UE

ἀνόμοιος, ος, ον. Être insa conduite ou dans son langage, ἐμαυτῷ δια--φέρουαι, fut. διπενεχθύή-squat, Antiph.|\Indiscret, léger, ἀπερίσκεπτος, ὃς, Οὗ : εἰχαῖος, %, OV : χουφόνους, GUÇ, οὖν : χοῦφος, n, ov. Agir d’une manière inconséquente, ἀχοσμέω, ὦ, fut. now.

: INCONSIDERATION, s. f.

INCONSIDÉRÉ, ἐξ, adj. ἀπερίσκεπτος, ος, ὁν.

INCONSIDÉRÉMENT, adv. ἀπερισχέπτως-

554 INC.

INCONSOLABLE, adj.

OV: ἀπαρηγόρητος, 06, ον. Être inconsolable,

ἀπαραμύθητος, EC,

ἀπαρηγορήτως ἔχω, ful. ἕξω.

INCONSOLABLEMENT , ado. ἀπαραμυθήτως : ἀπαρηγορήτως.

INCONSTAMMENT, adv. ἀστάτως.

INCONSTANCE, 5. f. τὸ ἄστατον, ou : τὸ εὐχίνητον, ou : τὸ εὐμετάθολον, ov. S’abandonner à l’inconstance des événements, ἀστάτοις χαὶ τυχηροῖς πράγμασιν ἐμαυτὸν ἐν-δίδωμι, fut. ἐν-δώσω, Phil.

INCONSTANT , ANTE, adj. ἄστατος, ος, ον:

εὐχίνητος OU εὐμιετακίνητος, 06, ον : εὐμετάθολος ou εὐμετάδλητος, ος, ον. La renommée est inconstante, ἄστατον La faveur est inconstante, et se change en haine, χάρις ἀδέ- Gaude ἐστι χαὶ μετα-άλλουσα εἰς ἔχθραν (μετα- Géo, fut. δαλῶ, Plut. || Homme inconstant, ἀνὴρ ἄστατος ou εὐμετάθολος, ou (6).

INCONTESTABLE , adj. ἀναμῳισθήτητος, ος, ον. Être incontestable, οὐδεμίαν ἀμιφισθήτησιν ἔχω, fut. ἕξω.

INCONTESTABLEMENT, adv. ἀναμφισθητήτως.

INCONTINENCE , 5. f. ἀχράτεια, ας (ἡ) :

ἀκολαστία, ας (ἡ) : ἀσέλγεια, as (ἡ). Vivre dans l’incontinence, ἀχρατεύομαι, fut. εύσομαι. || Incontinence de vessie, τῆς χύστεως ἡ ἀχράτεια, ἂς : διαδήτης, ou (6).

INCONTINENT , EnTE, adj.

ἐς (comp.

, ἰ - LA GXOATNS, M$)

ÉGTEPOS, SUP. ÉOTATOS) : ἀχόλαστος, 65, ον (comp. sup.

ἧς, ἐς (comp. éotepoc, sup.

INCONTINENT, adv. aussitôt, τίκα : παραχρῆμα.

INCONVÉNIENT , 5. m. δυσχέρεια, ας (ἡ).

On tourne plus souvent par le neutre des adj. δυσχερής, ἧς, ἔς : χαλεπός, ἡ, dv. Un inconvénient, χαλεπόν τι. Rencontrer bien des inconvénients, πολλοῖς χαλεποῖς περι-πίπτω, ful. πεσοῦμαι. On emploie aussi l’adverbe ἐμποδών, avec l’article neutre. Les inconvénients, τὰ ἐμ.-ποδών. Il n’y pas d’inconvénient à cela, tournez à ce que cela se fasse, οὐδὲν ἐμποδών ἐστι τὸ μὴ οὐχὶ ταῦτα γίνεσθαι (γίνομαι, fut. γενήσομιαι). INCORPORALITÉ , s. f. τὸ ἀσώματον, cv.

INCORPORATION , 5. f. ἔγκρισις, eus (ἡ).

INCORPOREL, Eire, adj. ἀσώματος, ος, cv.

INCORPORER, v. a. unir en ur seul corps,

συσ-σωυατοποιέω, ὦ, fui. now, acc.|| Enrôler,

LA "Ἂν \ ECOTOT Gé je

INC ἐγτχρίνω, fut. χρινῶ, acc. Incorporer des fertassins dans la cavalerie, τοὺς πεζοὺς εἰς τὴν

INCORRECT, ποτε, adj. πλημμελής, ἧς, ἐς (comp. ἔστερος, Sup. éoraroc).

INCORRECTION, s. f. défaut de correclion, mAnpuéleta, ας (ἡ). || Faute, σφάλμια,, ατος (τὸ) : πταῖσμα, ατὸς (τὸ).

INCORRIGIBILITÉ, 5. f. τὸ ἀδιόρθωτον, οὐ.

INCORRIGIBLE, adj. ἀδιόρθωτος, cs, ον:

INCORRUPTIBILITÉ, 5. f. ἀφθαρσία, ας (ñ) :

ἄφθαρτον ou ἀδιάφθαρτον ou ἀδιάφθορον, cu. || Incorruptibilité d’un juge par les présents, ἀδωρία, ας (x).

