‹ Dictionnaire français-grec; composé sur le plan des meilleurs dictionnaires francasi-latine et enrichi d'une table des noms irréguliers, d'une table très-complète des verbes irréguliers ou difficiles et d'un vocabulaire des noms propresChapitre 134 sur 702 · CHAPELAIN · texte numérisé non relu

CHAPELAIN

pelle, ἱερεύς, ἕως (ὃ).

CHAPELER, υ.

λέπω, fut. λέψω, acc.

CHAPELET , 5. m. xouGoloy:oy ; οὐ (τὸ), 6. M, CHAPELIER, 5. m, πιλοποιές, où (6). De chapelier, πιλοποιΐκός, Ἢ, cv. Le métier de chapelier, πιλοποιΐα,, ας (ἡ). Être chapelier, πιλοποιέω, ὦ, ful. ἥσω, CHAPELLE, 5. f. ναΐδιον, cu (τὸ), Xén.

CHAPELURE, 5. f. τὸ τοῦ ἄρτου λέπυρον, ou.

CHAPERON, 5. m. petit chapeau, οὐ (τὸ). || D'un oiseau de proie, περικάλυμμα, ατος (τὸ). || D'un mur, στεφάνη, Ὡς (ἡ) : θρίγκος, ou (0).

CHAPITEAU , 5. m. ἐπιστύλιον, οὐ (τὸ).

CHAPITRE, 5. m. division d'un livre, χεφάλαιον, οὐ (rè).|| Sujet dont on parle, ὑπόθεσις, sus (ἡ). Sur le chapitre de, περί, génit, Nous avons longtemps causé sur votre chapitre, πολλὰ περὶ σοῦ δι-ειλέγμεθα (δια--λέγομαι, fut. λέξομαι), En voilà assez sur ce chapitre, ἐξαρχούντως εἴοῆται περὶ τούτων (λέγω Ou ἀγορεύω, fut. ἐρῶ). Cuaprrrre , assemblée de chanoïnes , τὸ τῶν χαπ γονιχῶν συνέδοιον, cu. Tenir chapitre, συν-εδρεύω fut. εὐσω. || Au fig. Voix au chapitre, βουλευτικόν, οὔ (τὸ). Avoir voix au chapitre, ψῆφον ἔχω, fut. ἕξω.

CHAPITRE, réprimande, ἐπιτίμνησις, cwç (ἡ). Faire à quelqu'un un beau chapitre, τινὶ καλῶς ἐπιτιμάω, ὦ, fut. nou. CHAPITRER . v. a révrimander, %

peau, 11000006 5, 6» ὃ νὴ

m. desservant d’une cha=

a, écroûler le pain, περι-

fut. ἐλέγξω, acc. Il fut chapitré par son père, πολλὰ ὑπὸ τοῦ πατρὸς χκατ-ηλέγχθῇ.

CHAPON, 5. m. ὁ τομίας ἀλεχτρυών,, ὀνος.

CHAPONNER, υ. a. ἐχ-τέμνω, fut. τεμιῶ, acc.

CHAQUE, adj. ἕκαστος, ἡ, ον. Chaque soldat, οἵ καθ’ ἕκαστον ou οἱ καθ᾽ ἕνα στρατιῶται, ὥν. Entrer dans l'examen de chaque détail, καθ᾽ ἕν ἕκαστον ἐξ-ετάζω, fut. daw. Chaque jour, χαθ’ ἡμέραν. Chaque année, καθ᾽ ἕκαστον ἔτος. A chaque mot, ἐφ᾽ ἑχάστῳ ῥήματι.

CHAR, 5. m. ἅρμα, ατος (τὸ). Etre porté Sur un char, ἅρματι ὀχέομαι, οὔμαι, fut. ὀχηθήσομαι. Conduire un char, ἁρματεύω, fut. εὐσω. Faire voler un char dans la carrière, ἁρματηλατέω, ©, fut. ἥσω. La course des chars, ἅρματοδρομία, ας (ἡ). Combattre du haut d’un char, ἁρματομαχέω, ὦ, fut. ñco. || Au fig. Attacher à son char, soumettre à son empire, ὑπ᾽ ἐμαυτῷ ποιέομαι, οὔμαι,, ful. nou

CHARANCON, 5. m. χίς, gén. κιός (ὁ), Théophr.: τρώξ, gén. τρωγός (ὁ), Scol. :

CHARBON, 5. m. ἄνθραξ, axoç (0), Athén.

