CAL ET

m. χῶρος, ou

ppliquer un emplâtre de céruse, τὸ ψιμμύθιον ἐμ-πλάσσω, fut. πλάσω, dat.

EMPLETTE, 5. f. achat, om, ñs (ἡ):

ὦὥνήησις, ews (ἡ). Faire emplette de, ὠνὴν ἰποιέομαι, οὔμαι, fut. ἥσομαι, gén. ou d'un seul mot, ὠνέομαι, car, fut. ὠνήσομαι, acc. : ἀγοράζω, fut. ἄσω, acc. J'ai fait une bonne emplette , καλλίστῃ τύχῃ ἐώνημαι (vécu, οὔμαι, fut. ὠνήσομαι). || Chose achetée, byrpa, ατος (τὸ).

EMPLIR , v. a. πίμπλημι, fut. πλήσω, acc.:

ἐμ-πίπλημι, fut. ἐμ-πλήσω, acc. : πληρόω Ou ἐμ-πληρόω, ὦ, fut. wow, acc. — de quelque chose, τινός.

EMPLOI, 5. m. usage, χρεία, ας (ἡ). Faire un bon, un mauvais emploi de, καλῶς, φαύλως ἀράομαι, ὥμαι, fut. χρήσομαι, dat. || Charge, service, fonction, ἐπιμέλεια, ας (ἡ) : ἔργον, ov (τὸ). Je vous charge de cet emploi, τήνδε σοι τὴν ἐπιμέλειαν ἀνα-τίθημι, fut. ἀνα--θήσω. Dans cette vie chacun ἃ son emploi, ἐν τῷ ζῇν ἴδιον ἐχάστω ἐστὶν ἔργον. Mon emploi est de, ἐμόν ἐστι (sous-ent. ἔργον), avec l'infin. Votre emploi est de garder la ville, πρὸς ὑμῶν ἐστι τὴν πόλιν φυλάσσειν (φυλάσσω, fut. ἄξω). Emploi public, λειτουργία, ας (ἡ) : τέλος, ous (τὸ). Avoir un emploi, λειτουργίαν λειτουργέω, ὦ, fut. now. Emploi qui donne juridiction, ἀρχή, ἧς (ἡ). Emploi honorifique, τιμή, ἧς (ἡ). Élever quelqu'un aux plus grands emplois, τινὰ εἰς τὰς μεγίστας ἀρχὰς προτάγω, fut. ἄξω, ou εἰς τὰ μέγιστα τῶν πραγμάτων χαθ-ίστημι, fut. χαταστήσω.

EMPLOYÉ, 5. m. commis, ὑπηρέτης, CU (δ). Employé dans un service public, ὁ drμόσιος ὑπηρέτης, οὐ. Employé aux douanes, τελώνης, cu (ὁ). Employé dans un bureau, γραμ.ματεύς, ἕως (ὃ).

EMPLOYER, v. a. faire usage de, χράομαι, œuat, fut. χρήσομαι, dat. Employer une expression, ὀνόματι χράομαι, ὥμαι. Je l'ai toujours employé avec succès, ἐχείνῳ συμφερόντως ἀεὶ ἐχρησάμην. À quoi faut-il l’employer, τί .xen αὐτῷ χρῆσθαι; Employez-moi à ce que vous voudrez, ἐμοὶ χρήσασθε ὅ,τι βούλεσθε ( βούλομαι, fut. βουλήσομαι), Dém. On pourrait l’employer à cet usage, πρὸς ταῦτα γίνοιτ᾽ ἂν οὖχ ἥκιστα χρήσιμος (γίνομαι, fut. γενήσομαι), Plat. Qu'on peut employer à tout, ἐν πᾶσι χρήσιμος, ος, ov. Qu'on ne peut employer, ἄχρειος, 06, ον : ἄχρηστος, ος, ον. || Employer son

EMP 395 argent à des choses inutiles, τὰ χρήματα εἰς οὐδὲν δέον ἀν-αλίσχω, fut. ἀνταλώσω. Mal employer son argent, χρήματα παρ-αν-αλίσχω.

