DEBITUM CONJUGALE

1. « Quœ spectant hoc argumentum, latino sermone exponere decet. Anceps enim et lubricus iste locus. In eo nonnulla sunt quœ caslai aures refugiunt, et in (^uibus veremur neautexcedere aul non implore officii nos-

DICTIONNAIRE DE THEOLOGIE MORALE. 8i0

tri partes videamur. Honorahile guidem est connubium in omnibus et Ihorus immaculatus [I Thess., IV, 3), cum honesle, pudice, socialiter proies procreantur, ut de antiquis patriarchis testatur sanctus Augustinus {De Virginit.,c. 12), cum unusguisque scit vas suum possidere in sanctificatione et honore, non in passione desiderii , sicut gentes quœ Deum ignorant {l Thess., ibid.).\QTwm yad nobis ad quos vitia genlium transierunt.

a Hic primum statuimus, debitum conjugale esse natures officiam, a Deo ipso inslilutum, ad humani generis propagationem, nihilque in se vitiosi includere, etiam post peccatum originale; quippe quod rationem babeat medii nnici procreandis hominibus a Deo destinali, imo et prœcepti, et singularibus benedictionibus et promissione donorum cœlestium suflulti et exornati. Illi quidem sese admiscet carnis concupiscentia; sed Deo adjuvante et maxime pergratiara sacramenli, régi potest et ad legilimum finem dirigi. Si quid enim peccati in concubitu existeret, jam non liceret nubere, Aposiolo contradicente; et ut ait Clemens Alexandrinus, si peccatum est matrimonium, quod est ex lege^ nescio quomodo quis dicet se Deum nosse y dicens Dei jussum esse peccatum {Lib. m Strom.).

K Jure igitur ac merito debitum conjugale hoc nomine donatur : et tanta est hujus debiti reddenili mutua obligatio, ut absque peccato mortali non possit alter alteri denegare, nisi justa admodum de causa. Equidem petere neuter tenetur; potest enim quisque jure suo non uli, nisi forte in se vel in altero prœvideat incontinentiœ periculum, nisi petat. Uterque enim vêla se vel ab altero occasionem peccati tenetur avertere, quod viro facile contingere potest erga uxorem , quee pro innala verecundia non audet debitum petere; vel etiam quandoque uxori erga virum, quse cum illum deprehendat inamicamnimis propensum, blanditiis ad se allicere débet, ut eum in officio contineat et ab adullerio revocet {Conc. t. X, de Matrim. l. ii, c. 4).

2. « Verum si liceat conjugibus jure suo non uli, alterum jure suo privare non licet, denegando petenli debitum conjugale, Deo auctore sancitum, societatis conjugalis finem, et in mutua traditione et acceplatione utrinque facta fundatum, unde oritur vinculum quoddam legis et justitiae. Hinc Apostolus A\Q.\\,mulier olligata est legi quanto tempore vivit vir ejus (/ Cor. vu, 39).... Nolite frau^ darc invicem {Ibid., 5).... mulier sui corporis potestalemnonhabet,sedvir;etvirsuicorporis potestatemnon habet, sedmulier [Ibid., k ).... Uxori vir debitum reddat, similiter autem et uxor viro {Ibid., 3). Ex quibus sane nemo colliget omnia licere in matrimonio. Non enim habet alter alteiius corporis potestatem,nisi ad actum conjugii, quatenus inslitutus est ad generis humani procreationeni, intraterminos lionorisel pudiciliœconjugalis. « Petere autem dupliciter contingit, inquit sanctus Thomas {SuppL, q. G4. art. 2), uno modo expresse, ut quando verbis expresse peiunt. Alio modo interprétative, quando scili'

DEB