‹ Dictionnaire de cas de conscience; (volume 2)Chapitre 387 sur 402 · SIMON I A · texte numérisé non relu

SIMON I A

L'auteur ne propose que peu de cas sur celte importante matière. On peut les réduire à la simonie qui se fait dans les bénéGces, dans les bénédictions, dans l'enseignement, et cn- Gn, par omission. Nous allons le suivre autant que faire se pourra.

Simonia quoad bénéficia.

Casus 1. pag. 90. Titius in parochum eleclus anlc 1res annos dîdicit parentes suos inscio se variis muneribus plura ad elcclioncm suam vota ohlinuisse a parochianis. Q. quomodo sic eleclus sibi consulerc debeat.

R. Quamvis qu;rlibcl cleciio simoniaca sit ipso jure irrita, nisi vel sic clectus expresse contradixerit, vel ipso inscio simonia in ejus odiuiu fuerit peracta, ut colligilur ex cap. 27 et 33, de Simonia; ac prohinc lencalur b'neficium dimitlerc, stalirn ul rescit se sinioniace elecluni fuisse, eliamsi ipso inscio alii id in favorcm ejus lecerint , adhuc lamen

cum Titius noster toto triennio parochiale henelieium, ad quod mediis munerihus eleclus est.hona fide possederit, potestsibi consulerc per regulam triennalis possessionis, cl in ista sibi favenle quiesecre, nisi sponte velit, pro majori animi sui quiète, eidem beneficio renuntiare. lta Cornez, Ugolin , Suarez, lib. iv, de Simonia, cap. 57, n. 39. Anacl. Reiffcnstucl , lit. m de Simonia, n. 278.

— « Il y a longtemps que je me suis déclaré pour ce sentiment de l'auteur, comme on le peut voir, ou dans mon Traité de la simonte, ou dans le Traité des dispenses, liv. n, part. 7, ch. 2, n. 15. Mais j'y ai ajouté que, comme la règle de tricnnali pourrait

SIM

avoir élé livre en certains pays au sons le plus rigoureux, et qu'an chanoine perdit sa prébende en ce cas, quoiqu'il eût doublé et triple la possession triennale, ainsi que nous l'apprend Pastor, lil>. m, pag. -l'.'yl, cens qui ne veulent rien risquer feront bien de prendre de nouvelles provisions. »

Casus II. pag. IVS. Sacerdos, cui duo ex patronifl tribus sincère nominationem suam ad parochiale beneficium proiniserunt, ut majori eu m honore eligatur, compati onum tertiuin aliquo non levi nninere ad ipsum etiam nominandum inducit. Q. an id sine simoniaca labe pcrcgerii.

H. Negat. Kalio est quia sic agendo dat temporale ut sibi viam paret ad spirilualc, iu quo consislit simonia. Nec refert quod jain plane cerlus de suflicienti votorum numéro, solum in casu prœbcat muncra tertio patrono ut cum majori honore eligatur. Namque cum dues alios compatronos, vel ipsorum aliquein possit adhuc pœnitere factœ promissions, inducendo permunera tertiuin compalronum ad sibi favendum sub specie majoris boni, slernil sibi viam ad bcneiicium certius acquirendum, quod a simoniacalabo excusari non polest. lia Suarcz, Bonacina el alii.

— « C'est sur ce principe que d'habiles gens ont décidé depuis peu qu'un homme qui a acheté la voix du dernier capitulant ne peut garder le bénéfice auquel il a été nommé, quoique, avant que le capitulant eût donné son sulfrage, il eût déjà plus de voix qu'il ne lui en fallait pour être légitimement élu. Un conseiller, a-t-on dit, qui souscrit à une sentence injuste, et déjà irrévocablement portée, est tenu à restituer comme les autres, etc. »

Casus III. pag. 249. Vacante pingui beneficio, sacerdos plurima amico palroni obsequia prœslat , ut huic suam commendet habilitatem. Q. an in hoc interveniat simonia.

R. Negal. Si sacerdos ille solum intendat ut sua habilitas commendetur patrono, absque intercessione et precibus ad eum pro beneficio obtinendo factis. Simplexenim informatio per se non movet, sed movent mérita per ipsum exposita. At secus dicendum si, ut Geri solet, intendat sacerdos ut commendationi habililatis suœ jungatur intercessio apud patronum. Ratio est quia, licet intercessio sit aliquid temporale, et ideo pro illa dare temporale non sit per se simoniacura, quando tamen pro illa datur temporale in ordine ad oblinendum spirituale, ita ut ad hoc per preces seu intercessionem oblinendum principaliler delur temporale, jam intercessio aliquam habet connexionem cum spirituali, et sic censelur esse virtualiler aliquid spirituale. Ita idem Anacletus, eod. tit. n. 125, ubi animadvertiteommendationem hubilitatis priori sensu acceptam esse plenam periculi ; cum eo tendant clerici qui sua sic mérita commendari ambiant, ut in graliam eorum flectanlur ab amicis suis palroni.

SIM t-290

Page 1