ERA

ÉQUIPER, v. a. παρα-σχευαΐζω,, fut. ἄσω, acc. Équiper une flotte, τὸν στόλον παρα--σχευάζω. Soldat équipé , ὁ παρ-εσχευασιμένος ὁπλίτης, ou. Entièrement équipé pour le combat, πᾶσι πρὸς μάγην παρ--εσχευασμιένος, M, OV.

ÉQUIPOLLENCE, 5. f. τὸ ἰσοδύναμιον, ou

ÉQUIPOLLENT , enre, adj. ἰσοδύναμιος, ος, ον,

ÉQUIPOLLER, v. a. ou n. iooduyauto, ©, fut. now, dat.

ÉQUIPONDÉRANCE, s. f. τὸ ἰσόσταθμον, cu.

ÉQUITABLE, adj. δίκαιος, α΄, ον (comm ὅτερος, sup. ὁτατος). Appréciateur équitable, ὁ δίκαιος λογιστής, où, Dém. Votre demande est équitable, δίκαια, αἰτεῖς (αἰτέω, ὦ, fut. now).

ÉQUITABLEMENT, ααὺ. δικαίως.

ÉQUITÉ, 5. f. τὸ δίκαιον, o. Selon l’équité, χατὰ τὸ δίκαιον : ἐχ τοῦ δικαίου. Suivre l’équité, τὸ δίχαιον ἀσχέω, à, fut. now. Agir avec équité, δικαιοπραγέω, ὥ, fut. now. Être traité avec équité, τῶν δικαίων τυγχάνω, fut. τεύξομαι. Contre l'équité, παρὰ τὸ δίκαιον :

ἀδίκως. Contraire à l'équité, ἄδικος, ος, ον. Agir contre l'équité, ἀδικέω, ©, fut. now. Tout ce qu'ils ont fait contre l’équité, τὰ αὐτοῖς ἠδιχημένα πάντα (partic. parf. passif α᾽ἀδικέω, ὦ).

ÉQUIVALENT, πντε, adj. ἰσότιμος, 06, OV.

L’équivalent d’une chose, τὸ ἴσον, οὐ (neutre d’icos, ἡ, ον). Donner l’équivalent, τὸ ἴσον ἀπο-δίδωμι, fut. ἀπο-δώσω.

ÉQUIVOQUE, adj. ἀμφίδολος, ος, ον. Discours équivoque, οἱ ἀμφίθολοι λόγοι, ὧν. Bruit équivoque, ἡ ἀμφίδολος φήμη, ns. D'une manière équivoque, ἀμφιθόλως. Qui n’est point équivoque, dvaumæiGoros, os, ον. || Fidélité équivoque, πίστις ὕπουλος, ou (ἡ).

ÉQUIVOQUE, 5. f. ἀμφιβολία, ας (ἡ). User d’équivoque, ἀμφίδολα λέγω, fut. λέξω ou ἐρῶ. Rechercher l’équivoque, τὰ ἀμφίδολα διώχω, fut. διώξομαι. Sans équivoque, ἀναμιφιθόλως.

ÉQUIVOQUER, v. n. ἀμφίδολα λέγω, fut.

λέξω ou ἐρῶ,

ÉRABLE, s. m. arbre, σφένδαμνος, οὐ (x).

D’érable, σφενδάμνινος, Ἢ, ον.

ÉRADICATION, ς. f. ἐκρίζωσις, εὡς (ἡ).

ÉRAFLER, v. a. δρύπτω, fut. δρύψω, acc. :

ἀμύσσω, fut. dEw, acc.

ÉRAFLURE, 5. f. δρύψις, eus (ἡ) : ἀμυχή, ἧς (ἡ).

ÉRAILLÉ, ἕξ, adj. usé sur les bords, περι-τετριμμιένος, ἡ, ov (parti. parf. passif de

A30 ERR

περι-τρίρω), || En parlant des yeux, ὕφαιμος,

ÉRATÉ, ée, adj. ἄσπληνος, 06, ον.

ÈRE, s. f. ἐποχή, ἧς (ἡ). L'ère chrétienne, ἡ τοῦ Χριστοῦ γένεσις, εὡς.

ÉRECTEUR, adj. m. ὀρθωτήρ, ἦρος (ὃ).

