‹ Dictionnaire de cas de conscience; (volume 2)Chapitre 386 sur 402 · SIGILLUM · texte numérisé non relu

SIGILLUM

Casus I. pag. 65. Parochus ex confessione resciens famulum suum esse furem, claudit capsulas quas non claudebal prius; neque eo jam ut anlea utilur ad numerandam pecuniam. Q. an sigillum violet.

R. Affirmât. Ratio est quia vi scientiœ confessionis id efiieit velomiltit, quod alias facturus vel omi surus non eral ; cujus ratione confessio reddilur odiosa famulo, qui cum rubore et verecundia sentit sua si bi fur» ta exprobrari, contra finem sigilii sacramenlalis , qui is fuit ne fidèles a confessione, tanquam difficiliori, etquadamlenus proditoria, retraherentur. Ita Lugo, Diana, etc.

Casus II. pag. 66. Confessarius cujusdam oppidi declaravit amicis quibusdam gravia in eo oppido perpelrari peccata.Q.an absque sigilii fractione.

1». Negat. Licet enim dubitent aliqui, et alii magis communiter negent sigillum ab eo frangi, qui talia dicit de ampla civitate , vel diœcesi, quia sic nulli fit injuria, nec vereri est ne quis in particulari dignoscatur : quia lamen in prœsenti sermo est de oppido, qui locus ut plurimum nec laie patet, nec abundat civibus, ccrlum est in casu sigillum a confessario \iolari,quia facile ex laliloquela redundat aliqua suspicio contra famam parlicularium. ' Quin et aliquando rebu9 propius inspeclis delegi possunt rei , de quibus nequidem antea dubitabatur.

Casus III. pag. 9i. Confessarius oral amiciim suum Bononiam adeunlem, ut sibi a pœnitentiano obtineat facilitaient absolvendi pœnitenlem ab inceslu in confessione audito. O. an aliquo modo violet sigillum sacramenlale?

R. Vol amicus confessarii ex hac inceslus uolitia vcitire polesl in cognilionem inces-

tuosi hujus; vel hoc nequaquam moraliter contingere potest. Si dicatur primum, puta quia locus parum amplus sit, vel amicus confessarii ordinarios ejus pœnitentes distincte cognoscat, tune défait sigillo, et peccavit graviter. Si dicatur socundum, et nihil ob rationes expositas subsit periculi ne reus dignoscatur, nulla tune exstitit sigilii violatio. Melius tamen fuerit ut sacerdos per epistolam sigillo obfirmatam casus hujusmodi pœnitentiario exponat.

— « Une commission comme celle-ci, qui peut répandre des soupçons , quelquefois même faire examiner, est toujours Irès-imprudente; elle l'est encore plus dans un cas particulier, comme celui de l'inceste qui, ne se pouvant commettre que par un certain genre de personnes, portera, comme naturellement, un homme peu vertueux à juger mal de celles qui vivent dans une certaine familiarité, qui sont dissipées, etc. »

Casus IV. pag. 157. Sacerdos qui ex multis Pétri confessionibus scit eumdem in proximamali occasione versari,ab eodem quadam die festa vocatus ad sacrum tribunal, se ab audienda ejus confessione excusât. Q. an id licite facere possit.

R. Affirmât. , dummodo non sit periculum ne alii malutn de Pelro suspicenlur. Ratio est quia sic se excusando, neque aliquid de auditis in confessione révélât, neque ullum circa pœnitentis personam exerce! actum, qui ei ralionabililer ingratus esse possit. lmo sicut non licite modo , sed et laudabiliter nogatur absolutio pœnilenli,uta sua peccandi consuetudine resipiscal, ita et ei ob eumdem finem negari potest confessio, cum aeque in utroque casu res utilis pcenitenli agalur.

Dixi, dutnmodo non subsit periculum ne alii malum de Petro suspicentur ; quia tune ex facto confessarii aliqua sequeretur sigilli fractio, quœ omnino illicila est.