N'est-ce pas du temps mal employé? τί ἄλλ-ς ἐστὶν ἢ χρόνου παρανάλωμα; Él. || Employer tous ses soins à quelque chose, πᾶσαν σπουδὴν περί τι ποιέομαι, οὔμαι, fut. “ocua. Employer toutes ses forces δια--τείνομαι, ful.

infin. J'ai tout employé pour vous, πάντα λίθον ὑπὲρ σοῦ ἐκχίvnoa (χινέω, ὦ, fut. ἤσω).

S'EMPLOYER, v. r. S’occuper, σπουδάζω, fut.

ἄσομααι. — à quelque chose, τί ou περί τι. || S'employer à l'étude du droit, περὶ τὰ τῶν πολιτῶν νόμιμα σπουδάζω. S’employer pour ses amis, τὰ τῶν φίλων σπουδάζω. Il s’employa tout

entier pour, πᾶσαν ἐποιήσατο σπουδήν (ποιέομαι, bar, fut. noue), avec ὥστε et l'inf.

EMPLUMER, v. a. πτερόω, ©, fut. wc, acc.

EMPOCHER, v. a. εἰς τὸ βαλάντιον Θάλλω, fut. 6al®, acc.

EMPOIGNER , v. a. ἁρπάζω ou ἐφ-αρπάζω οὐ χοαθ-οαρπάζω, fut. dow, acc.

EMPOIS, 5. γι. colle d’amidon, τὸ ÿypèv GUVAOV, CU.

EMPOISONNEMENT, s. m. à φαρμάκου L'empoisonnement d’un ennemi, φάρμαχον ἐχθρῷ δοθέν, évres partic. aor. 197 passif de δίδωμι). Accusation d'empoisonnement, ñ φαρμάχου δίκη, ns. Convaincu d’empoisonnement, ἐπὶ φαρμάχῳ ἁλούς, οὖσα, £v (partic.

aor. 2 de ἁλίσχομαι, fut, ἁλώσομαι).

EMPOISONNER, v. «a. donner du poison, φάρμαχον δίδωμι, fut. δώσω. Chercher à empoisonner quelqu'un, διὰ φαομάχων τινὶ ἐπιὀουλεύω, fut. εὐσω. Être empoisonné, ὑπὸ φαρυάχκου δια-φθείρομαι, fut. φθαροῦμαι. Mourir empoisonné par quelqu'un, φαρμάχω ὑπο τινος ἀπο-θνήσκω, fut. θανοῦμιαι. || Méler avec du poison, acc. Empoisonner les mets, τοῖς βρώμασι φάρμαχα ἀναμίγνυμι, fut. μίξω. Empoisonner les sources, τοῖς φρέασι φάρμοαχα βάλλω, fut. βαλῶ. Empoisonner les blessures, θανάσιμα φάρμαχα τραύμασιν ἐπι-πάσσω, fut. πάσω. Empoisonner les flèches, τὰ βέλη φαρμάχῳ ἀλείφω, fut. ἀλείψω͵ Flèche empoisonnée, τόξευμα φαρμακῶδες, οὺς (ὃ). Dicsc.

EuPoisonner ,

φαρμάχῳ χεράννυμι, fut. χεράσω,

corrommre, δια-φθείρω, fui.

396 EMP φϑερῶ, acc. Empoisonner la jeunesse par ses discours, τοὺς νέους τοῖς λόγοις δια-φθείρω. || Dénaturer, δια-στρεφω, fut. στρέψω. Empoisonner les intentions, τὰς γνώμας εἰς χεῖρον τρέπω, fut. τρέφω. || Infecter, μιαίνω, fut. ανῶ, acc. Halcine empoisonnée, πνεῦμα δυσῶδες, oc (τὸ). Air empoisonné, ἀὴρ νοσώδης, ous (ὁ).

| Langue empoisonnée, γλῶσσα βλάσφημος, cu (mn).

S'EMPOISONNER, V. r. φάρμαχον πίνω, Jul.

πίομαι, où λαμοάνω, fut. λήψομαι : ἐμαυτὸν φαρμάχῳ δια-φθείρω, fut. φθερῶ.

᾿ EMPOISONNEUR , 5. m. φαρμοαχευτής,, οὗ (ὁ). Empoisonneuse, φαρμαχεύτρια, ας (ἡ).

EMPOISSER, v. a. πισσόω, &, ful. wow, acc.