ÉRECTION, 5. f. action d'élever, ἵἴδρυσις, cos (ἡ). || Établissement, κατάστασις, eus (ἡ). | En termes de médecine, ὄρθωσις, ἐὼς (à) :

ÉREINTER, υ. a. ἀπο-γυιόω, ὦ, fut. ὦσω, acc.

ERGOT , 5. m.—de coq, πλῆχτρον, ou (τὸ).

ERGOTÉ, ἕξ, adj. πληχτροφόρος, 06, OV.

ERGOTER, v. n. διαλεχτικεύομαι, fut. εὐσο-μαι : σοφίζομαι, fut. ἴσομαι : λεπτολογέομαι, OÙ μαι, fut. ἤσομαι. Ergoter contre quelqu'un, τινὶ δια--λεπτολογέομαι, οὔμαι, fut. ἥσομαι.

ERGOTEUR, 5. m. διαλεχτικός, οὔ (ὃ).

ÉRIGER, v. a. élever, ἵστημι, fut. στήσω, acc. : ἱδρύω, fut. ύσω, acc. — une statue, un autel, ἀνδριάντα, βωμόν. — en l'honneur de quelqu'un, τινί. || Établir, καθ-ίστημι, fut. χατα--στήσω. Il érigea cette province en royaume, τὴν ἐπαρχίαν ἐχείνην χατ-έστησε βασιλείαν (χατ-ἔστησα, aor. 1er de χαθ-ίστημι), ou βασιλείαν ἀπἔδειξε (ἀπο-δείχνυμι, fut. δείξω). Bourgade érigée en cité, δῆμος εἰς πόλιν μετα-στάς, ἄντος (partic. aor. 2 de μεθ-πίσταμαι, fut. μεταστήσομαι). Sériger en sage, εἶναι σοφὸς εὔχομαι) fut. εὔξομαι :

αγγελοῦμαι. || En termes de médecine, στύω, fut. στύσω.

ERMITAGE , s.m. ἐρημίτου οἴχημα,, ατος (τὸ).

ERMITE , 5. m. ἐρημίτης, où (ὃ).

ÉROSION, 5. f. περίδρωσις, εὡς (ἡ).

ÉROTIQUE, adj. ἐρωτικός, ἡ, ὁν.

EROTOMANIE, 5. f. ἐρωτομανία, ας (ἡ).

ERRANT , aAnTE, adj. πλάνης, τὸς (6) :

πλανητός, ἡ, OV: πλανητικός, ἡ, Ov : πλανώμε-

σοφίαν ἐπ-αγγέλλομαι, fut.

vos, Ἢ, ov (partic. de πλανάομαι, ὥμαι, ful.

ἥσομαι, Astres errants, οἱ πλάνητες ἀστέρες, ων.

ERRATA , 5. m. τὰ ἡμαρτημένα, ὧν (partic.

parf. passif de ἁμαρτάνω, fut. ἁμαρτύήσομαι) : ὁ τῶν ἡμαρτημένων ἔλεγχος, OÙ.

ERRATIQUE, adj. πλανητικός,, ἡ, ὃν. Fièvre srratique, ὁ πλάνης πυρετός, JÉN. πλάνητος πυρετοῦ.

ERREMENTS , 9. m. pl. ἴχνη, ὧν (τὰ). Suivre les errements, τὰ ἵχνη στείθω, ful. στείψω, où διώχω, fut. διώξομαι, — de quelqu'un, τινός.

ERY

ERRER, v. n. πλανάομαι, ὥμαι, fut. nooμαι : ἀλάομαι, ὥμαι, fut. ἤσομαι. Action d'errer, πλάνησις, εὡς (ἡ) : πλάνη, Ὡς (ἡ) : ἄλησις, wc (ἦ) : ἄλῃ, ἧς (ἦ). Errer dans les ténèbres, ἐν σχότῳ πλανάομαι, ὥμαι, Errer dans un pays, χατὰ χώραν πλανάομαι, ὥμαι. Errer de lieux en lieux, πολὺν τόπον πλανάομαι, ὥμαι. || Au fig. Errer dans ses pensées, ἐν ταῖς διανοίαις mhavéoua, μαι. Vous errez entièrement, τοῦ παντὸς δι--αμαρτάνεις (διπαμαρτάνω, fut. auapτήσομαι).

