab inilio fuisset nullus, denuo consenliat; quia ex una parle non lenelur Titius turpiludinem suam detegere, quod ctiam prohibent verba reseripli; ex alia aulem parle, cum lotus aniecedens coniractus fuerit nullus, ut pote inlci- personas inhabiles, necessario ad ejus revalidationem novus requirilur legitimus consensus ex parte ulriusque, qui nunquam haberi poterit, nisi prions consensus nullitas aliquo modo parli nesciœ innotescat : quia nihil volitum quin prœcognilum. Quod si novus consensus haberi ncqueal, quin deiegalur delictum , vivere debenl ut fralerel soror.

11. Ad 2 negal. Tum quia id constat ex illis reseripli verbis : Nullis super his testions adhibitis; tum quia cum impedimentum sic occultum, matrimonium coram Ecclesia haberctur pro valido, licet reipsa in conscieniia esset nullum.

— J'ai pnrlé au long dans le Traité des Dispenses, liv. m, ch. 2, § 1, n. 29, de la fameuse et terrible clause : Dicta muliere de nullitate prioris consensus ceriiorala , etc. On y trouvera ce qui s'est dit de mieux sur celle matière; mais on n'y trouvera point d'expédients qui ne laissent beaucoup de difficulté.

CAMPANTE.

Casus I. pag. 93. Parochus oppidi N. conquestus est quod die sabbali sancii campanœ ir.onaslerii in eodem oppido posili pulsentur anle sonitum parochialis ecclesiœ. Q. an merilo conquestus sit?

R. Affirmât. Patel Pcx bulla22 LeonisX, § H , qua prohibelur ne clerici sœculares aul regulares prœdieia die campanas in coclesiis suis puisent , anlcquam insonuerit campana calhedralis vel malricis ecclesiœ; 2" ex decrelis S. eongregatonis , sive Ililuum, 0 feb. 1703, sive Concilii, 15 mari. 1727. Et licet in prœdiclis disposilionibus fiai tantnm sermo de calhedrati vel matrice cce'csia , merilo lamen conquerilur parochus noslcr, cui jura et decus ecclesiœ sure lucri incumbit, cum cadem habenda sil ratio de parochiali ecclesia, quamlo in rurali loco nulla ecclesia dignior occurrit, cui jus matris conveniat.

] — Ce décret ne s'observe pas en France.

Casus II. Absente paroeho, campanœ duœ nccduni benediclS sacram in lurrim invectœ «uni. (>. an iis ad usus sacros, puta ad in-

dictionem missœ, ad honorera pompa? funcbris, etc., uli liceai ?

II. Affirni. Quamvis curandum sit ne earum benedictio diu diffcralur, utquœjam pridem ab Ecclesia solemni admodum rilu fieri consueverit. Potesl lamen prohibere episcopus ne campanœ adhuc profanœ pulscnlur. Ma decrelura a S. 11. congregalionc , die 5 julii 1GU.

Casus III. Permisit parochus quidam ut campanœ ad usus mère profanos pulsarcntur. Q. an licite ?

11. Id definiendum esse ex usihus ad quos eœdem campanœ inservicrunt. Hinc enim licilum csi, si alia œque commoda desil, campanarn pulsare ad convocandam p'cbem in conrilium, ad exstinguendum ignem , arcenda comraunitatis damna : inde vero illicilum fuerit pulsare campanam in signum alicujua suspendendi , vel prœlii moi in« cundi; ul enim ah islis abhon et Ecclesia, sic nec ea per sacras campanas indicari patitQr. Posset lamen campana benedicla pulsari, dum reus quis jugulatur, ut com-

Page 1