Petit charbon, ἀνθράκιον, ou (ro). Noir comme du charbon, ἀνθραχίας,, ov (6). Faire du charbon, ἀνθρακεύω, fut. ebsw, Théophr. Réduire en charbon, ἀπ-οανθραχόω, ὦ, fut. dou, acc. Luc. Être réduit en charbon, ἀνθρακόομαι, οὗμαι, fut. θήσομαι.

CHARBONNER , v. a. ἄνθρακι γράφω, fut.

γράψω, acc.

CHARBONNIER, 5. mm. ἀνθραχεύς, ἕως (0) :

ἀνθρακευτής, où (6).

CHARBONNIÈRE, s. f. lieu où l’on fait le charbon, ἀνθρακιά, ἂς (ἡ).

CHARCUTIER, 5. m. ἀλλάντοπώλης,, ou (ὃ).

CHARDON, 5. m. σχόλυμος, ou (6). Chardon bénit, ἀτραχτυλίς, ίδος (ἡ). Chardon à carder, χνάφος, cu (6). Chardon roland ou roulant, ἠρύγ- Ὑτον, οὐ (ro), Aristt. || Au pl. Chardons, épines, ἄκανθαι, &w (ai). Lieu plein de chardons, ἀκανϑεών, ὥνος (ὃ).

CHARDONNERET, 95. m. oiseau, ἀκανθίς, ἴδος (ἡ).

CHARDONNETTE, 5. f. plante, σχόλυμος, ou (6).

CHARGE, 5. 7. fardeau, φορτίον, ou (τὸ) :

ἄχθος, ous (τὸ). S’abattre sous sa charge, τῷ βάρει ὑπο-πίπτω, fut. πεσοῦμαι. || Navire de charge, poprnyis, ίδος (ἡ). Vaisseau en charge, φορτηγὶς ἀπ-αίρειν μέλλουσα (ἀπ-αίρω, fut. ἀπ-αρῶ : μέλλω, fut. exo), || Au fig. Qui est à charge,

ἐπαχθής, ἧς, ἐς (comp. ἔστερος, sup. ἐστατοξ) 3 ἀχθεινός, ἡ, dv (comp. ὅτερος, Sup. ὁτατόξ) : βαρύς, εἴα, ὑ (comp. τερος, sup. ὑτατος). À charge à ses alliés, τοῖς συμμάχοις βαρύς, εἴα, Ὁ. Ce qui est le plus à charge dans la wie, τὸ ἀχθεινότατον τοῦ βίου, Xén. Être à charge à quelqu'un, τινὰ βαρύνω, fut. βαρήσω. La vie m'est à charge, τῷ βίῳ ou τὸν βίον βαρύνομαι, fut. βαρυνθήσομαι.

CHARGE, impôt, φόρος, οὐ (δ). Imposer des charges, φοροὺς ἐπι-τίθημι., fut. θήσω. Porter les charges de l’État, ὑπὲρ τῆς πόλεως συν-τελέω, ὦ, fut. τελέσω. ἴ

CHarce, devoir imposé, πρόσταγμα,, ατος (ro). Donner charge à quelqu'un, τινὶ προσ-τάσσω, fut. τάξω, ou ἐπι-τάσσω, fut. τάξω, ou ἐν-τέλλω, fut. τελῶ. — de faire quelque chose, ποιεῖν τι, J'ai charge de vous arrêter , ἐγὼ συλ-λαθεῖν σε προσ- τέταγμαι (auk-laubdve , fut. λήψομαι). S’acquitter de sa charge, τὸ πρόσταγμα OU τὸ προσ-τεταγμένον τελέω, ©, fut.

τελέσω. Prendre sur soi une charge bien difficile, χαλεπὸν ἔργον ὑπο-δέχομαι, fut. δέξομαι.

