CONCORDAT FRANÇAIS

On appelle ainsi, 1" le traité passé à Bologne, en 1516, entre le pape Léon X et François I"^; 2° la convention entre le gouvernement français et le pape Pie Vil, faite le 26 messidor* an IX (13 juillet 1801). Ce concordai, régissant aujourd'hui les rapports de l'Eglise de France avec le saint-siége, nous allons le rapporter.

Concordalum anni 1801.

« 1. Religiocatliolica, aposlolica, romana libère in Gallia oxercebinir. Cullusp^lb'i(•.ll^ erit. iiabila lanieii ra:i ne nnlinatioiuim quoad p .liiiam. quas gnbernium pro piiblioa lianquilliiate iieces-aiias exi^li . abit.

I 11. Ab Apnsiolica Sede, cullaiis cnm Gallico gtiberiiiii consiliis , novis Hnibus Galli.irum diœceses circiim^crilieiitiir.

( m. Siimmiis poiitifex litularibus ecclesiarum Gallioariim episcopis si^isili'abii se ab eis, pro bono pacis et uniiatis , omnia sacnlicia lirma lidiicia exsppciare, eo non excepio quo ipsas suas episcopales sedes resignent.

« Hac horialione prœmissa, si buic sacrificio qnnd Ecclesiae boninn exigit, renuere ij.'Si veiient(rieri auleni id |iossesnminnspoiititex suo nonreputat aninio), gubernationibns Gallicaruin ecclesiarinn novae circuinscriplionis, de novis lilulaiibus provldebilur, eo qui seqniiur modo.

I IV. Consul primusGallicanac reipublicf, inlra très menses qui promu!g;UioneMi constitulionis Apostolicae consoqueninr, arcbiepiscipos et episcopos novre circuûiscriplioiiis diœcesibus prieficiendos noininabit : sununus ponlil'ex inslinitionem canonicani dabit jnxla formas , rt-late ad Galliam, anie regiminis commnialionem sialutas.

« V. Item consul primus ad episcopales sedes quae in posierum vacaverint, novos aniistiies nominahit ; iisijue, nlinariiL'uio praecedenti consiiiutuin est, Aposloliea Sedes eanonicam dabil instiiulionem.

€ Yl. Episcopi, anlequam munus suum gereuduni suscipiant, corain primo console juramenlum lidelitatis emiuenlquod erat in more ante regiminis eomnnn-iiimien», sequeiilibusvcrbisexpiessuni : Ego jino el proviitto, ad sancta Dei Evangelia, obedk-nliam et fidelitaleni giiberiiio per constitulionem Gallicanœ reipublicœ stululo. hem promiUo me nullam communicalionem habiiurum, nnlli coiicilio inlerfuturum, nullamque suspectam unioneni neque intra neque extra conservnturum, quœ tranquillilaù publicœ noceal : el si, tam in diœcesi mca quam alibi, noveritn aliquid in stalus damnum Iraclari, gubernio manifestabo.

f Vil. Ecclesiastici secundi ordinis idem juramenlum emiiteiii corain auctoritaiibus civiiibus a Gallicaiio gubernio desiguatis.

< Vlil. Post divina offuia, in omnibus calbolicis Gallii-e templis , se orabilnr : Domine, salvam fac rempublicam ; Domine, salvos fac consules.

i 1\. Episcopi, in sua quisque diœcesi, novas parœcias circimiscribent; quae circumscriplio suum non soriieiur effectutii , nisi poslquam gubernii consensus accesserit.

« X. liden) episcopi ad parœcias nominabunl, nec personas eligenl nisi gubernio acceptas.

t XI. Poteiuni iidem episcopi babere unum capituluni in calbedrali ecrl.sia , al(pie unum seaiinarium in sua quisque diœcesi, sine duiuiionis obligatio>ie ex parle gubernii.