EMPOISSONNER, v. a. — un étang, y mettre du poisson, τῇ λίμνῃ ἰχθῦς εἰσ- φέρω, fut. εἰσ- οἴσω.

EMPORTEMENT , s. m. ὁρμή, ἧς (ἡ). Emportement de la colère, ἡ τῆς ὀργῆς ἀμετρία, ας, ou simplement ὀργή, ἧς (ἡ) : θυμός, où (6). S'abandonner à ses emportements , ὁρμῇ χαὶ θύμωῳ φέρομαι, fut. ἐνεχθήσομαι. La jeunesse pèche surtout par emportement, χαθ᾽ ὁρμὴν τὰ πλεῖστα ἁμαρτάνουσιν οἱ νέοι (ἁμαρτάνω, fut.

EMPORTÉ, ἕξ, adj. fougueux, léméraire, ἑρμητιχός, ἡ, ὄν (COMP. ὦτερος, Sup. ὠτατος): προπετής, || Colère, irascible, ὀργίλος, ἡ, ον (comp. ὦτερος,

15, ἐς (comp. ἔστερος, SUp. ἔστατος).

SUP. τατος).

EMPORTER, v. a. porter avec soi en s’en allant, éx-pépo , fut. ἐξ-οίσω, acc. : ἀπο-φέρω, acc. : ἀπο-φέρομαι, fut. ἀπoigouwat , acc.,Emporter en cachette, ümexφέρω, fut. ὑπεξ-οίσω, acc. Action d’emporter, éxpopx, ἂς (ἡ). Emporter ayec soi, μετ᾽ épauτοῦ ἀπο-φέρομαι, fut. ἀπ-οίσομαι, acc. Isocr. Emporter en mourant l'honneur d’avoir été

Sage, χαλὸν ἐντάφιον τὴν σωφροσύνην ἀπο--φέρο-

fut. ἀπ-οίσω,

μαι. || Enlever, ravir, ἀφ-οιρέω, ὦ, fut. αἱρήσω, acc. : ἀφ-αιρέομαι, οὔμαι.. fut. αἱρήσομαι, acc. Cela m’emporte beaucoup d'argent, τοῦτο. μοὺ πολλὰ χρήματα, ἀφ-αιρεῖται. Il est emporté par la maladie, ἀπο-- φέρει ἡ νόσος τὸν ἄνθρωπον (ἀποφέρω, fut. ἀπ-οίσω), Liban. Emporter une place, la prendre d'assaut, τὸ χωρίον. αἱρέω,, ὦ fut. αἷρήσω. || Entrainer, ποαρα- φέρω, fut. παρτοίσω, acc. : παρα-σύρω,, ful. συρῶ, acc. Emporté par le courant, τῷ ῥεύματι παρα--φερόμενος ΟἿ παρά-

συρόμενος, Ἢ, ov. Emporté par l’envie,--bmo φθόνου ἐξ-ενεχθείς (partic. aor. 4er passif d'èxφέρω, fut. &Æ-ciou). Emporté. par, la -colère, ὑπὸ τῆς ὀργῆς ἔξω φερόμενος (φέρομαι, fut. ève-

'χθήσομαι). Emporter la balance, la faire pen.

cher, τὸ τάλαντον ἕλχω, fut. ἕλξω, ou en un seul mot ῥέπω, fut. ῥέψω. || Nécessiter, causer forcément, ἕλκω ou ἐφ-ἔλχω, fut. ἐλξω, acc. : ἐπἄγω, fut. ἄξω, acc. Mais plus souvent: ontourne par les verbes composés de σύν. Sa: perte, emporte celle de l’état, tournez, l’état est perdu avec lui, συγκατα-λύεται αὐτῷ ἡ ἀρχή (συγ-καταλύω, fut. λύσω). Ou bien l’on peut renverser la phrase et tourner par le verbe ἕπομαι, suivre. Le fond emporte l'accessoire, ἕπεται τῷ «χεφα- Auto τὸ πάρεργον (ἕπομαι, fut. ἕψομαι), L'EmPorter, προ-φέρω, fut. mpo-ciow , gén. :

προπέχω ou ὑπερ-έχω, ful. ἔξω, gén. : ὑπερ- Gite, fut. Gao, acc. : ὑπερ-Θαίνω, fut. Er- Il l’emportait en vertu sur les Athéniens, τῶν ᾿Αθηναίων ἀρετῇ προύφερε (roc φέρω, fut. προ-οίσω). Qui l'emporte, χρείσσων, ὧν, ὃν, gén. ονος. --- Sur quelqu'un, τινός. || Le mauvais parti l’emporte, τὰ χείρονα γικᾷ (νιχάω, ©, fut. ἤσω), Hom. Cet avis lemporta, ταῦτα τότ᾽ évixnoe λεγόμενα, Plat.

