‹ Dictionnaire de cas de conscience; (volume 2)Chapitre 382 sur 402 · SAL · texte numérisé non relu

SAL

s.vr

mm tacrutH de tacro, sont indéfinies, el ce nui suit leur tl<»n c un sens général : Qui monaiteria ettcclwa» infringuntt tt depoiita ni aliti quœlibei indt c.rtrahum, tacrilegi

SUIll. »

Casus M.pag. 160, Joaupes tauquam gravis sacrilegii reus arguitur a confessario, c]iiia cum reconlatus fuerit unius lelhalis peccati in ultima confessions oblili, dum eral pro\inio recepiarns sacrant synaxim, banc rccepit, ne praunisso quidem aciu contritionis. Q, an jure redarguator.

R. Maie redargui, si dum peccati hujus recordatua est, non poterat a sacra mensa recedere, quin pircamstanlibus prœberetur occasio jndicandi contra ipsum. Cum enim per prsBTJam et formai i ter integram confessioncni fuerit a peccato lethali oblito indirecte absolutus, nullam habuit obligalioiicm pra mitlendi aclum contritionis ut licite ad eucharisliam accederel. Si vero Joanncs oblili peccati luenior, recedere poteral a loco in quo proxime recepturus erat sacram synaxim, absque preedicta sui infamalionc, vcl proximi admiratione, ut facile conlingere potest ; cum multi soleant ab altari vel sacra mensa recedere, dum aclu adminislratur sacra synaxis ; tune recedere debuit, ut prœniisaa nova oblili peccati tonfessionead eucharistiara rite disposilus accederct. Ita Suarez, Honacina, etc. »

— « J'ai suivi le sentiment contraire à la seconde partie de cette décision dans le Traité des saints Mystères, chap. 2, n. 8. Je prie qu'on y ait recours et qu'on ne se rende à mes raisons qu'après les avoir bieildiâeu-

tées. le suis homme, et plus exposé a me tromper qu'un autre. Un trouvera à la (in du Traité de l'Office il Ift'tl les OhjaciiOM qui

m'ont été faites contre ca même sentiment.

Je puis ajouter ici qu'il a été suivi dans des

maisons très-pieuses e(trés-éclairéeta »

Casus III. png. I8.'{. Lulius sacerdos in fa-

miliaribus colloquiis solet Fréquenter ad facettas et jocos nbuti vertus «ic sententiis sacra' Scriptura*. U. an lelhalis sacrilegii réuni se constituât.

il. Affirmât. Loquendo de verbis Scriptura' formalilcr lalibus. nimirum diclalis a Spiritu sancto. Ratio est quia violât res sacras proprie laies ; ac frequens abusus verborum, quie ipsis etiam angelis venerabilia sunt , continel conli mptnm, saltem implicilum, ipsius Dei, el gravem irrogat injuriam Spiritui sancto, cujus sunt verba ; unde Graffius abusum hune vocal scelus immane. Accedit etiam scandalum, attenta qualilale persona: sacerdotis.

Dixi, loquendo de verLis Scriptnrœ formaliter lalibus. Quia si abuteretur quibusdam verbis, qua; exstant quidem in sac riscodicibus, sed exaliis, el quidem profanis viris referuntur, qualia sunt isla Fesli Acl. xxv: Ad Cœsarem appellasti, ad Cœsarem ibis, a gravi sacrilegii culpa excusari possel.

— « Voilà une décision qui mérite bien qu'on y pense. J'ai eu le bonheur d'être élevé dans un séminaire où celte indigne profanation ne passait pas impunément. Il faut cependant peser le mot nlnUi ad facetiùs. »

SALUTATIO ANGLLICA.

Casus I. pag. 9. Parochus non habens nisi famulam, quse nescit pulsare campauas , omiltil dare signum Salutationis angelicse in aurora et meridie. Q. an sit excusandus, an non e contra graviter delinquat in ofOcio «uo post concessioncm indulgentiœ Renedicti XIII?