ERRES, 5. f. pl. Voyez ERREMENTS.

ERREUR, 5. f. πλάνη, nc (ἡ). Jeter dans l'erreur, πλανάω, ὦ, fut. now, acc. Celui qui vous a jetés dans l’erreur, ὃς ὑμᾶς ἐπλάνησε. Εἴτα dans l'erreur, πλάνῃ κατ-έχομαι, fut. χατα-- σχεθήσομαι. Il est dans la même erreur, τῇ αὐτῇ πλάνῃ χατ-ἔχεται. C’est une erreur de, σφάλλεται ὅστις ou εἴ τις, indic. (σφάλλομιαι, fut. σφαλήσομιαι). Tirer d’erreur, τῆς πλάνης ἀπ-αλλάσσω, fut. αλλάξω,, OU ἀπ-ἄγω, fut. ἄξω, acc. Sortir d'erreur, τῆς πλάνης ἀπ-αλλάσσομαι, fut. αλλαγήσομαι. || Erreur de compte, παραλογισμός, où (ὁ). Faire une erreur de compte , παρα-λογίζομιαι, fut. ἴσομιαι, acc,

ERRHINE, 5. m. terme de médecine, ἔῤδινον, ou (ro). | : ERRONÉ, ἐκ, adj. ψευδής, "ic, ἐς (comp.

ἔστερος, sup. ἔστατος). Opinions erronées, ψευδοδοξία, ας (x). Avoir des opinions erronées, ψευδοδοξέω, ὥ, fut. ἤσω. Qui en ἃ, ψευδόδο»

Éos, 0ç, ov.

ERS, 5. γι. légume, ὄροθος, ou (ὃ).

ÉRUDIT, ττε, adj. πεπαιδευμένος, M, ον (partic. parf. passif de παιδεύω, fut. εύσω),

ÉRUDITION , 5. f. παιδεία, ας (ἡ). Grande érudition, πολυμαθία, ας (#). Avoir beaucoup d’érudition, πάσης παιδείας ἀνάπλεώς εἰμι, fut. ἔσομαι. En avoir assez, παιδείας ἱκανῶς ἔχω, fut. ἕξω. N’en avoir pas du tout, πάνυ ἀπαίδευτός εἰμι, fut. ἔσομαι. Livre plein d’érudition, βιθλίον πολλῆς παιδείας μεστόν, οὔ (τὸ).

ÉRUGINEUX, eus, adj. ἰώδης, me, ες.

ÉRUPTION, 5. f. ἔχρηξις, oc (à).

ÉRYNGE, 5. m. plante, ἠρύγγιον, ou (τὸ),

ÉRYSIME, s. m. plante, ἐρύσιμον,, ou (τὸ).

ÉRYSIPÉLATEUX , EusE, adj. ἐρυσιπελατώ- ONG NC EG

ÉRYSIPÈLE, s. m. ἐρυσίπελας, ατος (τὸ).

Semblable à un érysipèle, affligé d’un érysipèle , ἐρυσιπελατώδης,

ESCABEAU, s. m. ESCABELLE, τὸ ὑποπόδιον, οὐ.

ESCADRE , 5. f. στόλος, οὐ (6), Dém. Chef d’escadre, στόλαρχος, ou (ὁ) : ναύαρχος, av (ὃ). Commander une escadre, τοῦ στόλου ἡγέομαι, οὔμαι, fut. nou : στολαρχέω, ναυσρχέω, ὥ, fut. now.

ESCADRON, 5. m. ἴλη, nç (ἡ). Chef d’escadrop, ἰλάρχης, ov (ὃ).

ESCADRONNER , v. n PLATE

ESCALADE, s. f. ἀνάδασις, εὡς (ἡ). Monter à l’escalade, τοῖς τείχεσιν ἐπι--Θαίνω, fut. Θήσο-μαι, Ou ἐπι-πηδάω, &, ful. ñow. Voyez Assaur.

ESCALADER, v. a. dva-Gaivo , fut. Eñaouar.

— les murailles, τὰ τείχη ou ἐπὶ τὰ τείχη :

on peut dire aussi, τοῖς τείχεσιν im-Baivo , fut. Éñocuar, ou ἐπι-πηδάω, ©, fut. “co. Qu’on peut escalader, ἀναδατός, ἡ, dv. On pouvait escalader les murs, ἀναθατὰ ἦν τὰ τείχη.