Cæarce, dignité, τέλος, ους (τὸ) : ἀρχή,, ἧς (ni) Être en charge, ἐν τέλει εἰμί, fut. ἔσομαι. Ceux qui sont en charge, οἱ ἐν τέλει, gén. τῶν ἐν τέλει. Entrer en charge, εἰς τὴν ἀρχὴν etoeu, fut. eux. Sortir de charge, τῆς ἀρχῆς ἀφ-ίσταμαι, fut. ἀπο- στήσομαι. Se défaire d’une charge, τὴν ἀρχὴν ἀφ-ίημι, fut. ἀφ-ήσω, ou ἀπο--τίθεμαι, fut. ἀπο-θήσομαι.

CHARGE, condition, ὁμολογία, ας (ἡ). À la charge de, ἐφ᾽ ᾧ, οἷ ἐφ’ ᾧτε, avec l’infin. ou le fut. de l'indic. A la charge de vendre, ἐφ᾽ ᾧτε πωλεῖν (πωλέω, ὦ, fut. ἡσω). À Ia charge qu’ils sortiront , ἐφ᾽ ᾧτε ἐξ-ἰέναι (infinit.) ou ἐξ-ἴασι (Se pers. pl. futur).

CHarcE, atlaque, épopun, ἧς (ἡ) : προσθολής ἧς (ἡ) : ἔφοδος, οὐ (ἡ). Aller à la charge, ἐφορμμάω, ὥ, fut. now. Sonner la charge, τὴν ἔφοδον σημαίνω, fut. av®. Revenir à la charge, recommencer le combat, τὴν μάχην ἀνα--νεόομαι, οὔμαι, fut. ὡσομιι. || 4u fig. Revenir à Ja charge, faire de nouvelles instances, πάλιν καὶ ἔτι μᾶλλον λιπαρέω, &, fut. ñow. Revenir souvent à la charge, πολλάχις ἐπ-αιτέω, ὥ, fut ἥσω, ACC.

Cuarce, peinture burlesque, ἡ γελοία, γραφή, ἧς. || Imitation burlesque, παρῳδία, ας (ἡ). Qui ressemble à une charge, παρῳδικός, ἡ, dv. C'est

une mauvaise charge, ἀμούσως τοῦτο παρ-ῳδεῖται (παρ-ωδέω, &, fut. ἤσω). ᾿

Carces, chefs d'accusation, ἐγκλήματα, ὧν {τὰ). Les charges sont fortes contre lui, πολλὰ χαὶ χαλεπὰ ἐγ-χαλεῖτα: αὐτῷ (ἐγ-χαλέομαι,, οὔμιαι, fut. κχηθήσομαι). [| Témoin à charge, ὁ κατα-μαρ-τυρῶν, οὔντος (partic. de κατα-μαρτυρέω, ὦ.

fut. “ow). Les témoins à charge et à détharge, οἱ ἐπ᾽ ἀμφότερα μαρτυροῦντες, ὧν.

CHARGEMENT, 5. m. cargaison, φόρτος, οὐ (ὃ) : γόμος, ou (6) : φορτία, ὧν (τὰ) : ἀγώγιμα, ὧν (τὰ). || Inventaire de la cargaison, 6 τῶν φορτίων χατάλογος, οὐ.

CHARGER, v. a. donner quelque chose à porter, φορτίζω, fut. ίσω, acc. Plus souvent on tourne par Le verbe imposer, en grec, ἐπι--τίθημι, fut. Oñow,.acc. Charger quelqu'un d’un fardeau, tournez, lui imposer un fardeau, φορ-τίον τινὲ ἐπι-τίθημι. Si vous chargez un roseau du moindre poids, ἂν χαλάμῳ ἐπι-θῇς βάρος, Al. Aphr. Charger un vaisseau de blé, τὴν ναῦν σίτου γεμίζω, fut. iow. Charger trop, βαρύνω, fut. βαρήσω, ou xara-Gupéw, ὥ, fut.