L'avis de fuir l’emportait, ἐνίκα φεύγειν, Ῥίμι. Ceux dont lavis l'emporte, οἱ περί τινος υιχῶγτες γνώμας, Plat. ΤΠ ἐν s'Emporter, v. r. se laisser entraîner par

σομαι, ACC.

la passion, mapa-pépoua, fut. παρ-ενεχθήσομιαι- S'emporter, à l'excès, εἰς ὕόριν παρα-φέρομαι. Il s'emporta au point, de dire, εἰς τοῦτο παρἐνέχθη ὕδρεως ὥστε λέγειν (λέγω, fut. λέξω), Se laisser emporter par le plaisir, τῇ ἡδονῇ παροnous sommes laissé emporter loin de notre sujet, τοῦ προ-χειμέγου παρ-ηνέχθημεν. S'emporter hors de soi-même, ἐμαυτοῦ ἐχ-φέpcuat, fut. ἐξ--εγεχθήσομαι, ou ἐξ-ίσταμιαι., fut. ἐχ-στήσομαι. Qui se laisse emporter, aisément ; εὐχατάφορος, oc, ον. Qui se laisse emporter par l'ambition, l'avarice, τῆς τιμῆς, τοῦ χέρ- S’emporter ,..en. parlant : T0, ἱππέα

φέρομαι. Nous

δους ἀχρατής, ἧς, ἔς. | d'un cheval, ἀφ--νιάζω, fut. ἄσω éx=péow ,. ou simplement ἐχ- φέρω, fut. ἐξ-τοίσως Cheval qui veut s’emporter, ὁ ἐχφέρειν, ἐπὶ:

χειρῶν ἵππος (ἐπι-χειρέω, ὦ, fut now), Xén:

A moins qu'il ne semporte,.du côté, de. la maison, ἣν μὴ ouueÿ ἡ πρὸς, οἶκον ἐκφορά (our Guivo , fut. Gnome), Xén.

di EMPOTER, Ὁ, a. mettre en pot, ἐγιχυτρίζω, ΓΝ το ἐς αν ΝΝΝ μωΝα * ÉMPOURPRER, v. a. πορφύρω, Jul. ὑρῶ, acc. L’aurore empourpraît les flancs du rochér, τὴν πέτραν ἐπόρφυρεν ὄρθρος, Nonn. Être empourpré, πορφύρω, fut. υρῶ : πορφύρομαι, fut. υροῦμαι : πορφυρίζω, fut. ίσω. Empourpré, ée, πορφυρίζων, οὐσα, ον : πορφυροῦς, &, οὖν. EMPREINDRE , v. a. — en pressant, en moulant, ἐνττυπόω, ὦ, fut. üow, acc. — en

gravant, ἐγ- χαράσσω ou ἐπι-χαράσσω, fut. ἄξω, acc. Empreindre sur une médaille, τῷ νομίouatt ἐπι-χαράσσω, fut. ἄξω, acc. Nouvellement empreint, νεοχάραχτος, ος, ov. EMPREINTE , s. f. ἐντύπωμα, ατὸς (ro):

τύπος, οὐ (6). Légère empreinte, ὑποτύπωσις, eus [ἡ). Empreinte des clous, ὁ τῶν ἥλων τύπος, ου. L’empreinté d’un cachet, σφράγισμα,, atoç (τὸ). Empreinte obtenue par la gravure, χάράγμα ou ἐγχάραγμα,, aroç (τὸ). Première empreinte, προχάραγμα, ατος (τὸ).