ESCALIER, 5. m. κλίμαξ, ακος (ἡ). Petit escalier, χλιμάκιον, cv (τὸ). Escalier en vis, χλίμαξ ἑλιχτή, ἧς. Escalier droit, χλίμιαξ ὀρθή, ἧς. Marche d'escalier, χλιμαχτήρ,, ἦρος (6). En forme d'escalier, χλιμαχηδόν. Fait en forme d’escalier, AULAXOTOS, ἡ, Ov.

ESCAMOTER , v. a. ὑπο-χλέπτω, fut. χλέφψω, acc. Escamoter l’argent de quelqu'un, ἀργύ-

ὦ, fut. noo :

ἱππαάζομαι, fut. ἀσο--

9:99 τινος OU ἀργυρίου τινὰ ἀπο-μύσσω, fut. μύξω. ESCAMOTEUR , ς. m. ἀγύρτης, cu (6). Tours d’escamoteur, ἀγυρτικῆς εὐχειρίας ἔργα, ὧν (τὰ). ESCAPADE, s. f. fuite, δρασμός, οὗ (ὃ) :

ἀπόδρασις, εὡς (ἡ). Méditer une escapade, περὶ δρασμὸν ἔχω, fut. ἕξω. || Action inconsidérée, ἔργον ἀπερίσχεπτον, cu (τὸ). Faire une escapade, ἀπερισχέπτως τι ποιέω, ©, fut. “oo.

ESCARBOT , 58. m. κάνθαρος, ou (6), 4ristt.

ESCARBOUCLE, s. f. ἄνθραξ, axos (ὁ), Bibl.

ESCARCELLE, 5. f. βαλάντιον, ou (τὸ).

ESCARE, 5. f. croûte d’un ulcère, ἐσχάρα, ας (n). Se couvrir d’une escare, ἐσχαρόομαι, ua, fut. θήσομαι. || Grande trouée, δωγμιός, à (ὃ διαῤῥωγή,, ἧς (ἡ).

ESCARGOT, 5. m. κοχλίας, οὐ (6), Diosc.

ESCARISATION ,s. f. ἐσχάρωσις, εὡς (ἡ).

ESCARISER, v. a. ἐσχαρόω, ὦ, fut. ὦσω, acc.

ESCARMOUCHE, s. f. ἁψιμαχία, ας (ἡ):

ἀχροῤολισμιός, où (ὃ) : ἀχροθόλισις, εως (ἡ). Xén. Guerre tout en escarmouches, ὁ πόλεμος ἐσχεδια

δ. f.louévos, cv

Jul.

ESCARMOUCHER , v. n. ἁψιμαχέω, ὦ, fut, ἥσω. Escarmoucher de loin en lançant des traits, ἀχροθολίζομιας,, fut. iooar.

ESCARMOUCHEUR, 5. m. ἁψίμαχος,, ου (δ).

ESCARPÉ, ἐξ, adj. ἀπότομος, ος, ον : ἀποῤῥώξ, ὥγος (ὃ, ἡ) : ἀπόκρημνος, ος, ον : χρημνώδης, es. Escarpé à une très-grande hauteur, εἰς βάθος μέγιστον ἀποῤῥώξ, ὥγος (ὁ, ἡ). Lieu escarpé, χρημνός, οὔ (ὁ). Les lieux escarpés, τὰ ἀπόχρημνα, ὧν. Il se précipita d’un lieu es- Carpé, χατὰ χρημνοῦ ὦὧσεν ἕαυτόν (ὠθέω, ὦ, fut.

ESCARPEMENT , 5. m.

(neutre de χατάντης, mc, ες).

ESCARPER, v. a. ἀπότομον ποιέω, ὦ, fut.

ἥσω, acc.

ESCARPIN, 5. m. ἐμθάδιον, οὐ (ro).

ESCARPOLETTE, 5, f. αἰώρα, ας (ἡ). Exercice de l’escarpoleite, αἰώρημα,, ατος (τὸ). Aller

τὸ χάταντες, OUG

sur l’escarpolette, αἰωρέομαι, ob, fut. rônσομαᾶι.

ESCARRE, 5. f. Voyez Escare.