INCORRUPTIBLE, adj. ἄφθαρτος, ce, ον:

ἀδιάφθαρτος ou ἀδιάφθορος, ος, ον. [| Juge incorruptible, δικαστὴς ἀδιάφθορος où ἀδωροδό-

ἀδιαφθαροσία ou ἀδιαφθορία, ας (ἡ) : τὸ

κῆτος OU ἄδωρος, οὐ (ὃ).

INCORRUPTION, 5. f. ἀφθαρσία, ας (ἡ), INCRASSANT, ANTE, adj. παχυντικός, ἡ, ὃν.

INCRÉDIBILITÉ, s. f.

INCRÉDULE, adj. ἀπειθής, ἧς, ἐς (comp.

ἔστερος, SUP.

A 3 4 TO ἀπιθᾶνον, οὐ :

ἔστατος) : ἄπιστος OU δύσπιστος.

ος, ον (COMP. ὅτερος, Sup. ὁτατος). Être incrédule, ἀπιστέω, ὦ, fut. ἤσω, dat. Il ne trouvait que des incrédules, ὑφ’ ἁπάντων ἠπιστειτο.

INCRÉDULITÉ , 5. 7. ἀπιστία, ας (ἢ).

INCRÉÉ, re, τος, CG OV.

INCROYABLE, adÿ. qu'on ne peut croire, ἀπίθανος, ος, ον (comp. ὦτερος, Sup. ὠτατος): παράδοξος, ος, ον (comp. ὅτερος, sup. ὁὍτατος). C’est une chose incroyable, παραδόξων OÙ τῶν ἀπιθάνων : ἔξω τῆς πίστεώς ἐστι τοῦτο. || Au fig. étonnant, extraordinaire, : θαυμαστός, M, Ov: ὑπερ-

adj. ἀποίητος, ος, ov : ἄχτι

ἀυνήχανος, 06 OV φυής, vis, ἐς. Plaisir incroyable, ἡ ἀμήχανος ἡδονή, ἧς. Je ressens un plaisir incroyable, θαυμαστὸν ὅσον ἥδομαι, ful. ἡσθήσομαι.

INCROYABLEMENT, adv. ἀμιηχάνως.

INCRUSTATION , 5. f. action d’incruster, ἐμιοολή, ἧς (ἡ). || Chose incrustée, ἔμδλημα, ατος (τὸ).

INCRUSTER, v. a. ἐμ-οάλλω, fut. Θαλῶ, acc, — πὰ

acc. : ἐγ-κολλάω, ὦ, fut. ἥσω,

| Chose dans une autre, τί τινι,

IND INCUBATION, 5. f. ἐπώασις, INCULPATION , 5. f. αἰτίᾳ, ας (ὃ) : αἰτίαμα,, ατος (τὸ) : ἔγκλημα, ατος (τὸ).

INCULPER, υ. α. αἰτιάομαι, ὥμιαι, fut.

ἄσομιαι, ACC. ': ἐγτχαλέω, ὦ, ful. καλέσω, dat. de la personne, et acc. de la chose. 1] vous a fortement inculpés, πολλὰ ὑμῖν καὶ χαλεπὰ ἐγ-χέκληκε. Être inculpé, αἰτίαν ἔχω, fut. ἕξω. II est inculpé pour ce fait, τούτου αἰτίαν ἔχει : τοῦτ᾽ αὐτῷ ἐγ-χαλεῖται ( pass. α᾽ ἐγ-χαλέω, à). INCULQUER , υ. a. ἐγ-χαράσσω, fut. ἄξω, acc. — quelque chose à quelqu'un, τί τινι.

Inculquer par de fréquentes répétitions, xarγχέω, ὦ, fut. mow, acc — quelque chose à quelqu'un, τί τινα. On inculque ces principes aux enfants, ταῦτα χατ-ηχοῦνται ci παῖδες.

cg (ñ):

INCULTE, adj. ἀγεώργητος, oc, ον : ἀνέργάστος, 06, OV : ἀργός, ὅς, OV : χέρσος, ὃς, OV. Rester inculte, χερσεύω, fut. εὐσω. Terre inculte, n χερσεύουσα γῆ, gén. γῆς. || Au fig.

Esprit inculte, νοῦς ἀγεώργητος, οὐ (6).

INCURABILITÉ, 5. f. τὸ ἀνίατον, ou.

INCURABLE , adj. ἀνίατος, ος, ον : &vnχεστος,, 06, OV : ἀθεράπευτος, 06, ον. Être incurable, ἀνιάτως ou ἀνηκέστως ἔχω, fut. ἕξω.

Presque incurable, δυσίατος, ος, ὁν : δυσήχεστος, ὁς, OV.

INCURSION , 5. f. εἰσθολή, ἧς (ἡ). Incursion en Italie, ἡ ἐπ᾽ Ἰταλίαν εἰσθολή. Faire une incursion dans l’Attique, εἰς. τὴν ᾿Αττικὴν εἰσ-- Gao ou ἐμ-δάλλω, fut. Gala.