— « Il n'est point rare qu'un confesseur prie ou fasse prier un pénitent de remettre à un autre temps sa confession. Ainsi il y aurait plus que de la témérité à juger que c'est en conséquence de ses autres confessions que son directeur ne veut pas l'écouter actuellement. Cependant un confesseur ne peut trop se souvenir qu'il ne sait rien de tout ce qu'on lui a dit dans le tribunal, si ce n'est pour demandera Dieu la conversion de ceux dont il est chargé. Ce cas est déjà ailleurs. »

Casus V. pag. 159. Confessarius, audita Pelri confessione satis prolixa, dix.it coram aliis : Nondum Petrum absolvi, quia confessionem suam non adhuc finivit. Q. an loculio hœc importet fractionem sigilli.

R. Affirmât. Cum enim, communiter loquendo, confessio prolixa, in viris prœsertim, dempto confessionis generalis casu, vel peccata mulla, vel certe gravem quempiam pœnitentis lapsum denotet, confessarius locutus ut in casu, virtualiter dixit Petrum vel peccata multa commisisse, vel gravi aliquo defectu laborare. Unde cum nulla Mat in casu mentio quod confessio Pétri sit generalis, quam norunt omnes prolixam esse, confessarius fracti sigilli reus censeri débet.

— « Je ne voudrais pas même qu'un confesseur dît que tel ou telle lui fait sa confession générale, parce qu'on peut en conclure qu'il s'était donc mal confessé auparavant, etc. Il y a même des cas où l'on ne pourrait dire : J'ai confessé un tel. Je prie qu'on lise avec attention ce que j'ai dit fort au long sur cette importante matière dans mon 12e volume de Morale. »

Casus VI. pag. 170. Sacerdos Tilii confessiones audire solitus, dixit coram aliis cum esse scrupulosum. Q. an sigillum sacramentale fregerit.

B. Affirm.,nisi aliunde extra confessionem sciât Titium haberi pro scrupuloso. Ralio est quia non solum peccata, sed etiara oc-

culti defectus, sive physici, sive morales, sub sigillum confessionis cadunt, quoties ex eorumrevelatione imminet pœnitenti verecundia, confusio vel aliud quodvis damnum , unde confessio gravis et odiosa, sive per se, siveper accidens, sive directe, sive indirecte efficiatur. Quapropter, cum ex eo quod confessarius coram aliis dicat Titium esse scrupulosum, de facili oriatur aliqua ejus confusio, dicendum est indirecte saltem et in obliquo haberi sigilli fractionem.

Dixi, nisi aliunde sciât confessarius Titium haberi pro scrupuloso, quia in hac hypothesi loqueretur confessarius de re per se nota, nullumque sequeretur gravamen ex confessione, quod duram hanc et odiosam Titio efficere p os se t.

— « Un confesseur peut parler d'un fail, comme tout le monde en parle; mais il doit avoir grand soin de ne parler que d'après les autres. En général, dit Concina, il pourra se repontir d'avoir parlé, mais jamais de s'être tu. »

Casus VII. pag. 209. Vicarius a paroclio increpatus quod Arsenium ab excommunicatione publiée contracta absolverit, respondit, illum absolvi, et juste potui absolvere. Q. an violaverit sigillum.

R. Affirm. Ratio est quia manifeslavit peccalum sibi in confessione deteclum. Unde sicul, juxla Tannerum, tom. IV, disp. 6, q. 9, reus est violati sigilli, qui dicit : Absolvi hune publicum peccatorem, qui mihi peccatum suum confessus est; sic et ejusdem violali sigilli reus esse débet qui dicit : Absolvi ab excommunicatione hune excommunication.

Neque dicas confessarium hune solum detexisse aclum confessionis, qui laudabilis est, non vero excommunicationemjam publicam.

Nam Iicet talis detectio non fuerit odiosa pœnilenti, fuit lamen contra virtutem religionis, quœ nullo modo patitur detegi peccata in confessione cognita. lia Sotus, Vasquez, Diana.

— « Toute la réponse qu'un confesseur doit faire à un reproche aussi déplacé, c'est qu'il ne sait rien de ce qu'il fait dans le tribunal, et qu'il tâche d'y faire son devoir. »

Page 1