* EMPRESSÉ, κε, adj. zélé, πρόθυμος, 0ç, ὃν (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). Qui fait l’empressé, πολυπράγμων, ὧν, ον, gén. ονὸς (comp. Ὀνέστερος, SUP. ονέστατος). Faire l’empressé, πολυπραηγμονέω, ὦ, fut. now. Attentions empressées, ἡ πολυπραγμονέστέρα σπουδή, ἧς. Avoir pour quelqu'un des attentions empressées, τινὶ OU πρός τινα OU περί τινα ὑπερφυῶς σπουδάζω, fut: ἄσομαι. Ardeur empressée, ἡ ἀτενὴς σπουδή, ἧς. Avec une ardeur empressée, ἀτενῶς.

EMPRESSEMENT , 5. m. σπουδή, ἧς (ἡ):

προθυμία, ας (ἡ). Avoir de l'empressement pour quelque chose, τι ou περί τι σπουδάζω, fut.

ἄσομαι : προθύμως πρός τι ἔχω, fut. ἕξω, Montrér beaucoup d'empressement, πολλὴν σπουδὴν ou πολλὴν προθυμίαν ἐν--δείχνυμαι, fut. ἐν-δείξομαι. I montrait de l’empressement pour apprendre cet art, τὴν τέχνην διδάσκεσθαι προυθυμεῖτο (διδάσκω, fut. ἄξω : προςτθυμέομαι, cùμαι, fut. θήσομαι). Avec empressement, προϑυμίᾳ : μετὰ προθυμίας : προθύμως: Perdre de son empressement, ἀπο- σπουδάζω, fut. ἄσομαι : παραχμάζω, fut. ἄσω : ἀνίεμαι, fut. ἀν-εθήσομαι. Sans aucun empressement, ἀπροθύμως : ἀσπουδεί : ἀνειμιένως : ῥᾳθύμως. Qui ne montre point d'empressement, ἀπρόθυμος ce, ον : ῥάθυμος, ος, ον. N'en point montrer, ῥχθυμέω, ©, fut. nou.

l'Affectation d’empressement, περιεργία, ας (ἡ) : πολυπραγμοσύνη, ἧς (). Montrer trop

d'empressement, περιπ-εργάζομαι, fut. ἐργάσομαι.

S'ÉMPRESSER, ὕ, Γ. σπεύδω, fut. σπεύσομαι: σπουδάζω, Jul. douar : προ-θυμέομαι, οὔμαι, fut. ηθήσομαι. Je m'empresse de vous mon.

trer , προ-θυμοῦμαι ὑμῖν ἐν-δείξασθαι (ἐν--δείκνυμι, fut. δείξω). S'empresser ‘pour plaire à quelqu’un, πρός τινα OU περί τινα σπουδάζω, fut.

ἄσομαι : τινὰ θεραπεύω, fut. εὐσω. On s’empresse pour moi, σπουδάζομαι, fut. ἀσθήσομιαι, Luc.

EMPRISONNER, v. a. mettre en prison, au propre, εἰς δεσμωτήριον u-Gado, fut. δαλῶ. | Enfermer , tenir enfermé, εἴργω, ou εἴργνυμι ou χαθ--είργνυμι, fut. εἰρξω, acc. : χατα-κλείω, fut. χλείσω, ACC.

EMPRISONNEMENT, 5. m. φυλακή, ἧς (ἡ).

EMPRUNT, 5. m. δάνεισμα, ατὸος (τὸ). Argent d'emprunt, τὸ δάνειον, οὐ. Reconnaissance d'un emprunt, τὸ δανειαχὸν γραμμάτιον, cv. Faire un emprunt, δάνεισμα ποιέομαι, οὔμαι, fut. ἥσομαι. Acquitter un emprunt, τὸ δάνειον ἀπο-δίδωμι, fut. ἀπο-δώσω. || Vertu d'emprunt, ἡ προσποίητος ἀρετή, ἧς. Beauté d'emprunt, τὶ προσποίητον χάλλος, ους.

