CONFESSIO
L'auteur, dans son Index, qui n'est guère plus en ordre que son livre, envisage la confession , 1° quant à sa matière éloignée ; 2" quant à sa matière prochaine ; 3* quant à l'examen nombi
qui doit la précéder ; 4° quant à son intégrité ; 5% 6°, 7° soit pour l'espèce, soit pour le mbre et les circonstances des péchés ; 8° quant à la répétition qu'on est quelquefois obligé d'en faire ; 9° i! y entremêle quelques cas sur la censure, le mensonge, l'habitude, le temps, etc. Nous allons le suivre comme nous pourrons , en évitant, autant qu'il sera possible , de tomber dans la redite.
Confessio quoad materium remotam.
Casus I. pag. 31. Confessarius audiens mulierculam se accusantem unieequod non consen erit divinis inspirationibus , illam absolvit. Q. an bene id fadum.
R. Negat. Cum Lugo, disp. 16 , de Pœnit. , num. 103, et communi. Ratio est quia, licet divinis inspirationibus non obedire sit imperfeclio , non est tamen peccalum etiam veniale , nisi inspiratio averlat a transgress;onc gravis prajeept1. Sicut enim consilia sequi non cadil snb prœcepto etiam venialiler obligante, sed solum sub consilio , ila non operari juxla consilium , nullum erit peccalum. Jam veto non respondere divinis inspirationibus, dummodo non offcranlur in occasionc Irangcndi prœcepti , est pranisc non operari juxla < onsilium. Unde si quis contra inspirationcm frangal prœceplum , non commitlct peccaluni ab ipsa preeceplî transgressione distlnctum.Jam veroubi nullu.n est peccaluni, ibi nulla est absolut. unis materia. Ergo maie se gessil confessarius ,
qui feminam de eo solum casu se accusantem absolvit.
— «Il peut y avoir même pour les simples conseils, tel qu'est relu; de la virginité, des inspiration! si vives , qu'elles pourraient équivaloir à un précepte. Cependant la décision de l'auteur esi moralement juste. On peut, dans ce cas, faire accuser un pénitent de quelque faute de sa vie passée. Le fatiguer beaucoup sur sa résistance aux inspirations , ce serait l'exposer à en imaginer tous les jours de nouvelle-.»
Casus IL pag. 105. De vota mulb r sic solum in génère conliletur : Confileor omnië peccata mea r. nialia, ri < usât ei absolutione :i confessarius, dioens ipsam leneri,ad salvan- (luin sacramenli valorem, aliquod exprimera veuille quod in particuiari commisil. Q, an bene se gerat et veruo dicat.
R. Aflirm.il. Cum enim ex una parle valde dubium sit an pece ata venialia solum in génère confessa sint materia certo sufficiens ad sacramenli valorem , ex alia vero ubi de sacramenlorum valore a^iiur, pars tulior sil cligenda ; non est recedenduni a consuelafi-
<:on
deliuin omnium praxi , qui cutn vcnialia confitentnr aliqood semper axprimunl in parliculari. Ergo vcrum rcspondit confessa rius. lia Suarcz , disp. 23 , .sec. 1 , n. 10 , et alli.
rlics à la ire :
CON
Confessio quoad materiam proximam.
Casls III. pag. 18. Femince se accusantes diebus festis per horas pluies laborasse sine necessitate, paroebo lelbalem hic culpam rcdarguenti respondeol se non laborassc lucri gratia. Q. an ideirco a gravi sint immanes.
R, Negat. Nisi cas bona Cdes invinclbilis exeuset. Ratio est. quia ralionem operis servi'.isdie feslo prohibai imperlinensest uirum fiai ex lucro vel recreatione. Sicut enim intentio lucrandi non facit opus esse servile , sic Dec inlentio non lucrandi non tollit ab opère servili rationcm servilis, ut doccut Navarrus, Suarcz, etc.
— « Celle décision paraît juste , et je ne vois pas trop sur quel fondement certains directeurs permettent à des dames pieuses de faire quelques petits ouvrages servîtes les diman- (lies et les fêtes. Si cela vaut mieux que de jouer, il n'y a qu'à ne faire ni l'un ni l'autre. »
Casls IV. pag. 151. Petrus gravia quœdam ( onfessus est ex dolore quidem offensse Deo illalae, sed absque proposito formali et expn-sso ea vitandi in futurum : imo aclu judicans se quam primum in eadem crimina relàpsuriim. Q. an hœc confessio absolule dicenda sil invalida.
