ED

EMP EMPHYTÉOTIQUE, adj. πολυχρόνιος, ος, ὃν.

EMPIÉTÉ, ἐπ, adj. Bien empiété, qui a

de bons pieds, εὔπους, ous, ouv, gén. oùce. .

EMPIÉTER, v. n. avancer au-delà de ses limites, map-cpitw, fut. low. Empiéter sur les possessions de son voisin, τὰ τοῦ γείτονος ἐπἐργάζομαι, fut. ἄσομαι. Empiéter sur les droits des autres, τῶν ἀλλοτρίων ἀντι--ποιέομαι, οὔμαι, Jut. nou. |

EMPILEMENT, 5. m. σώρευσις, eus (ἡ).

EMPILER, νυ. a. σωρεύω, fut. εύσω, acc.

AMPIRE, 5. m. royaume, royauté, ἀρχή, ἧς (ἡ) : βασιλεία, ας (n). Fonder un empire, ἀρχὴν χαθ-είστημι, fut. κατα--στήσω. Aspirer à l'empire, τῆς ἀρχῆς ἀντι-ποιέομαι, οὔμαι, fur. ἤσομαι. Sous l'empire de Tibère, ἄρχοντος ou βασιλεύοντος TiGeoicu (ἄρχω, fut. ἄρξω : βασιλεύω, fut. εὐσω) : ἐπὶ Τιδερίου ἄρχοντος, où simplement ἐπὶ Τιδερίου. || Domination, puissance, ἀρχή, ἧς (ἡ) : xowros, ους (τὸ). Avoir l’empire, ἄρχω, fut. ἄρξω, gén. : χρατέω, ὦ, fut. ñow, gén. — sur terre et sur mer, γῆς χαὶ θα-λάσσης. Avoir l'empire de la mer, θαλασσο-χρατέω, ὦ, fut. now. L'homme ἃ l’empire sur les bêtes, τῶν θηρίων χρατεῖ ὁ ἄνθρωπος, Soph. N’avoir pas d'empire sur ses passions, τῶν ἐπιθυμιῶν ἀχρατής εἶμι, Jul. ἔσομαι, Ou ἀκρατῶς ἔχω, fut. ἕξω : τῶν ἐπιθυμιῶν ἥσσων εἰμί, fus. ἔσομαι, OU ἡσσάομαι, ὥμαι, fut. θήσομαι. Si la vérité a quelque empire, εἴπερ τί γ᾽ ἐστι τῆ; ἀληθείας σθένος.

EMPIRER , v. a. rendre pire, χεῖρον τρέπω, fut. τρέψω, acc. || v. n. devenir pire, ἐπὶ χεῖρον τρέπομαι, fut. τραπήσομαι. La maladie empirait, ἐπ--ετείνετο ἡ νόσος (ἐπι-τείνομαι, fut. ταθήσομαι). Le mal empire chaque jour, χαθ᾽ ἡμέραν ἀεὶ μᾶλλον ἐπιτσχήπτει τὸ χαχόν (ἐπι-σχήπτω, fut. σχήψω).

ἘΜΡΙΒΙΟΕ, adj. ἐμπειρικός, n, ον. || 5. πὲ.

Un empirique, un charlatan, ἀγύρτης, cu (ὁ)

EMPIRISME, 5. m. ἡ ἐμπειρική, ἧς (Sousent. τέχνη OU φιλοσοφία).

EMPLACEMENT, 5. (ὁ). Vaste emplacement, εὐρυχωρία, ας (ἡ). Emplacement étroit, στενοχωρία, ας (ἡ). Silué dans un vaste emplacement, εὐρύχωρος, oç, ov Qui a peu d'emplacement, otevoywpos, 06, ὃν,

EMPLATRE, 5. m. ἔμπλαστρος, οὐ (x):

ἔμπλαστρον, ou (τὸ) : τὸ ἐμπλαστόν, οὗ. Em.

plâtre émollient, τὸ μαλαχτικὸν ἔμιπλαστρον, ou