‹ Dictionnaire encyclopedique des sciences medicales V.70Chapitre 32 sur 50 · OTIS · texte numérisé non relu

OTIS

et en 1759 devint professeur extraordinaire de médecine àTubingue, et en 1762 professeur ordinaire. Il mourut le 15 avril 1772, laissant :

1. Dissert, de belladonna, tamquam specipcn in cancere. HaUe, 1739, in-4°. — H. Biss. de cinnabari exsuie, reduce in pharinacopoliam. Tiibingte, 1760, in-4°. — III. bissert.de problemate practico : An achornm insitio, iinilando variolaruni insitionem, pro cwandis^ pueritiœ morbis rebellibus tuto lentari possit? Tubing«, 17G"2, iii-4°. — IV. Dissert, de prœjudiciis et erroribus quibusdam circa usum acidularuni consuetis, inveteratis. Tubinfrce, 1770, in-4''. — Y. Dissert, de viribus radiais rubiœ tinctorum antirachiticis a virtule ossa animalium vivoruni tingendi non pendentibus. Tubingœ, in-4°. — VI. Dissert, de lapsupalpebrœ superioris. Tubingœ, in-4". — \II. Diverses autre? dissertations académiques et des articles dans Select, œconomica. L. Hn.

œtinger (Johann-Karl). Professeur de médecine à l'Université d'Erford, né le 2 juillet 1757, ne doit pas être confondu avec le précédent. On a de lui :

I. Dissert, de febribus acatis inlesfinalibus, incolis oppidi Mega-Soemmerdœ endemicis. Erfordife, 1707, in 4°. — II. Progr. de febribus ab initio fere mensis decembris \11\ per annuiii 177'2 Erfordiœ inque ejus confiniis epidemice grassantibus. Erlordia;, 1772, in-4°.

Page 1