EMA

fut. ueñ-&tw). L'art de l'éloquence, ἡ περὶ τοὺς χόγους τέχνη, Ὡς : À bnropixn, ἧς (SOuS-Ent. τέχν). Habile dans l’art de l’éloquence, τοῦ λέγειν ἔμπειρος, 05, ον. Manque d'éloquence, ñ τοῦ λέγειν ἀδυναμία, ας. N'avoir pas d'éloquence, Jut. ἕξω.

ENTE, adj. λόγιος,

ÉLOQUENT, (comp. wrtepoc, Sup. ὦτατος) : λέγειν δεινός, OÙ περὶ τοὺς λόγους δεινός, ἡ, dv (comp. ὄτερος, sup. ὁὅτατος).

ÉLU, œ, adj.

ÉLUDER, v. a. δια-χρούομαι, fut. χρούσοwas, acc. : δια-δύομαι, fut. διατ-φεύγω, fut. φεύξομαι, acc. — un jugement, un châtiment, xptow, τιμωρίαν. Celui qui ἃ su éluder le châtiment, ὁ δια-δὺς τὸ δοῦναι δύκην (δίδωμι, fut. δώσω), Dém.

ÉMAIL, s. m. composition vitreuse, ἔγχαυστον, ou. Fait en émail, ἔγχαυστος, ος, ον. | L’émail des dents, τῶν ὀδόντων τὸ λευχόν, οὔ. || L'émail des fleurs, ἡ τῶν ἀνθέων ποι-

æ, OV

Voyez ἔλιπε.

δύσομαι, ACC. :