‹ Dictionnaire de cas de conscience; (volume 2)Chapitre 383 sur 402 · SAT · texte numérisé non relu

SAT

luendapœnasatisfecisse. lia Suarcz,disp. 37, secl. (i; I.ugo, disp. 2V, num. VI.

— « Pure question de scolastique. Cet homme, si exaet à accomplir tous les préceptes, n'a-l-il jamais entendu la messe les jours ouvriers, donné l'aumône, que quand elle était de précepte rigoureux , gagné ni indulgences, ni jubilé, etc. ? On a examiné v. Inoulgkntia, quelques cas que l'auteur mol encore dans son Index, sous le titre de Satisfactio. »

§ Hl.

Satisfactio quoad dilationem et cessalionem.

Casus VII. page 17.'). Andréas per notabile lempus distulil adimplere pœnilentiam sibi a confessario impositam ; eamque poslea in statu peccati adimplevit. Q. an peccaverit graviter.

R. Affirmât, quoad primam partem, et négative quoad sccunJam. Ratio prinuc partis est quia, quando tempus pœnilentia! non est a confessario determinatum, mensipsius est ut ea implealur quam primum commode fieri potest, sicut inoperibusex votodebitis, aliisque similibus contingit. Unde si Andréas ex gravi negligentia pœnitcnliam distulit, non potest a gravi culpa excusari.

Ratio secundie partis est quia, sicut non peccal graviter qui prœcepto jejunii, missee audiendic, ofûcii recitandi et id genus alia in statu peccati mortalis exsequitur , ita neque qui in eodem statu pœnilentiam sacramentalem adimplet ; prœserlim cum per pœnilentiam in tali statu peractam impediatur ad summum remissio pœnœ temporalisquœpeccatis correspondet ; quod non importai talemirreverentianijUt adculpam lethalcm trahenda sil. Eapropter nec confessarii soient pœnilentes interrogare utrum pœnilentia in lethali peracta fueril, nec pœnilentes, bona? cseteroqui conscienliae, de hoc se accusare soient, lia Lugo, disp. 25, n. 32.

— *'.( Au moins aurait-il fallu ajouter qu'il y a bien de la différence entre un homme qui étant retombé, demande sérieusement pardon à Dieu de son péché , et celui qui y demeure tranquillement et persévère dans la volonté d'y demeurer, sans aucun désir de revenir à Dieu. Si les confesseurs n'y fout pas d'attention, c'est leur faute. Voyez ce que j'en ai dit, tome II de la Morale, part, n, chap. 3, art. 0, à la fin. »

Casls VIII. pag. W. Confessarius juveni venereis assueto injunxit ut ter in hebdoniada quindecim Pater et Ave brachiis extensis recitaret. Verum quia favenle Deo a prava consuetudine resipuit, pœnitentiam hanc, licet a seacceplatam, non adimplevit. Q. an sil a culpa immunis.

R. Negat. Ratio est quod pœnilentia hœc, non modo medicinalis esset, sed et satisfactoria, ut hinccolligitur quod tota sit pœnilentia juveni imposita. Quare licet ut medicinalis, non esset amplius obligatoria , juxta illud : Medicina non est opus valentibus, etc. , lamcn ut satisfactoria pro peccalis, erat adbuc obligaloria, ne pœnilentiie sacramentum parle careret integrali. 0.ume quod juvenis

a pravo habita sit emendatus, sufficil quidem ut confessarius laie m ei minuere possit pœnitentiam, non tamen ut sit absolute ab oneresatisfaciendi cxcmplus.Ouod, si(|uinon jejunavit in diebus ab Ecclesia prœscriptis, non amplius leneturjcjunarc, hoc est quia Ecclesia obligationem jejunii huic vel illidiciaflixil : al confessarius pœnilentiam ad annum injum lam non ita anno huicalligat, ut eam clapso anno corruere velit. Unde qua; suo tempore impleta non esl, post illud adimpleri débet.

— « Il y a quelque chose de louche dans cette décision comme en plusieurs autres de noire casuislc. Quand le confesseur aurait donné d'autres pénitences avec celle dont il s'agit, le pénilent eût toujours été obligé à la faire. D'ailleurs il y a des médecines de précaution cl propres à empêcher la rechute : or celles-ci ne sont jamais plus nécessaires qu'en matière d'impureté, qui est, comme on l'a souvent répélé d'après saint Thomas : Vitium adhœsivum. »

§ IV

Satisfactio quoad comtnutalionem.

Casus IX. pag. 42. Tilio injunxit confessarius ut bis in mense per annum jejunaret, quod animo sincère implendi acceptavit.

Verum quia ei pœnitentiœ deest jam a mensibus quinque propler jejunii difiicultatem, ad alium recurrit confessarium , et ab eo pœnitentiœ hujus commutationem postulat, ne amplius eidem illias violandœ periculo subjaceat. Q. an eam confessarius permutare possit, non audila ex inlegro aut ex patte priori pœnilcntis confessione.

R. Affirmât. Ratio est quia secundus confessarius non judicat causa absolute incognila, ut asserunt doctores contrarii ; eo quia licet non cognoscat causam claie et distincte, ut requirerelur si deberet judicium ferre de justitia, qua prior pœnitenlia imposila fuit; illam tamen cognoscit quantum satisesladpermulandam pœnilentiamtitulodifficultatis ad illam implendam, ut in casu. Smlicet enim ex qualitale pœnitentiœ hujus non polest non cognoscere aliquo modo causam propler quam fuit imposita. Si enim imposila pœnilentia fuerit gravis et diuturna, cognoscet causam fuisse magni momenli intensive et extensive. Si gravis, sed brevis, causam fuisse gravemsolum intensive -, si mediocris, fuisse mediocrem: quod sufficil ad servandam proportionem inter pœnitentiam et peccatum, et sic ad permutandam pœnitenliam absque nova, claraet dislincta omnium peccalorum confessione, cum idexigit bonum pœnilcntis. Ita cum Girib. plures doctores.

— « I! peut aisément arriver qu'un confesseur rigide ou peu éclairé donne une pénitence trop forte. Il peut arriver que l'obligation de jeûner deux fois par mois durant une année soil, eu égard aux horreurs passées du pénitent, une pénitence très-légère, et que la difficulté qu'il trouve à la remplir ne vienne que d'une funeste indolence. Le confesseur doit donc connaître son étal, non par une nouvelle eonfession aussi

Page 1