< XII. Ouniia lompla melropolilana, calliedralia parochialia, alque alia qui- non alienata sont, cullui necessaria, episcoporum disposilioui iradentur.

i Xlli. bauciitas sua, pro pacis bono felicique re-

ligi'iiis restitutione, déclarât eos qui bons Ecclesi;p. alienata acqmsivenmt, molesliam nullam babiiuros, neque a se, neque a Romanis poniilK ibus successoribus sui>; ac consequcnler propiiclaseoruiiidrni bonorum, rediLu> et jura eis inliaeieniia , immnlabiiia penes il SOS erunl at(|ue ab ipsis c.iu^am babemes.

« XIV. Gubi-rnium Gaiiioan.'ç reipoblic.H in se recipil ttnn episxîoporiim , lum iiarocliorom. quorum diœceses alqne parœcias nova ciiciimsciipiio compiecteiur, susienlationem quae cujuS(|ue siaiinn ileceal.

i XV. Idem gubernium curabit ut calbolicis in Gallia liberum sit, si libuerit, ecclesiis consulere novis fiir.daiionibus.

t XVI. Sanctitas sua recognoscit, in primocoosule Galiicanae reipnblicae, eadem jura ac privilégia quibus apud sariciam Seileinfruebatur anliquum regimen.

« XVIl. Utrinq.ie conveiilum est qnod, incaso t[uo aliquis ex successoribus iiodieini piiuii con>ulis ca- Iholitam religionem non profiteretui , super juribus et privilegii5 in superiori aniculo commeoioralis, nec- Don su()er nominaiione ad aicliif*iiisc.ip;iius el episcopauis, !e>peciii ipsius, nova convenlio (iert;t.

« liaiilicaliounm aut<Mn iraditio Parisiis fiel quadraginla dierum S{iaiio. >

Qnod si coocordatus lUe aqnibusdam fuerii nimiae indulgeutiie incusatos, si etiam banc occasionem arripiitrint nimis molli , ut a lide desciscerent, ut infra niemorabimus, vere cbrisiiaiK» alio sub respeciu convenlio illa considerabilur. Meminiscant, t|ui nonnisi floreniem nuuc el muliis ab annis Religionem cernenies , prceierita ex preseniibus jodicani , eo^ tenipore, lum per sacerdoium exilia et Coodes, tuui per Direclorii corrupios mores, jam obsulere in Galliis oinnem cultum; meminiscant superbissimi et lenacissimi viri arbilrio lanti nujmenti quxslionem permissam fuisse, isiaque consideranlibus Pii VII agendi ratio qualis fueril, apparcbit; id e.^l, omiii cbarilalis, sapientiae, amore Jjoni, prudcniiinjuc referla. Meminiscant de Gallia Ida, rogione Cbrisiianissima, vel >cliismatis, vel eiiain impiet.itis furoribiis agiianda, forsanque in perpeiuuin , lune lemporis acium fuisse, mirabuniurque ex primo adiiu reducem Religionem us(jue ad bos terminos piocessisse. Videant, qui ausi sunt ali<|uid ex débita pontifici laude detraliere, al (jnid in Deum et mores irreverenlice ducti fuerinl bujiis ataiis coœvi , qui per decenniuma 1791 ad 1801 piisinsiiiiiiionibuscaruere, et iiuamvis cerium sit portas inferi iiunqnam contra Ecclesiam praevalere Jebere , inuiiinenti malo cerie cilo meviicina paranda erai.

Dalum Parisiis, die 15 mensisjulii 1801.

Suivent les signatures des trois légats du pape : CoNSALVi, cardinal; J. Spina, archevêque de Corinlhe; P. Ci.SELLi, théologien consulleur de Sa Sainteté. Les signataires de la part du gouvernement français furent Joseph Bonaparte. Cretet et Bernier.

CONCORDAT {terme de jurispr. commerciale.)

On appelle ainsi un arrangement qu'un failli fait avec ses créanciers. Voy. Faillite.