ἤσω, acc. Cela chargera trop le navire, βαθήσει ταῦτα τὸ πορθμεῖον, Luc. Charger ses sujets d'impôts, δασμοῖς τοὺς ὑπηκόους mél, fut. éco, ou θλίδω, fut. θλίψω. Charger la mémoire de trop de choses, τὴν μνήμην Baφύνω, fut. βαρήσω. Être chargé où trop chargé de, βρίθω, fut. βρίσω, avec le dat. ou ὑπό et le gén. Elle était chargée de fruits abondants, ὑπ᾽ εὐφορίας καρπῶν ἔζριθε, Phil. Vaisseau chargé de marchandises, ναῦς φορτίων γέμουσα (participe de γέμω), Xén. Table chargée de mets, τραmeta ἐδεσμάτων πλήθουσα, ἧς (participe de πλήθω). Mémoire trop chargée, ἡ ἀπο--χάμνουσα μνήμη, ἧς (partic. αἱ ἀπο-κάμνω). Être chargé d'iniquités, πολλῶν ἁμαρτημάτων γέμω, fut.

γεμῶ,, Zsocr. Chargé d'années, χατάγερως, ὡς, ων. Chargé de dettes, χατάχρεως, ὡς, ὧν. || Dans le sens favorable. Charger quelqu'un de présents, δωρεαῖς ταῖς μεγίσταις τινὰ δωρέομαι, οὔμιοι, fut. ἤσομαι.

58 CHARGER, 0. ». s'imposer une charge, aïpouat, fut. ἀροῦμαι, acc. : ἀν-αιρέομαι, οὔμαι, fut. αἱρήσομαι, acc. : ὑπο-δέχομαι, fut. δέξομαι, acc. : ἀγα-δέχομαι, fut. δέξομαι, acc. : ὃφtorauat , ful. ὑπο--στήσομαι, acc. Se charger d’un fardeau, d’un travail, φορτίον, πόνον αἴρομαι , fut. ἀροῦμαι. Se charger d’une tâche au-dessus

de ses forces, μεῖζον τῆς δυνάμεως ἔργον ἀναδέχομαι, fut. δέξομαι. Se charger de l’odieux d’une affaire, la prendre sur soi, τὸν τοῦ πράγματος φθόνον ἀν-αιρέομαι, οὔμαι, fut. αἱρήσομαι. Je me charge des suites, τοὺς ἀπὸ τούτων χινδύνους. ὑφ-ίσταμαι, fut. ὑπο-στήσομαι. Se charger d'une faute, τὴν αἰτίαν 'ἐν-δέχομαι, fut. δέξομαι. Il ne voulut pas s’en charger, οὐχ ἤθελεν ὑποδέχεσθαι τὸ πρᾶγμα (ἐθέλω, fut. ἐθελήσω : ὗποδέχομαι, fut. δέξομιαι). || Je me charge de cela, μελήσει por τούτου (μέλει, fut. μελήσει). Je ne suis point chargé de cela, οὐδὲν μέλει μοι τούτου. Se charger de quelqu'un, τινὸς ἐπιμέ-λειᾶν αἱρέομαι, οὔμαι, fut. αἱρήσομιαι.

Caarcer quelqu'un d’une commission, τί τινι ἐπι-τρέπω, fut. τρέψω; ou ἐπι-στέλλω, fut.

στελῶ, OU προσ-τάσσω, fut. τάξω, ou ἐπι-τίθεμαι, fut. ἐπι-θήσομαι. Charger quelqu'un d’un soin, τινὸς ἐπιμέλειάν. τινι ἐπι-τρέπω. Je vous charge du soin de toute ma famille, ἐγώ σοι ἅπασον τὴν οἰκίαν ἐπι-τρέπω. Si NOUS VOUlions charger quelqu’un de l'éducation des enfants, εἰ βουλοίμεθά τινι ἐπιτ-τρέψαι παῖδας παιδεῦσαι ( βούλομαι, fut. βουλήσομαι : παιδεύω,, fut. εὐσω), Xén. Ceux qui étaient chargés de faire la garde, οὗ ἐπι-τετραμμένοι τὴν φυλακήν. Je ne vous ai point chargé de cela, τοῦτό oo oùδαμῶς ἐπαέστειλα. Les ordres que votre père vous a chargé d'exécuter, ἐπιστολαὶ ἅς σοι πατὴρ phetro (ép-ieuar, fut. ἐφ-ήσομαι ), Eschyl.