ESCIENT, 5. m. À bon escient ow à son

escient, εἰδότως. Plus souvent on εἰδώς, υἷα, ὃς (participe d'oidu, fut. εἴσομαι). Nous l'avons fait à bon escient et volontairement, Elle le fit à bon escient, εἰδυῖα xai ἔπραξε.

ESCLANDRE, s. f. Faire esclandre, tournez, ébruiter les affaires, τὰ πράγματα ëxφέρω, fut. ἐξ--οίσω.

ESCLAVAGE, 5. πι. δουλεία, ας (ἡ). Esclavage volontaire, ἐθελοδουλεία, ας (ἡ). Esclavage éternel, ἀειδουλεία, ας (à). Le joug de Vesclavage, ὃ δούλειος ζυγός, οὔ. Mettre en esclavage, douldo, ©, fut. acc. Emmener en esclavage, δουλαγωγέω, ὦ, fut. ἥσω, acc. Être en esclavage, δουλεύω, fut.

dat. Subir un dur esclavage, xaxos δουλεύω, εύσω : χακίστῃ δουλείᾳ συ-ζάω, &, fut.

ζήσομαι. Camarade d’esclavage, σύνδουλος, ou (6). Être camarade d’esclavage, συν-δουλεύω, fut.

εύσω, dat. Tirer d’esclayage, τῆς δουλείας ἀπαλλάσσω, fut. αλλάξω, acc. Sortir d’esclavage, τῆς δουλείας ἀπ-αλλάσσομαι, fut. αλλαγήσομαι.

ESCLAVE, 5. m. et f. δοῦλος, οὐ (6) : au

tourne par

féminin, δούλη, ns (ἡ). Un esclave, sans dis-

finclion de sexe, el considéré comme propriété de son maître, ἀνδράποδον, cu (τὸ). Esclave, considéré uniquement sous lerapport de son service, οἰκέτης, ou (6) : au féminin, οἰκέτις, 100 (à) : ἄῤρα, ας (ἡ). Jeune esclave, παῖς (ὁ, ἡ). Jeune esclave espiègle et polisson, μόθων, νὸς (6): μόθαξ, αχος (ὁ). Mauvais petit esclave, δουλάριον,, ou (τὸ) : ἀνδραποδάριον, cu (τὸ).

, Jén. παιδός,

D’esclave, δουλιχός, ἡ, dv : δούλειος, ος GU «, ον. Guerre des esclaves, ὁ δουλιχὸς πόλεμος, οὐ. Qui convient à un esclave, δουλοπρεπής, ἧς, ἐς : ἀνδραποδώδης, ἧς, ἧς. Qui ἃ l'air d'un esclave, δουλοφανής, ἧς, ἐς. En esclave, δουλικῶς. Qui ἃ beaucoup d'esclaves, πολύδουλος, 05, ον. Qui n'en a pas, ἄδουλος, cs, ον. Marchand d'esclaves, ἀνδραποδοκάπηλος, où (ὃ) :

πόρος, οὐ (6). Kaire esclave, rendre esclave, δουλόω ou κατο-δουλόω, ὦ, ful.

Être esclave, δουλεύω, fut. εύσω, dat. || Au fig. Qui est esclave, Ἢ), ὧν (partic. parf. passif de χατα-δουλόω,, ©, fut. wow), avec le dat. : δοῦλος, Ἢ, ον (comp. ὕτερος, Sup. ὅτατος), avec le gén. ŒEsclave de la fortune, ὁ τῆς τύχης δοῦλος, où. Être esclave des plaisirs, ταῖς ἡδοναῖς δουλεύω, fut.

σω ματέ u— ’ Wow, acc.

asservi, χατο--δεδουλωμιένος,

ESCORTE , 5. f. παραπομπή, ἧς (ἡ). Vaisseaux d’escorte, αἱ παραπομποὶ νῆες, gén. νεῶν. Donner une escorte, παραπομπὴν δίδωμι, ful.

δώσω, dat.

ESCORTER , v. a. παρα- πέμπω, fut. πέμψω, acc. is l’escortaient avec des applaudissements et de grands cris, αὐτὸν χρότῳ xat βοῇ παρἔπεμπον.

ESCOUADE , s. f. λύχος, o (ὃ). Chef d’escouade, λοχαγός, où (ὃ).

