DEU

ἀποχοπή, ἧς. Avoir des dettes, ὀφείλω, ‘fut.

ὀφειλήσω : χρεωστέω, &, fut. “ce. N’avoir point de dettes, οὐδενὶ ὀφείλω, fut. ὀφει-- Aow. Qui a des deltes, ὑπόχρεως, ὡς, ὧν.

Accablé de dettes, κατάχρεως, ὡς, ὧν. Ils firent beaucoup de dettes, χατάχρεῳ ἐγένοντο (γίνομαι, fut. γενήσομαι), Athén. Comment sans le savoir avez-vous contracté des dettes? πόθεν σαυτὸν ἔλαθες ὑπόχρεως γενόμενος (λανθάνω, fut. χήσω) ; Aristph. Payer ses dettes, τὰ χρέα ἐχτίνω, fut. τίσω : χρεωλυτέω, ὦ, fut. now. Acquitter une ancienne dette, παλαιοῦ χρέους ἔχτισιν ἀπο-πληρόω,, ὦ, fut. wow. Demander le payement d’une dette, τὸ ὀφειλόμενον ἀπαἰτέω, ©, fut. now. Remettre à quelqu'un sa dette, τὸ ὀφειλόμενον ou τὸ χρέος τινὶ dp-inpe, fut. ἀφ-ήσω. La mort est une dette que mous ne pouvons éviter de payer, ἅπασι χατα-θαναῖν ὀφείλεται, %ai οὐκ ἔστι τὸ χρέος φυγεῖν (xaraθνήσχω., fut. θανοῦμιαι : ὀφείλομιαι, fut. ὀφληθή-» σομαι), Alciphr.

DEUIL, s. m. affliction, πένθος. ouç (τὸ).

Être dans le deuil, πευθέω, ὦ, fut. "nou.

Maison en deuil, οἰκία πευθοῦσα, ns (ἡ). Toute la ville est dans le deuil, πένθει xar-éyera ἡ πόλις (xar-éyo, fut. χαθ-έξω). Passer la vieillesse dans le deuil, διὰ πένθους τὸ γῆρας διτάγω, fut. ἄξω. Sujet de deuil, πένθημα, ατὸς (τὸ). Digne sujet de deuil, πρᾶγμα ἀξιοπενθές, οὖς (τὸ). Habit de deuil, ἡ πενθικὴ ἐσθής, ἦτος. Prendre le deuil, σχῆμα πενθικὸν περι- Θάλλομαι, fut. ὀαλοῦμαι. Ils prirent le deuil, πένθος προ-ἔθεντο (προ-τίθεμαι, fut. προτθήσομαι). Être vêtu de deuil, μελανείμονέω, ὦ, fut.

now. Vêtu de deuil, μελανείμων, ὧν, ον, gén.

ovos. Se mettre en grand deuil πάνυ πενθιχῶς σχευάζομαι, fut. aoôñooux. Porter le deuil de quelqu'un, τοὰ πενθέω, ὦ, fut. ἥσω, Porter le deuil pendant dix mois, δέκα μῆνας ἀπο-πενθέω, ὦ, fut. now, Plut. Il ne faut pas porter le deuil de toute espèce de mort, οὐκ ἐπὶ παντὶ θανάτω τὰ πένθη der γενέσθαι (γίνοpar, fut. γενήσομαι), Plut. Quitter le deuil , τοῦ πένθους παύομαι, fut. παύσομαι : τὰς πενθικὰς ἐσθῆτας μετα-Θάλλω, fut. Golw. Après avoir quitté le deuil, mot à mot, après le deuil, μετὰ πένθος. En signe de deuil, ἐπὶ πένθει,

DEUTÉRONOME, s. m. Δευτερονόμιον, οὐ (τὸ).

DEUX, adj. δύο, gén. δυοῖν ou δυεῖν, dat.

δυοῖν. ou moins bien δυσί, acc. δύο. Vingt-deuy,