Toutes les choses dont il m’a chargé, πάνθ᾽ ὅσα μοι προσ-έταξε [(προσ-τάσσω, fut. τάξω).

Je suis chargé de vous dire, προσ-τεταγμαί σοι λέγειν (λέγω, fut. λέξω). IL chargea ses parents d'écrire sur sa tombe, ἐπ--ἔθετο τοῖς οἰχείοις ἐπὶγράψαι αὐτοῦ τῷ μνήματι (ἐπι-τίθεμαι, fut. ἐπι-θή-σομαι : ἐπι- γράφω, fut. γράψω). || Charger quelqu’un d’une lettre pour un autre, γράμματά τινι πρός τινα ἐπι-τίθημι, fut. ἐπι-θήσω.

Cancer, atlaquer, ἐπι--τίθεμαι, fut. èmθήσομαι, dat. : ἐφ-ορμάω, ὦ, fut. ñcw, dat, : ἐπι-θάλλω', fut. Gao, dat. : προσ-άλλω, fut.

βαλῶ, dat. Charger les ennemis en queue et à l'improviste, ὄπισθεν τοῖς πολεμίοις ἀπαρασκεύοις ἐπι-τίθεμαι᾽, fut. ἐπι-θήσομαι, Diod. Charger avec fureur, avec acharnement, ἐπι--Ορίθω, fut. Gpice, dat. : ἐπί--κειμαι, fut. κείσομαι, dat. : ἐφπορμάω, à, fut. ñow, dat. En parlant de la cavalerie, on emploie plus souvent ἐπ-ελαύνω, fut. eco,

| dat, 115 se chargent, ἀλλήλοις ἐπ: -ελαύνουσι, Kôre

Ayant chargé l'ennemi avec fureur, προθύμως εἰς πολεμίους παρ-ελάσαντες (παρ-ελαύνω",. fut. ἐλάσω), Xén.

Crarcer, déposer contre un accusé, xataμαρτυρέω, ὦ, fut. now, génit. || Charger quelqu'un d’un crime, αἰτίαν τινὶ ἐπι-τίθημι, fut. ἔπιθήσω. Chargé d’un crime, αἰτία ἔνοχος, 06, ον.

CHarcer, exagérer, δεινόω, ©, fut. ὦσω, acc. Charger un portrait, τινὸς εἰκόνα πάραποιέω, ©, fut. now. Portrait chargé, ἡ εἰκὼν GAPASTETOMLEVN , Ὡς-

CHARGEUR, s.m. portefaix, φορτηγός, où (0).

CHARIOT, 5. m. ἅμαξα, ns (ἡ). Petit chariot, ἁμάξιον, ou (τὸ). Petit chariot d’enjant, ἁμαξίς, 006 (ἡ), Aristph. || Chariot ou char armé de faux, τὸ δρεπανοφόρον ἅρμα, ατος. | Le Chariot de David, la grande Ourse, Ἅμαξα, ἧς (ἡ) : Ἄρχτος, ou (n).

CHARITABLE, adj. envers les pauvres, ἐλέημῶν, ὧν, ον, gén. ovos (comp. ονέστερος, Sup. ονέστατος). || Envers tous les hommes, φιλάνθρωπος, 05, cv (comp. ὅτερος, Sup. ὁτατος).

CHARITABLEMENT , adv. avec charité, φιλανθρώπως. || Par bienveillance, δι᾿ εὐνοίας.

CHARITÉ, 5. f. amour de Dieu, ἡ πρὸς Θεὸν ἀγάπη, ns. || Envers les hommes, φιλανθρωπία, ας (à). Charité bien ordonnée commence par soi-même, πᾶς τις αὑτὸν τοῦ πέλας μᾶλλον φιλεῖ ἱφιλέω, ὦ, fut. ἡσω). [| Envers les pauvres, ἔλεημοσύνη, ἧς (x). Faire des charités, τοῖς δεομιένοῖς ἐπταρχέω, ©, fut. ἀαρχέσω.