ESCOURGÉE, S. f. péoré, ιγὸς (ἡ).

ESCOUSSE, 5. f. Voyez ELan.

ESCRIME, 5. f. ξιφισμός, où (ὁ). Maître d'escrime, maïuoroirns, οὐ (6). Salle d’escrime, παλαίστρα, ας (ἡ).

ESCRIMER , v. n. faire des armes, ξιφίζω, fut. ἰσω. || Disputer, batailler, δια--μιάχουαι, fur. paxéoouma, dat. || 4u fig. Escrimer ou s’escrimer contre des chimères, σχιαμαχέω, ©, fut.

fo. S’escrimer inutilement, ματαιοπονέω, à, fut.

ESCROC, 5. m. πανοῦργος, ou (δ) : φέναξ, axes (0).

ESCROQUER, v. a. — quelque chose , ὑπο-

ESP [χλέπτω, ful. κλέψω, acc. : ὑφ-αρπάζω, fut. ἄξω, acc. Aristph. — quelqu'un, φεναχίζω, μι. ἴσω, acc. : ἀπο-υύσσω, Jul. μύξω.. acc. Poll.

ESCROQUERIE, 5. f. πανουργία, ας (ἡ):

φεναχισμός, où (6). Tour d’escroquerie, xaνούργημιοι, ατος (τὸ).

ESPACE, s. m. étendue, emplacement, χωρίον, ou (τὸ), Eucl. Intervalle, διάστασις, εὡς (ἡ): διάστημα, ατος (τὸ). Espace de temps, διάστγμιο, τοῦ χρόνου. Par espaces, διασταδόν. 856. paré par espaces, διαστηματιχός, ἡ, dv Mettre un espace entre, δι-ίστημι, f. δια-τστήσω, acc. : τί τινος ἀποδιπίστημι, fut. ἀποδια- στήσω. Il y a bien de l’espace entre ces deux choses, πολλῷ τῷ μέτρῳ διπέστηχε ταῦτα (parf.

de δι-ίσταμαι, fut. δια-στήσομαι). Dans 1᾽68pace de, ἐν, dat. Dans l’espace de dix ans, ἐν δέκα ἔτεσιν : on emploie aussi le datif seul, d'éxa ἔτεσιν.

ESPACEMENT, 5. m. διάστασις, eus (ἡ).

ESPACER, v. a. δι--ίστημι, fut. δια.-- στήσω, acc,

ESPADON, 5. m. ῥομφαία, ας (ἡ) : ξίφος, “us (τὸ).

ESPADONNER, v. n.

δια-ξιφίζομαι, fut. ίσομιαι.

ESPALIER, 5. m. Planter en espalier, τοίχῳ παρα-φυτεύω, ful. ebow, acc. Arbres plantés en espalier, δένδρα τοίχῳ παρα-πεφυ-

ξιφίζω, ful. ίσω :

TEUMEVE, ὧν (τὰ). | ESPÈCE, s. f. εἶδος, ou: (τὸ). D'une même espèce, éuoedns, ns, ἔς. D'une espèce différente, ἑτεροειδής, ἧς, é:. De piusieurs espèces, πολυειδὴς, ἧς, é De toute espèce, παντοῖος, æ, ον. Crimes de toute espèce, τὰ παντοῖα, πανουργήμιοιται, Elle est comme une espèce d'instrument, ἔστιν ὥσπερ ὄργανόν τι : ἔστιν ἐν ὀργάνου εἴδει, Aristl. Mauvaise es-

pèce d'hommes, τὸ xaxèv ἀνθρώπων γένος, ουςἢ est une espèce de gens qui, ἔστιν ou εἰσὶν οἵ, indic.

Esrèces, écus, monnaie, νομίσματα, ὧν (τὰ).

Espèces maup-dvros ἀργυρίου (παρτών, οὖσα, dv, part. de πάρ-ειμι, fut. écouu). || Riche en espèces, λυχρήματος, GE CV: πολυάργυρος, 06, ον.

ESPÉRANCE, 5. 7. ἐλπίς, ίδος (ἡ). Bonne espérance, ἐλπὶς ἀγαθή, ἧς : εὐελπιστία, ας (ἡ). Qui a bonne espérance, εὔελπις, des (6, ἡ) :

sonnantes, τὸ παρ--ὧν ἀργύριον, gén.