MAL DES ARDENTS
de médecine ; il consacrait une grande partie de son temps à l'étude des sciences naturelles, de l'archéologie et delà numismatique. 11 faisait partie de l'Académie des Curieux de la nature sous le nom d'Hespérus.Hn de ses plus célèbres ouvrages est celui qu il a écrit sur la Transfusion du sang ; c'est un livre presque exclusivement théorique et sans grande valeur. Major s'y attribue à tort la découverte de cette méthode que la science n'accueille, encore aujourd'hui, qu'avec les plus grandes réserves. Voici la longue liste de ses travaux :
I. Dissertatio depiilmone. W'ittemberg, 1655. — II. Dissertatio de lacrijmis. Ibid., 1656. — III. Controversarium medico-misceUanearum décades VI. Ibid., 1657. — IV. Lithologia curiosa, sive de animalibus et plantis, in lapidem convertis. Ibid., 1662. — V. Historia anatomica calculorum insolensioris figuras, magnitudinis ac inolis, in renibus Sperlingii repertorum. Leipsick, 1662. — VI. Epistola de oraculis medicinœ, ergà guœsitis et votivis convalescentium tabulis. W'ittemberg, 1663. — Vil. De cana-is et serpentibus petrefactis. léna, 1664. — VIII. Prodromus inventes à se chirurgiœ infusoriœ, s. cjuo pacto agonizantes aliqnandiu servari possint infuso in venant sectam peculiari liquore. Leipsick, 160i; Francfort, 1665. — IX. De planta monstrosâ Gottorpiensi, et de coalescentiâ stirpium, et circulatione siicci nutritii. Sleswig, 1665. — X. Dissertatio de febre malignâ Kiloniensi. Kiel, 1665. — XI. Anatome literato quovis digna medico antem necessaria. Ibid., 1665. — XII. Collegium medicum curiosum. Ibid., 1666. — XIII. Historia anatomes Kiloniensis primœ. Ibid., 1066. — XIV. Occasus et régressas chirurgiœ infusoriœ. Gotha, 1667. — XV. Programma lectionibiis de scorbuto privatis prœmissum. Kiel, 1668. — XVI. Memoria initiali horti medici. Ibid., 1669. — XYII. Memoriale anatomicum. Ibid., 1669. — XYIII. Deliciœ hibernœ sive inventa tria nova medica (à savoir, la transfusion du sang, la transplantation des maladies et l'application du cautère sur la tête). Ibid-, 1669. — XIX. Memoriale anatomico-miscellaneum. Ibid., 1669. — XX. Consideratio pkijsiologica occurrentium quorundam in nuper editis epistolis duabus F.-J. Burrhi, de cerebro et oculis. Ibid., 1669. — XXI. Collegium medicum curiosum. Ibid., 1670. — XXII. Medicinœ biblicœ à se duobus voluminibus tabularum edcndœ summarium. Ibid., 167-. — XXIII. De sanguine prodromus. Ibid., 1673. — XXIV. Catalogus plantarum quarum mentio fit in W. Rolfink, l. 2 de vegetalibus, in gratiam prœleclionum. Ibid., 1673. — XXV. Memoria Sachsiana. Leipsick, 1675.— XXVI. Fabii Columnx Opusculum, de Purpura. Kiel, 1675. — XXVII. De concipienda anatomc nova. Ibid., 1677. — XXVIII- Genius errans, sive de ingeniorum in scientiis abusu, Ibid., 1677. —XXIX. Medicinœ practicœ tabulœ sciagrapliicœ XXVIl. Ibid., 1617. — XXX. Gratulatto ad Seb. Sckefferum, cum adhortatione ad Conringianam artis medicœ introduc" tionem iterato edendam. Ibid., 1679. —XXXI. Dissertatio de inven'.is à se thermis artificialibus succinatis. Ibid., 1680. — XXXII. Serapis radiatus a-gyptiorum deus ex métallo et gemma. Ibid., 1685. — XXXIII. De nummis Grœcœ inscriptis Ibid., 1685. — XXXIV. Tractatus de umbilico maris, id est de vei-tice Grœnlandico. Hambourg, 1688. —XXXV. Programma ad collegium anatomicum de oculo humano, chamœleontis, noctuœ et aliormn animalium. Kiel, 1690. — XXXVI. Thesimn anatomicarum ex circulatione sanguinisdepromptarum, fasciculi I et II. Ibid., 1691. — XXXVII. Prodromus Atlanticœ vel regnorwn septentrionalum. ibid., 1601.
Nous avons passé le titre d'im très-grand nombre de dissertations sur la dysenterie, la fièvre, les clystères, Vusage du mercure dans la syphilis, Vamaurose, les péte'chies , etc., etc. On se demande comment un médecin, très-occupé, a pu écrire un aussi grand nombre d'ouvrages bons ou mauvais ; et l'on reste convaincu que la plupart, rédigés sans doute par des élèves ou des secrétaires, étaient bien moins des travaux réellement scientifiques, que d'habiles réclames destinées à appeler l'attention du public. H r.
MAL DES itRDEMTS. Appellation donnée, dans le moyen âge, à une affection épidémique phlegmono-gangréneuse. Le mal des ardents doit-il être confondu avec le Feu sacré on Feu Saint-Antoine et rapporté, dès lors, à l'ergotisme gangreneux, ainsi que le pensent la plupart des auteurs qui ont traité cette question? Doit-on, au contraire, en faire une maladie à part, caractérisée par des bubons à l'aine, une fièvre aiguë et une marche très-rapide, constituant ainsi la