CHARIVARI, 5. m. bruit confus, πάταγος, cu (6). Il y aura un beau charivari, ἐνταῦθα πολὺς ἔσται ὁ πάταγος. Faire le charivari, παταγέω,

CHARLATAN, 8. m. ἀγύρτης, οὐ (6). De charlatan, digne d’un charlatan, ἀγυρτικός, ἡ, ὅν. Tour de charlatan, ἀγύρτευμα, ατος (τὸ).

CHARLATANERIE , s. f. CHARLATA- NISME , 5. m. ἀγυρτεία, ας (ἡ).

CHARMANT, aANTE, adj. χαρίεις, 2004, εν (comp. ἐστερος, sup. éoraroc) : ἡδύς, εἴα, (comp. (ων OU ὕτερος, Sup. Lotos) : γλυχύς, ea, ὑ (comp. ίω» OU ὕτερος, SUP. τατος) : τερπνός, ἡ, ὅν (COMP. ὁτερος, sup. ὁτατος). Plaisir charmant, ἡ γλυχεῖα ἡδονή, ἧς. Pays charmant, ἡδεῖα χώρα, ας (ἡ). Beauté charmante, τὸ θεσπέσιον χάλλος, ou.

Flomme charmant, ἀνὴρ εὐτράπελος, ou (ὁ). Manières charmantes , ἡ τῶν τρόπων ἀστειότης, ητος.

CHARME, 9. m. enchantement, ἐπωδή, ἧς (ἡ).

Ι Attrait, Géiynrpov, οὐ (τὸ) : θελχτήριον, οὐ (τὸ): φίλτρον, ou (τὸ). La vertu nous attire par ses charmes, ταῖς ἑαυτῆς ἡδοναῖς ἡ ἀρετὴ ἡμᾶς ὑπἄγει (ὑπ-άγω, fut. ἀξω). || Agrément, χάρις, τος (ἡ). Quel charme et quelle mélodie n’ont pas les chants naturels! τοῖς ἀδιδάκτοις γηρύμασιν ὅση μοῦσα χαὶ χάρις ἔπ-εστι (ἔπ-ειμι, fut. ἔσομαι). Les charmes d’une femme, sa beauté, τὸ τῆς γυναιχὸς κάλλος, ους.

CHARME, 5. m. arbre, ζυγία, ας (ἡ), Théophr. De charme, ζύγινος, ἡ, ον, Théophr.

CHARMER , v. a. enchanter par un charme, ἐπ-άδω,, fut. ἄσομαι, acc. Elles ne laissent plus partir ceux qu’elles ont charmés, οὐκ ἀφ-ιᾶσι τοὺς Do” αὑτῶν ἐπ-ασθέγτας (ἀφ-ίημι, fut. ἀφmou). || ddoucir, alléger, χηλέω, ὦ, fut. ἥσω, acc. : παρα-μυθέομαι, οὔμαι, fut. noue, acc.

Pour charmer l’ennui de la navigation, ἐπὶ παραμυθία τοῦ πλοῦ. || Séduire, θέλγω, fut.

θέλξω, acc. : κηλέω, ©, fut. now, acc. : ἐπἄγω, fut. ἄξω, ou ἐπτάγομαι, fut. déco, acc. : ψυχαγωγέω, ©, fut. now, acc. Charmer les esprits, τὰς ψυχὰς θηρεύω, fut. εὐσω. Charmes les oreilles, τὰς ἀχοὰς ἐν-τηδύνω, fut. υνῶ, Elle Ile charma par sa beauté, ἐπ-ηγάγετϑ αὐτὸν τῇ ὥρᾳ (ém-dyouar, fut. ἀξομαι). Nous nous laissons tous charmer par la gloire, τῆς δόξης ἅπαντες ἡσσώμεθα (ἡσσάομαι, ua, fut. ἡσ-σηθήσομιαι)..[] Satisfaire, réjouir, τέρπω, fut. τέρψω, acc. : ἐπιετέρπω, fut. τέρψω, Être charmé d'une chose, τινὶ ou ἐπί τινι ἥδομαι, fut. ἡσθήσομαι: χαίρω, fut. χαιρήσω où χαρήσομαι. Je suis charmé de cela, τούτοις ἥδομαι. Il fut charmé de ces discours, ἀχούσας ταῦτα, ἥσθη τοῖς λόγοις (ἀκούω, fut. ἀκούσομαι). La louange le charme, χαίρει ἐπ--αινούμενος (ἐπαινέω, ©, fut. αἰνέσω).