R. Negat. Ralioestquia, ex Trid.sess. 19, c. 'i, ad valorem sacramenti bujus requiritur dunlaxat dolor ex supernaturali motivo conceptus, qui peccandi voluntatem excludat. Porro voluntatem hanc excludit propositum, non modo expressum, sed et virtuale ac implicitum, inclusurn in dolore univcrsali, qualis est dolor de offensa divina bonitate. Neque hœc non peccandi voluntas ex eo vitiatur, quod quis judicat se brevi in eadem crimina relapsurum esse. Cum enim propositum sit aclus voluntatis, et judicium sit actus intelleclus , nullam dicunt ad invicem ex natura sua oppositionem ; cum in ipsis etiam hominibus sanctis stet cum bono proposito justus limor, ne ex vertibilitate humanœ voluntatis de bonis in malos mulentur. Dixi ex natura sua, quia si de hominibus fra^ilioribus sermo sit. limor de futuro relapsu efficere polest, ut in proposito ila nutent, ut ex hujus defectu ipsa confessio omnino invalida dicenda sit.
— « Je prie qu'on lise sur ce point mon Traité delà Pénitence, pari. n,cap. h, a num 22i, où celte question est moins mal résolue que chez l'auteur ; son imo actu judicans, etc., est plus fort que le justus limor ,
dont il pulc dans sa réponse : Ce n'est point par des expressions si embarrassées qu'on réSOIlJ des questions assez importante^. »
Cam . V. fiai/, l'i.). Tiliws duui absolvilur , reconl.ilur peeca'î lellialis , quoi mti aperil cou fessa ri 0 nisi pOSl prolalam alisoliilionein. Q. an valide sit alisoliilns.
R. Negat, per se loquendo. Ratio est quia Tilius in easu sciens et volens reticuii peccatum, quod, nniequim intègre prolata esset absolutionis forma, confileri poteral et dette bat, rogando sacerdotem , ne absoluiionem perficerel , anlequam ei novum crimen aperiret, prout ex Trid. sess. ik, cap. 5, ad sacra menti valorem necessarium est. Dixi, per se loquendo. Si enim inlervenisset vel perturbatio mentis, quœ ut plunmum solet in casu contingere. vel bona (ides, qua Titius pulasset interrumpendaen non esse absoluiionem, propter i vverenliam debilam judici proferenli senlentiam ; in hoc casu Tilius censendus esset absolutus, directe quid in a peccatis ante absoluiionem expositis , indirecte vero ab altero, ideoque cum on ère illud itérant clavibus subjiciendi, ut per absolutionem directam (ollatur.
— «Un pénitent devrait, après l'absolution reçue, s'accuser d'un péché qu'il a ainsi oublié. Mais je ne vois pas bien pourquoi i! asrail besoin d'une nouvelle absolulion. Au reste il y a des confesseurs qui trouvent mauvais qu'on les interromps au mi ieu de la forme ; et cela peut encore excuser le pénitent. Si le péché omis était considérable , le prêtre devrait ajouter une nouvelle pénitence à celle qu'il avait d'abord imposée. »
Casus VI. pag. 178. Francisca scrnpu'o angitur, et dubilat an valide absolula luerit, quia confitendo peccata, non renovavil dolorem, quem die prœcedenli eiicueral. Q. an valida sit ejus confessio.
R. Affirm. Quia cum sacramentum pœnitentise administretur per modum judicii , in judiciis autem conclusio in causa, et publicalio sententiœ admiltant notabile tempus intermedium, potest hoceîiam in sacra me nia li judicio admitli. Unie quamvis optimum sit, ante absoluiionem, et dum ca impenditur, dolorem renovare, persévérât tamen moralit • v dolor pridie habitus , modo retraclatus non fuerit, vel novum peccalum aut complacentia de praeteritis non supervenerit. lia Gobât., Tamburin., etc.
— « L'auteur aurait pu citer pour son sentiment des théologiens plus sûrs que ceux-ci. Son opinion ne laisse pas de souffrir de la difficulté. La pénitence est bien un jugement, mais elle est aussi un sacrement, où la matière et la forme demandent une certaine union. Grâce à Dieu , quand le confesseur avertit le pénitent de faire un acte de contrition, chacun a coutume de le faire de son mieux. Il n'y a à craindre que pour les scrupuleux qui appréhendent toujours d'avoir oublié quelque chose. Le prêtre doit les avertir de ne penser plus qu'à leur acte de t >n- Irition. » ;