R. Non delinquere graviter. Ratio est quia nullibi reperitur hoc praeceptum obliganssab gravi. Curare tamendebetparochus, quantum potest, ut suo tempore dentur signa Salutationis angelicae, cum pastor sollicilus esse debeal, ut mcdils non solum necessariis, sed etiam utilibus, uli dubio pro-

cul sunt indulgentiœ, populum suum ad seternam salutem dirigat.

— Casus II. Marius nuper in parochum electus, quœrit an loto anni decursu recit.inda sit Salulalio angelica ab iis qui indnlgentiam preci huic annexam percipere volunt.

R. Negat. Statuit enim Benedictus XIV ut qui sciunt antinhonam Regina Cœli , eamdem cum versu et oratione : Deus, qui per resurrectionan, etc., recitent loto tempore pascbali. Céleris vero sufficit ut pro anliquo more Salulationem aagelicam récitent.

SAT1SFACT10.

Les casque l'auteurse propose sur la satisfaction ou la pénitence enjointe regarden', i ; 3° son délai ; '+° sa cessation ; 5° la commutation qu'un aut-"

1° sa qualité ; 2° sa manière confesseur peut en faire.

Salisfactio quoad qualilatem.

Casus I. pag. 40. Parochus peenitenti venereis culpis assueto pro pœnitentia injunxit matrimonium. Q. an bene?

R. Negal. Elsi enim optimum erat ei matrimonium consulere, quia melius est nubere quam uri, non est lamen id a confessario injungendum ; tum propler immensa hujus stalus onera, tum propler maxiraam liberta-

lemquam matrimonium requiril. * De hoc jam alibi.

Casus II. pag. liO et 234. Confessarius, ul in rurali parœcia populum alliciat ad frequentiam sacramenti pœnilenlise, non alias pro gravibus etiam peccalis pœnitenlias imponit, quam opéra alias débita, v. g. sacri audilionem in die festo, et similia. Q. an ha'c agendi ratio sil abomni culpa immunis.

R. Negat. Ralio est quia, licet prudens

confessarius, cum limet ne acediosus pœnitens, muitis gravatus deliclis, condignam salisfactionem non sit exsecuturus, possit ei una cum aliquo opère libero opéra etiam alias débita in pœnitentiam injungere, regulariter tamen loquendo, debenl sacerdotes, pœnitentiœ ministri, quantum spiritus et prudentia suggesserit, pro qualitate criminum et pœnitentium facultate, salutares et convenientes satisfactiones injungere; ne si forte peccatis conniveant.... alienorum pecentorum participes efficiantur, ut ait Tridentinum, sess. 14, cap. 8. Cum autem tota hœcdoctrina corruat, si ob générale motivum populos ad sacramenti frequentiam aîliciendi, licilum foret non alia pro gravibus etiam culpis opéra injungere pœnitcntibus , quam quœ jam titulis aliis débita sunt, dicendum est agendi rationem a confessario nostro teneri consuelam, non esse ab omni culpa immunem. Ita Lugo, disp. 25, n. 67. Et vero satisfactio sacramenlalis imponitur in vindictam praeteritorum excessuum, et ut frenum abipsis retrahens. Quam porro castigalionem, quam freni speciem experilur pœnitens qui ad id solum obligatur ad quod jamantea ohligatus erat 1

Casus III. pag. 215. Confessarius ad exstirpandam a pœnitente consuetndinem verba lurpia proferendi, injungitei ut quoties similia proferet imposterum, lingua crucem efformet in terra. Q. an pœnitens id acceptare teneafur.

R. Affirmât. Si confessarius pœnitentiam banc nccessariam judicel, eamque ipsi ad discretum aliquod tempus imponat, et ut exsequendam in circumstanliis ubi pœnitens id absque sui infauiia poterit. Ratio est quia pœnitens lenelur parère confessario nedum ut judici, verum etiam ut medico. Alias superflua foret potestas ligandi eidem ad infirmilalis medicamenlum concessa, et Tridentinum perperam confessariis prœscripsissel , ut salisfactionem imponant, non modo in praeteritorum castigalionom , sed etiam ut frenum retrahens a futuris. Sane vero pœnitentia hœc nec irrationabilis est, nec indiscreta ; cum et experientia constet nullum aliud rcmedium esseisto efiicacius; etaliunde id genus consuoludinarii multoties prœbeant scandalum, cui quantum fieri polcst, occuni débet. Vclle autem, ut aliqui dicunt , se Dei judicio submittere quoad satisfaclioneni, est simili velle diutius quam par sit, prolrahere partem integralem sacramenti , maxime si quis intendat Deo salisfacere in purgalorio. Deinde quis est certus quod eo ibil? etc.