CHARMILLE , 5. f. haie, φραγμός, οὔ (6).

CHARNEL, ELLE, adj. σαρχικός, ἡ, dv Les plaisirs charnels, αἱ περὶ τὸ σῶμα ἡδοναί, ὥνο CHARNELLEMENT, ααν, oupuxoc.

CHARNEUX , EuSE, adj. σαρχώδης, ἧς, ες.

CHARNIER, 5. m. ὀστοδοχεῖον, οὐ (ro).

CHARNIÈRE, 5. f. γίγλυμος, ou (ὃ).

CHARNU, ue, adj. εὔσαρχος, ος, ον.

CHARNURE , 5. f. σάρξ, gén. σαρχός (2).

CHAROGNE, 5. f. cadavre, bête morte, θνησιμαῖον, ou (τὸ). || Chair gâtée et corrom-

Poué d’un caractère charmant, εὐάρεστος, ος, ον. | pue, χενέδοια, ὧν (τὰν,

CHARPENTE, 5. f. ξύλωσις, εὡς (ἡ). | Au=fig. La charpente du corps humain, ἡ τοῦ σώματος συνάρθρωσις, ewç. La charpente d’un discours, ἡ τοῦ λόγου σύστασις, εως.

CHARPENTERIE, s. f. ἡ τεκτονική, ἧς.

CHARPENTIER, ς. m. τέκτων, ονος (0).

Faire le métier de charpentier, τεχτονεύω, fut. e0co.

CHARPIE, 5. f. τιλτόν, où (ro). Faire de la charpie, τίλματα ῥάκους ποιέω, à, ful. ἤσω.

Bouchon de charpie, μότος, οὐ (ὁ). Boucher avec de la charpie, μοτόω, ©, fut. wow, acc. Ayant bouché la plaie avec de la charpie sèche, διαμοτώσαντες τοῖς ξηροῖς τιλτοῖς τὴν πληγην (διαμοτόω, ὥ, fut. wow), Paul Égin.

CHARRÉE, s. f. cendre de lessive, xovia, ἀφ CDR

CHARRETÉE, 5. f. ἅμαξα, nç (ἡ). Vomir contre quelqu'un des charretées d’injures, ὅλας ἁμάξας βλασφημιῶν τινὸς κατα--σχεδάννυμι, fut. σχεδάσω.

CHARRETIER, 5. m. ἁμαξεύς, ἕως (ὃ) :

ζευγήλάτης, οὐ (6). Être charretier, en faire le métier, ἁμαξεύω, fut. εὔσω, Plut. : ζευγηλάτέω, ©, ful. rou.

CHARRETTE , 5. f. ἅμαξα, ἧς (ἡ).

ὉΒΆΒΒΙΑΘΕ, 5. m. κομιδή, ἧς (ἡ) : ἀγωγή, ἧς (ἡ). Chemin de charriage, ὁδὸς ἁμαξήρης, ους (ἡ) : ἁμαξιτός, où (ἡ).

CHARRIER, v. a. voilurer, ἁμαξεύω, fut.

«bou, acc. || Entraîner, ᾿ ἕλκω, fut. ἕλξω. La rivière charrie, ὁ ποταμὸς παγετοὺς φέρει (φέρω, μι. οἴσω). || Charrier droit, se bien conduire, ὁδὸν εὐθεῖαν Téuvo, fut. τεμῶ.

CHARROI, 5. m. σχευαγωγία, ας (ἡ).

ΟΒΆΑΒΒΟΝ, 5. m. ἁμαξοπηηγός, où (6).

CHARRONNAGE, 5. m. ἁμαξοπηγία, ἃς (ἡ).

CHARROYER, v. a. κομίζω, fut. ίσω,, acc. :

σχευαγωγέω, ©, fut. row, |acc.

