‹ Dictionnaire de cas de conscience; (volume 2)Chapitre 388 sur 402 · S II · texte numérisé non relu

S II

Simonin quoad benedictiones.

Casus IV. pag. 103. Vicarius die sabbali sancli missus a parocho ad domos parœciœ benedicendas, benediclionem denegat iis omnibus, ubi pro more quatuor saltem ova non recipit. Q. an sit immunis a culpa.

II. Negat. Quamvis enim vices parochi m domorum benediclione gerens, jus forte habcat ut observetur loci consueludo, ne, si ipse sileat, parochiani omnes ab unius aut allerius exemplo successive usum parocho favorabilem sensim destruant, adhuc tamen cum ex una parle benediclionem elargiri recusans ubi ova non recipit, prœbeat populo rudi occasionem in ipso vel in parocho suspicandi lurpe avariliœ vilium, vel ova prœdicta in benedictionis pretium exigi ; et ex altéra parle non desint média quibus parochi jura sua tueanlur; constat vicarium a<rentem ut in casu, non esse ab omni culpa immunem; eo praecipue quod ex isla agendi ratione oriri soleant jurgia et contentiones, quœ cum vix culpa vacare possint, allaris minislrum non parum dedecent. Ita communiter.

Casus V. pag. 182. Lœlius habens numisma a S. Pio V benediclum, quia audivitillud ideirco magni esse valoris, duobus aureis vendidit, quamvis sciret id illicitum esse. Q. an per simplicem confessarium absolvi possit.

R. Affirmât. Licet enim Lœlius commiserit peccalum simoniœ realis, vendendo rem sacram pretio temporali, atque insuper egerit contra prohibitionem a Gregorio XIIJ,°ea de re specialiter editam , adhuc tamen n'ihil obstat quin ab eo peccato per simplicem confessarium absolvi possit. Quamvis enim simonia realis scienter contracta in ordinum susceptione, in collalione beneticiorum, et in religionis ingressu plectatur excommunicatione pontiûci reservata, ut communiler tradunt doctores, ea tamen pœna locum non habet in simonia quœ in aliis rébus committilur, quolies de ipsa pariler nulîa fit mentio expressa in reservalionum decrelis. Unde cum nullibi reservata sit simonia quœ in numismatis benedieti vendilione committitur, dicendum est nihil obstare quin Lœlius, peccati hujusce conscius, a simplici confessario absolvi possit. Ita Bonacina, de Simonia, disp. i, q. 4, §2, n. 6, etc.

§ III

Simonia quoad docendum.

Casus VI. pag. 184. Parochus pingui donatus beneficio non vult per se ipsum sacram calechesim docere filios pauperum, sed tantum quosdam filios diviium , qui mensibus singulis quœdam ad eum munera deferunt.

Q. an sit simoniacus.

R. Vel nullum inlervenit pactum expressum aut lacitum cum parenlibus puerorum deferendi munera , vel aliquod inlervenit pactum. Si 1°, parochus non est simoniacus, quia cum simonia sit studiosa volunlas vendendi aut emendi aliquod spirituale aut spi- II. kl

rjfuali annexum pro temporali, ad eam requiriiur pactum nliquod, vol sallem ut res accipiatur per modum prelii, coramutationis aut motivi. Si 2°, probabilius est quod parochus sit simoniacus. Ratio est quod docere calechismum est quid spirituale, quod sitnoniae materia esse potest, ut cum communi tr idit Suarezius lib. iv, cap. 18, n. 23, et parochus ea munera reciperet tanquam pretium. Necesse est ut dicatur ea recipere titulo laboris aut titulo congruœ sustentation is, cum ad bujusmodi Iaborem ex officio leneatur , et pingui beneficio supponatur

provisus. Ergo videtur quod difficulter a simoniaca labe possit excusari.

— « Il est bien à craindre qu'un homme qui ne s'attache qu'aux enfants de ceux dont il reçoit des présents n'agisse par le motif de se les faire continuer. La vraie et pure charité ne connaît point celte indigne acception de personnes; et même le pauvre, communément le plus négligé, est le premier objet de sa tendresse.

« Le dernier cas que l'auteur rapporte ici se trouve au titre Dendntiatio, n. 5. »

SIMULATIO.

Casus I. pag. 165. Solet confessarius proferre exterius formam absolutionis supra pœnitenles indispositos , absque intentione eos absolvendi, ne circumstanles dignoscant aliquem recedere inabsolutum. Q. an id licite facial.

