PIERRE
en question aient été réellement conférés (simonie réelle), ou bien suffit-il qu’un pacte simoniaque ait été conclu à leur sujet (simonie conventionnelle, non purement mentale)? Les auteurs sont partagés ou du moins hésitants sur ce point. Cf. Cappello, De censuris, n. 359- 360; M. Conte a Coronata, De delictiset pœnis, n. 2206; Vermeersch-Creusen, ÆEpilome, t. τι, n. 13 et n. 4, note 1. — A cause du mot perpetrantes, qui semble indiquer un délit effectivement consommé, et parce que toute peine doit être interprétée strictement, nous pensons, jusqu'à décision contraire du Saint-Siège, que la simonie réelle est seule visée dans ce texte.
I. TEXTES ET OUVRAGES GÉNÉRAUX. — Codex juris canonici, Rome, 1918; Corpus juris canonici, Leipzig, 1879; Wernz, Jus decretalium, t. vi, Prati, 1913; Ojetti, Synopsis rerum moralium et juris pontificii, t. 111, Rome, 1912; Gasparri, Codicis juris canonici fontes, Rome, 1926 sq.; Hefele- Leclercq, Histoire des conciles, Paris, 1910 sq.; Ferraris, Prompta bibliotheca, t. ναι, au mot Simonia, col. 427 sq., Paris, 1857; Reiïftenstuel, Jus canonicum universum, t. v, Macerata, 1742; Schmalzgrueber, Jus ecclesiasticum universum, t. V, Rome, 1845; Vering, Droit canonique, trad. Belet, ται, Paris, 1881; André-De Condis, Dict. de droit canonique, t. αὐτὶ au mot Simonie, Paris, 1890; Arregui, Summarium theol. moralis, Bilbao, 1920; Tanquerey, Synopsis theologiæ moralis, t. 11, Paris, 1931; Bargilliat, Les honoraires de messe, Paris, 1905; Cimetier, Pour étudier le code, Paris, 1927-1938; art. Simonie dans Dict. pratique des connaissances religieuses, t. Vi, col. 35; Bricout, art. Religion (vertu de), ibid., t. v, col. 1159; Génicot-Salsmans, Institutiones theologiæ moralis, Bruxelles, 1922; Vermeersch, Tkeol. moralis principia, responsa, consilia, Rome, 1922; Noldin, Summa theol. moralis, Inspruck, 1920; Thomassin, Ancienne et nouvelle discipline de l’Église, trad. André, Bar-le-Duc, 1864.
II. COMMENTAIRES DU CODE. —— Augustine, À commentary on the new code of canon law, Londres, 1919; Ayrinhac, Penal legislation on the new code, New-York, 1921-1925; Cance, Le code de droit canonique, t. 11, Paris, 1932; Cocchi, Commentarium in codicem, Turin, 1920 sq.; M. Conte a Coronata, Institutiones juris canonici, t. 11 et t. 1V, Turin, 1925 sq.; Cappello, Tractatus canonico-moralis de censuris, Turin, 1925; Claeys-Simenon, Manuale juris canonici, t. ΤΙ, Gand, 1931; Chelodi, Jus pœnale, Trente, 1920; Pistocchi, 1 canoni penali del codice ecclesiastico, Turin, 1925; De re beneficiali, Turin, 1928; Michiels, De delictis et pœænis, Lublin, 1934; J.-W. Richardson, The just title in canon 730 (thèse), Rome, 1936; Vermeersch-Creusen, Epitome juris canonici, t. 11, Malines, 1927; Wernz-Vidal, Jus canonicum, &. 1v, Rome, 1934.