INDÉBROUILLABLE, adj. ἄλυτος, ος, ον.

INDÉCEMMENT, ad. ἀσχημόνως. Se comporter indécemment, ἀσχημονέω, ὦ, fut. ou.

INDÉCENCE, s. f. ἀσχημοσύνη, ms (à).

INDÉCENT, enre, adj. &oyñuwv, ὧν, ον, gén.

ovog (Comp. ονέστερος, Sup. ονέστατος) : αἰσχρός, ä, 69 (comp. αἰσχρότερος OU αἰσχίων, sup. αἰσχρότατος ou αἴσχιστος). Ce langage est indécent, αἰσχρὰ ταῦτα λεχθῆναι (λέγω, fut. λέξω ou ἐρῶ). Tenir des propos indécents, αἰσχρολογέω, ©, fut. nou.

INDÉCHIFFRABLE, adj. difficile à lire, δυσανάγνωστος, 06, cv. || Inexplicable, δυσερ-- UMVEUTOS , ὃς, OV.

INDÉCIS, 1e, adj. en parlant des choses,

IND 555 ἄκριτος, ος, ον. Laisser indécis, ἐν μέσῳ τίθημι, fut. θήσω, acc. Rester indécis, ἐν μέσῳ κεῖμαι, fut. χείσομαι. || En parlant des personnes, Être indécis, fut. now : διταπορέομαι, οὔμαι, fut. “oo.

— sur quelque chose, περί τινος. On peut aussi construire ἀπορέω avec l’acc. I] est indécis sur la cause du mal, τὴν τοῦ χοικοῦ αἰτίαν ἀπορεῖ, Aristt.

INDÉCISION, 5. f. ἀπορία, ας (*). Étre dans l’indécision, ἐν ἀπορίᾳ ou ἐν ἀπόρῳ εἰμί,

fut. ἔσομαι, ou διά--κειμιαι, fut. χείσομαι : ἀπορίᾳ

ἔχομιαι Où συν-έχομιαι, fut. σχεθήσομαι : ἀπόρως ἔχω, fut. ἕξω :

fut. ὕσω : di-aropéoua, οὔμαι, fut. ἤσομαι.

Dans celte indécision, οὕτω τῆς διονοίας ἀμιφιχλινῶς ἐχούσης (ἔχω, fut. ἕξω), Phil INDÉCLINABLE, adj. ἄκλιτος, ce, ον.

INDÉFECTIBILITÉ, s. Λ τὸ ἀνέκλειπτον, ou.

INDÉFECTIBLE, adj. ἀνέχλειπτος, ος, ον.

INDÉFINI, πὶ, adj. ἀόριστος, ce, ον.

INDÉFINIMENT , adv. ἀορίστως.

INDÉFINISSABLE , adj. ἀδιόριστος, 05, ον.

INDÉLÉBILE, adj. ἀνεξάλειπτος, 06, ον.

INDÉLIBÉRÉ, ἐξ, ad), ἀπροθούλευτος, de, Ov.

INDEMNE, ad;. dédommagé, τὰς ἀμιοιδὰς ἔχων, œwoa, ον (partic. α᾽ ἔχω, fut. ἕξω), ou εἰληφώς, via, ὅς (part. parf. de λαμθάνω, fut. χήψομαι). INDEMNISER , v. a. ἀμοιδὰς ou τὰς ἀμιοι- Gas δίδωμι, fut. δώσω, dat. — quelqu'un de quelque chose, τινί τινος. Être indemnisé, auobas λαμθάνω, fut. χήψομαι. — de quelque chose, τινός. — par quelqu'un, παρά τινος.

Indemniser un ami de ses pertes, τὰς τοῦ φίλου ζημίας ἀχέομαι, οὗμαι, fut. ἀκέσομααι.

INDEMNITÉ , 5. f. ἀμοιθαί, ὧν (ai).

INDÉPENDAMMENT, adv. librement, αὐὖτονόμως. Vivre indépendamment, αὐτονομίᾳ χράομαι, ὥμαι, fut. χρήσομαι. || Indépendamment de, χωρίς, gén. : πρός, dat. Indépendamment de tout le reste, χωρὶς τῶν Àuπρὸς τοῖς λοιποῖς. Indépendamment de tout événement, ὅ,τι dv oum-Gaivor (συμ.--δαίνω, fut. Griocua).

INDÉPENDANCE, 5. f. αὐτονομία,, ας (x).

INDÉPENDANT , anre, adj. libre, αὐτό- VOpLOG ; 06, OV. Être indépendant, αὐτονομέομαι, οὔμαι, ful. ἥσομαι Jut. χρήσομαι. Homme entièrement. indépendant, ἀνὴρ αὐτονόμος, οὐ (6) : ὁ ἑαυτοῦ αὖ- .

3 , , ἀπορεὼ Ou δι-απορέω» @;,

τοχράτωρ ἀνήρ, gén. ἀνδρός. || Qui ne dépend pas de, οὐχ ἔνοχος, ος, ον, dat. Choses indépendantes de nous, de notre volonté, οὖχ ἐφ᾽ ἡμῖν, Épict. || Qui n’a pas de rapport