CHARRUE, s. f. ἄροτρον, ou (ro). Atteler à la charrue , ὑπ᾽ ἀρστρῳ ζεύγνυμι, fut. ζεύξω, acc. Où la charrue . n’a pas encore passé, ἀνήος, Ils le trouvèrent à sa charἄσω). Prendre les consuls à la charrue, ἐκ τῶν ἀγρῶν ὑὕπατους αἱρέομαι, οὔμάι, fut. aiθήσομαι, Tirer la charrue, au propre, ἀροτροφορέω, ©, fut. now. Au figuré, πονέω, à, fut. ἥσω. — avec quelqu'un, τινὶ συμ--πονέω,

So τ..." --»".»....-....

bœufs, ἡ ἅμαξα τὸν βοῦν (sous-ent. Ex), Luc.

CHARTE ou CHarTRE, 8. f. diplôme, δίaroç (τὸ). Charte constitutionnelle, ὁ πολιτιχὸς θεσμός, οὔ. || Les chartres, les archives, les vieux manuscrits, τὰ ἀρχαῖα pau para, ὧν. Trésor des chartres, γράμματοφυλάχιον, ou (τὸ). |

CHARTRE, 5. f. prison, eipxrn, ἧς (ἡ).

Tenir quelqu'un en chartre privée, τινὰ ἀδίκως εἴργω, fut. εἵρξω. || Langueur, ἀτροφία, ας (ἡ). Être ou tomber en chartre, ἀτροφέω, ὥ, fut.

sw. Qui tombe en chartre, ἄτροφος, 06, Cv.

CHASSE, s. f. cercueil d’un saint, φελόνης,, ou (ὃ).

CHASSE, 5. f. poursuite des animaux, θήρα, ας (ἡ) : ἄγρα, ας (ἡ). Aller à la chasse, ἐπὶ θήραν ἔξ-ειμι, fut. εἰμι, Mener à la chasse, ἐπὶ θήραν ἐξ- ἄγω, fut. ἄξω, acc. Faire une partie de chasse, θήραν ποιέω, ©, fut. “ou.

S’adonner à la chasse, τοῦ θηρᾷν ἐπι-μελέομαι, οὔμαι, fut. moouu. L'amour de la chasse, ἡ φιλοθηρία, ας. Qui concerne la chasse, θηpeurTiXoç, ἡ, ὄν. Chiens de chasse, οἱ θηρευτιχοὶ χύνες. Ou plus souvent au féminin, ai Onpeuτικαὶ χύνες, ὥν. Pays de chasse, ἡ θηρεύσιμος χώρα, ας. Vivre de la chasse, ἀπὸ θήρας ζάα, &, fut. ζήσομαι. Donner la chasse à un animal, ζῶον θηρεύω, fut. evow. Prendre à la chasse un animal, ζῶον ἀγρεύω, fut. εύσω.

Temps où la chasse est défendue, avaypix, ας (ἡ). Chasse au chien courant, χυνηγεσία, ας (ἡ) : κυνηγέσιον, cu; (τὸ). Qui aime cette chasse, quoxbvmyos , ος, ον. Traité sur cette chasse, ὁ χυγηγετικὸς λόγος, ou. Aller à cette chasse avec quelqu'un, τινὶ συγ-χυνηγέω, ©, fut.

ñow. Compagnon de chasse, en général, συνθηρευτής, où (6) : au chien courant, συγχύνυ:γος, οὐ (ὁ). || Produit de la chasse, ἄγρα, ας (ἡ). Pays où la chasse est abondante, ἡ πολύαγρο:. Ou πολύθηρος χώρα, ἂς. Bonne chasse, ἡ pos ἄγρα, ας. Heureux à Ia chasse, εὔθηρος, ὃς, ον. Qui n’a point fait bonne chasse, δύσ-θηρος, ος, ον. || 4u fig. Donner la chasse aux ennemis, τοὺς ἐλάσω. :

ἰ CHASSE-MARÉE , δ. Ὧι. 6 τοὺς ἰχθῦς χο-.

μίζων, ovros (part. de χομίζω, fut. iow).

CHASSER, v. a. aller à la chasse, θηράω, ©, fut. dow, acc. Suivi d'un régime, c'est.

Page 1