EMPRUNTER, v. a. demander ou obtenir l'usage d'une chose, χίχραμαι, fut. χρήσομαι, acc. J'ai emprunté cela à mon ami, τοῦτο παρὰ φίλου ἐχρησάμην. || Faire un emprunt d'argent, δανείζομαι, fut. εἴσομαι, acc. Emprunter à gros intérêts , ἐπὶ μεγάλῳ Toxo δανείζομαι. Bien sur lequel on emprunte, τὸ χαταδάνειον xriua, avos. || Prendre pour son usage, παρα--λαυιάνω, fut. χήψομαι, acc. Emprunter son nom de, τὸ ὄνομα ἔχ τινος παρα-λαμθάνω. La lune emprunte sa lumière au soleil, mapa-lapédve ἡ͵ σελήνη παρὰ τοῦ ἡλίου φῶς ἀλλότριον. 115 empruntent le masque de la vertu, τὸ τῆς ἀρετῆς εἶδος προσ-λαμθάνουσι. || Emprunté, ée, faux, factice, προσποίητος, 06, ον : ἀλλότριος, 06, ον : ἔπαxres, cs, ον. Nom emprunté, ὄνομα προσποίητον, οὐ (τὸ). Forme empruntée, ἡ ἀλλοτρία μορφή, ἧς. Ornement emprunté, ὁ émaxros xoomos, ou.

Ce ne sont pas des ornements empruntés, οὐχ ἔστι ταῦτα πρὸς χάριν χεχρωσμένα (parlic. parf. passif de χρώζω où χρώννυμι, fut. χρώσω).

EMPRUNTEUR , 5. m. EUSE, 5. f. lournez par le partic. du verte EmPRUNTER.

EMPUANTIR, v. α. δυσωδίας ἐμ-πίπλημιι fut. ἐμ-πλήσω,, acc.

398 EN EMPYRÉE, s. m. αἰθήρ, ἔρος (δ) : οὐρανός, οὖ (ὃ).

EMPYREUME, 5. m. ἐμπύρευμα, ατος(τὸ),6. M.

ÉMULATEUR, 5. m. ζηλωτής, où (ὁ). Grand émulateur, ζηλωτὴς ἄκρος, Être l’émulateur de quelqu'un, τινὰ ζηλόω,, ©, fut. ὥσω.

ÉMULATION, 5. f. ζῆλος, οὐ (δ). L'émulation est un penchant qui nous porte à imiter, ὃ ζῆλος προθυμία τις ἀγωγὸς εἰς μίμησιν, Plul. Qui a de l’émulation, ζηλωτικος ἡ, ov. Plein d’émulation, ζήλου πλέως, ὡς, «y. Qui manque d’émulation, &frhos, ce, ον. Donner de l’émulation, ζῆλον ἐν-εργάζομαι, fut. ἄσομαι, dat. Objet d’émulation, ζήλωμα, aros (τὸ). Se proposer un objet d’émulation, αὐτὸς ἐμαυτῷ ζῆλον προ-τίθημι, fut. θήσω, Plut. Qui est un objet d'émulation, ζηλωτός, ἡ, cv. — pour quelqu'un, τινί. Digne d'exciter l’émulation, ἀξιόζηλος, oc, ον. ÉMULE, 5. m. ζηλωτής, οὗ (ὁ) : ἀνταγωoù (6). Qui n’a pas, ou ne peut avoir d’émules , ἀναντουγώνιστος, ος, ον.

ÉMULSION, 58. f. τὸ ψυχτήριον φάρμακον, οὐ.

EN, prép. ἐν, dat. En Grèce, ἐν Ἕλλάδι. Être en ville, ἐν ἄστει ou rar” ἄστυ εἰμί, fut. ἔσομαι. En pays étranger, ἐπὶ ξένης. || vec mouvement, εἰς, acc.

Venir en Grèce, εἰς τὴν Ἑλλάδα ἔρχομαι, fut.

ἐλεύσομαι. Aller en enfer, εἰς ὅδου (on sousent. οἶκον) ἀφεικνέομαι, οὔμαι, fut. (Equat) || Marquant le temps, èv, dat. En peu de temps, ἐν βραχεῖ (sous-ent. yoovw). En un moment, ἐν ὀἀχαρεῖ. En été, en hiver, θέρους, χειμῶνος ὥρᾳ, ou simplement θέρους, χειμῶνος. En peu d'années, ὀλίγοις ἔτεσι, ou ὀλίγων ἐτῶν. En paix et en guerre, οἴκοι τε χαὶ ἐν στρατείαις. || Marquant la manière, xur&, acc. En cette manière, χατὰ τοῦτον τὸν τρόπον. Le plus souvent, dans ce sens, il se tourne par un adverbe. En grec, En latin, Pouaiori. En étranger, ξενικῶς. En homme, en brave, ἀνδρείως.