R. Negat. Quamvis enim, loquendo regulariter , simulatio materialis , tam verbis quam signis exterioribus fada, ob justam causam licita sit; cum etiam de Chrislo dicatur Lucse xxiv, quod finxit se longius ire : nihilominus quoties externa simulatio est Deo aliquatenus injuriosa , tune in uullo casu licita esse potest. Porro simulare administrationem sacramenti pœnitenliae per prolalionem verborum absolutionis sine inlentione absolvendi, est Deo injuriosum, quia id Gt fraudulenter et Gcte utendo forma a Christo ad conficiendum sacramentum instituta. Quapropter débet confessarius in simili casu aliquam orationem submissa voce supra pœnitentem indispositum recitare , ne circumstantes dignoscant eum recedere inabsolutum; non vero sacramenti administrationem per verba a Christo instituta, contra reverenliam sacramento debitam simulare, cum id semper illicilum sit, ut constat ex censura huic proposilioni 29 ab Innocenlio XI inusta : Urgens metus gravis est justa causa sacramentorwn administrationem simulandi.

Casus IL pag. 42. Bcrlha Potro affinis ex illicito commercio cum fratre Pétri, cum non posset sine periculo gravis infamieeeldamni, allentis particularibus circumstantiis, a nupliis resilire, illas contraxit cum vera inlenlione matrimonium ineundi, licet sciret nullum esse taie matrimonium. Q. an hoc fuoril simulare sacramentum cum peccato.

*Deest aliquid in texlu, unde vix capi potest sensus aucloris.

R. Negat. Ratio est quia simulare sacramentum cum peccato est ponere maleriam, ei applicando formam absque intentione conficiendi sacramentum; tune enim irrogatur injuria sacramento, sicut Deo injuria irrogatur ab eo qui pejerat sine animo jurandi; et in hoc sensu procedit proposilio 29 ab Innocentio XI damnata. At in casu prœsenti nulla irrogata fuit injuria sacramento matrimonii, cum propter impedimentum dirimens non fuerit posita talis materia sacramenti cui forma applicari posset. Unde non simulavil sacramentum cum peccato, adeo ut sacrilegium commiserit. Et ad summum dici potest quod simulaveril conlractum. lia Viva in cit. propositionem, et La Croix, lib. vi, part, i, n. 162, ubi lestatur hanc sentenliam esse communem.

— « Cette opinion peut être commune chez des théologiens du goût de La Croix sans en valoir mieux. 1* En supposant que le prêtre est ministre du sacrement de mariage, il serait vrai que Berthe a fourni une fausse matière au sacrement. -1° On ne conçoit pas comment on peut avoir une vraie intention de contracter un mariage quand on sait qu'on ne peut absolument le contracter. 3' Une fille qui contracte en pareil cas s'expose au danger de consommer le mariage; et cependant Coninck, qui pense comme l'auteur, avoue qu'elle devrait plutôt mourir que d'en venir là. Ainsi une personne qui se trouve dans le cas de iïerthe doit ou recourir à l'évoque, qui peut dispenser dans des occasions aussi urgentes, ou faire vœu de chasteté nour un temps, déclarer qu'elle l'a fait, et dans l'intervalle poursuivre sa dispense auprès du saiut-siége. »

SOC1ETAS.

Casus unicus. pag. 58. Petrus tradit Joanni oves centum cum pacto, ut quandocunquo Ulas restituerit, ad faclam de his wslimalionem restituât, et interoa fruclus earumel lana ; Mjualiterdividantur.Q.an id factumsit licite.

R. Negat. Ratio est quia, etiam in coniraclu societatis animalium, capitale slare débet periculo apponentis, nisi periculum ex loto vel ex parle rejectum fuerit in altoi uni contrahenlem per novum conlractum atfecuratiouii, facta gravaminis hujus compen-

satione, ut ornnes docent. Al in casu capitale non stal periculo apponentis , quia Joannes obligaliouein habet restiluendi prelium pe cudum juxla a'slimationcm quam habebant toinpore tradilionis ; et prelii decrcmenluin, si (|uod fuerit, non spctibit ad Pctrum, unde semper salvum ei esset capitale suum. Aliunde auiem pericolum décrément i prelii non esset rejectum in Joanuern per novum asscrurationis conlractum, facta gravaminis compeniatione , quia lttcrum gregis esset

SIM

œqualitor dividendum; et quidam vi .impli-

sia conlractus socielalis. lia Lugo, etc. * Do

SPO

lus contraclibus afîaiim dictum CI&TÉ.

est v

So-

Page 1