— « Ce dernier article ne signifie rien, il n'y a de satisfaction sacramentelle que celle qui est imposée par le ministre de la pénitence. »

Satisfactio quoad modum.

Casus IV. pag. U9. Cum injunxisscl Pctro confessarius pro saeraimnlali salisf;clione, ut per mensem quolibet festo die missas duas audiret , Pctrus propria; indulgens locordîœ missas duas in duobus allanbus

eodem tempore celebratas audire consuevit. Q. an obligalioni suœ salisfecerit.

R. Negat. Quamvis enirn possit quis nno tempore et actu pluribus obligationibus satisfacere, quando aliud non constat de mente imponentis obligationem; quando tamen aliud constat, dicendum est non nisi divcrso tempore et repelilo actu possc pluribus obligationibus salisfieri. Unde cum confessarii , quando plurium missarum auditionem injungunt, communiler intendant imponere onus plures diversis temporibus missas audiendi , ut apparet tum ex communi eorum sensu , tum ex pœnitentium praxi, satis constat Petrum in casu nequaquam obligationi suœ fecisse satis.

— « Les fidèles assistent à la messe comme, au seul sacrifice d'un même prêtre, et quand ils en ont choisi une, ils n'oseraient, si ce n'est vers le commencement, la quitter pour s'en tenir à une autre qu'ils verraient devoir être plus courte. »

Casus V. pag. 152. Pœnitens, cui fuit imposita a confessario eleemosyna pauperi elargienda, banc insumpsit in alenda matre paupere. Q. an obligalioni sibi per confessarium impositne salisfecerit.

R. Negat. Ratio est quia, cum filius naturali pielalis jure teneatur prœbere malri alimenta , largitio quœ malri impendilur non potesl proprie eleemosyna dici, sed potiuslegalisdebiti solutio ad quam filius, modo dives satis, per judicem compelli polest. Cum igilur mens confessarii erogandam pauperi stipem injungentis non ea sit, ut legalis debiti solutionem prsecipiat, bene vero ut opus sa isfaclorium nullo alio lilulo debilum imponat, consequens est ut pœnitens de quo in casu, per indultam malri largitionem minime salisfecerit. lia Diana. ' Quis contradicere ausit?

Casus VI. pag. 113. Paulusjam morilurus, licet voluntarias pœnilentias nunquam amplexus sit, putat se satisfecisse pro pœna temporali peccatis suis débita, offerendo auditiones sacri festis diebus, jejunia et alia hujusmodi ad qnuœ jam ex prœceplo Ecclesiœ tenebatur. Q. an probabilis sit hœc ejus opinalio.

R. Affirmât. Ratio est quia ad salisfaciendum Deo pro temporali pœna débita, peccalis jam quoad culpam remissis, non requirontur necessario opéra supererogalionis, sel sufficiuni aliunde débita siveex prœceplo, sive ex volo. Sicul enirn prœcepta servando meicmur vilam œlcrnam, sic per opéra prœcepla possumus Deo debitam pra^bere satis— faclionem ; eo prsecipue quod opéra pra'dicta, ul pote sensualitati opposita, sunt aliquo semper modo pœnalia, el per consequens etiam salisfacloria. Et vero Erclcsia nobisjejunia et alia pielalis opéra prœcipil, ul iisdcm inediis honorem simili el salisfactionem Deo prsbcamus, et tanta est divins munificentiœ largilas, ni idem oj>us recipere dignetur, sive pro sedulione obsequii, si\e pro culparum nostrarum satisfaclioiie. Igilur probabililer exislimat Pelrus se per opéra alias débita Deo pro temporali a se

Page 1