EVA
ÉVACUATION, 5. f. action de vider, x& voots, εὡς (ἡ) : ἐχκένωσις, εὡς (à). ΠΠΠνδουδιίου d'une place, d’un pays occupé, voyez Évacuer, En termes de médecine, ἀποχώρησις, eme (ἡ).
ÉVACUER , v. a. vider, faire sortir en vi.
dant, ἐκ-χενόω, ὦ, fut. ὦσω, acc. || Évacuer une place, ἐκ τῆς πόλεως ἀπο-χωρέω, ©, fut.
now, Ou ἐξ-έρχομαι, fut. Il fait évacuer la place, τῆς πόλεως τὴν φρουρὰν ἐξ.-ἐλαύνει (ἐξ-ελαύνω, fut. ελάσω). [[Επ| termes de médecine. Faire évacuer quelqu'un, χοιλίαν τινὸς λύω, fut, λύσω.
S'ÉVADER, v. r. s'enfuir, ἀπο- διδράσκω οἷ ἐχ--διδράσχω, fut. δοάσομαι φεύγω, fut.
τόπου. S’évader furtivement, ἐχ-- δύομιαι où ὑπεχδύομαι, fut. δύσομιαι. — d'un lieu, τόπου ou ἐχ τόπου. Chercher à s'évader, περὶ δρασμὸν ἔχω, fut. ἔξω. Faire évader quelqu'un, δρασμόν τινι map-éyo, fut. ἕξω.
ΕΥΑΘΑΤΙΟΝ, 5. f. ἀποπλάνησις, eus (ἡ).
ÉVALUATION, 5. f. τίμησις, sue (ἡ). Le prix d'évaluation , τιμή, ἧς (ἡ). S'en tenir à l'évaluation, τῇ τιμῇ ἐμ-μένω, fut. μενῶ.
ÉVALUER , υ. a. τιμάω, ©, fut. now, acc.
— à juste prix, τῆς ἀξίας. Évaluer au même prix » τῆς αὐτῆς τιμῆς ἀξιόω, ©, fut. dow, acc.
ÉVANGÉLIQUE , adj. εὐαγγελικός, ἡ, dv.
ÉVANGÉLISER, υ. a. εὐαγγελίζω, fut. (co, dat, ou acc.
ÉVANGÉLISTE, 8. m. εὐαγγελιστής, οὔ (ὃ).
ÉVANGILE, 5. m. εὐαγγέλιον, ou (τὸ).
S'ÉVANOUIR, υ. r. tomber en défaillance, λειποψυχέω ou λειποθυμέω, &, fut. co. Qui s'évanouit, λειπόθυμος où λειπόψυχος, os, ον. Sujet à s'évanouir, λειποφψυχώδης, ne, ες. || Disparaître, ἀφανίζομαι, fut. ισθήσομαι. Qui s’évanouit, φροῦδος, Ἢ, ον. Il s’évanouit et disparaît, φροῦδος ἂν οὐ φαίνεται (ὦν, partic. αἱ εἰμ, fus ἔσομαι : φαίνομαι, fut. φανήσομαι), Eurip. äs se sont évanouis, φροῦδοι βεδᾶσι (pour βεθήχασι, parf. de Baivo, fut. Bio), Eurip.
ÉVANOUISSEMENT , s. m. λειποψυχία, ας (ἡ) ;: λειποθυμία, ας (ἡ). Revenir d’un évanouissement, τὴν ψυχὴν ἀνα-φέρω., ou en un seul mot ἀνα-φέρω, fut. ἀν--οἷσω, où ἀνα--φέρομαι, fut. ἀν-ενεχθήσομαι : ἐμαυτὸν ἀνα-λαμοάνω, fut. λήψομαι : ἐμαυτὸν ἀνα-πχτάομαι, ὥμαι, fut. χτήσομαι. Étant revenu de son évanouissement , τῆς λειποθυμίας
φεύξομαι. --- d’un lieu, ἔκ τινος
EVE aor. 2 d'äva-wépu). Le vinaigre fait dEos τὴν λειπο-
ἠήλ (part.
revenir de l’évanouissement, ϑυμίαν ἀνα-χτᾶται (ἀνα-χτάομαι, ὦμαι, fut.
xrioquet), Al. Aphr.
ÉVAPORATION, 5. f. ἀτμισμός, où ().||] Évaporation d'esprit, κουφότης, nros (ἡ) : xouφόνοια., ἐς (ἡ) : χενοφροσύνη, ns (ἡ).
ÉVAPORÉ, ἕξ, adj. léger, frivole, χοῦφος, n, cv (comp. ὅτερος, Sup. ὁτατος) : μετέωρος, cs, (comp. sup. Qui à évaporé, χουφόνους, cuy (comp.
ύστερος, SUP.
ους, : χενόφρων» ον gén. ονος (comp. ονέστερος, Sup. ονέστατος).
ÉVAPORER, v. a. faire évaporer, ἐξ azuito , fut. isw, acc. S'évaporer, ἐξpat, fut. νσθήσομαι. On dit aussi dans le sens neutre ἀτμίζω Ou ἀπ-ατμίζω Ou ἐξ-ατμίζω, fut. ‘sw. L'eau s'évapore plus vite, μᾶλλον ἀτμίζει τὸ ὑγρόν, risit.|| Au fig. Évaporer l'esprit, τὸν
ÉVASÉ , ἕκ, adj. εὐρύστομος, ος, cv (comp. ὦτερος, Sup. ὠτατος).
ÉVASEMENT, 5. m. εὐρυστομία, ας (ἡ).
ÉVASER , v. a. εὐρύνγω ou δι-ευρύνω, fut. υνῶ, acc.
ÉVASIF, ve, adj. διαδυτιχός, ἡ, dv.
Moyens évasifs, διαδύσεις, ewy (ai). Employer
des moyens évasifs, δια-δύομαι, fut. δύσομισι.
ÉVASION, δ. f. δρασμός, οὖ (ὃ): ἀπόδρα.--
σις, ἕως (ἡ). Favoriser l'évasion de quelqu'un, δρασμόν ou ἀπόδρασίν τινι παρπέχω, Jul. παρἔξω.
ÉVÊCHÉ, 5. m. dignité de l'Église, ἐπισχοπή,
(ἡ). || Étendue d'un diocèse, διοίκησις, εως ἡ). || Maison de l’évêque, ἐπισχοπεῖον, οὐ (τὸ).
ÉVEIL, 5. m. Donner l'éveil, ἐγείρω, fut.
dycoû, acc. Ayant reçu l'éveil, ἐγειρόμενος, Ἢ», ὧν.
ÉVEILLÉ, £e, adj. vif, actif, ὀξύς, εἴα, ὁ (comp. ὑτερος, sup. ύτατος). Enfant éveillé, παῖς σχκιοτητιχός, OÙ (ὃ).
ÉVEILLER, v. a. ἐγείρω, fut.
Qui ἃ la vertu d'éveiller ἐγεοτιχός, S'éveilier, ἐγείρομαι, fut. νίζομαι, fut. ισαθήσομαι. S'éveiller en sursaut, Être bien éveillé, pat). Éveillé, ée,
ἐγερῶ, acc.