‹ Dictionnaire français-grec; composé sur le plan des meilleurs dictionnaires francasi-latine et enrichi d'une table des noms irréguliers, d'une table très-complète des verbes irréguliers ou difficiles et d'un vocabulaire des noms propresChapitre 346 sur 702 · A TA · texte numérisé non relu

A TA

avec , ἀλλότριος, α΄, ον, gén.

INDESTRUCTIBILITÉ, s. f. τὸ ἀκατάλυ-

TOY, οὐ : τὸ ἄφθαρτον, οὐ.

INDESTRUCTIBLE, adj. ἀχκατάλυτος, cc,

ὃν : ἄφθαρτος, 06, cv.

INDÉTERMINATION, 5. f. ἀπορία, ας (ἡ).

INDÉTERMINÉ, indéfini, ἀδιό--

6, Ὃν : &optorce, 66, ὃ). || Douteux,

ÉE, ααΐ.

ρίστος, non décidé, ἄχριτος, cç, ον. || 1τγέδοιιι, ἄπο- C6 06. "ὦν INDÉTERMINÉMENT, INDÉVOT,

πρὸς τὰ θεῖα ῥάθυμος, 06, oy (COMP. repos , sup.

adv. ἀορίστως.

OTE , adj. qui est peu dévot, ὁτατος). || Impie, ἀσεθής, ἧς, ἐς (comp. écrepos, SUP. ἐστατος).

INDÉVOTEMENT, INDÉVOTION, 5. f. τὸ ἀνευλαθές, οὖς- INDEX , 5. m. doigt de la main, λιχανος, οὔ (ὃ). || Table d’un livre, σύλλαθος, ou (ὃ). INDICATEUR , 5. m. dénonciateur, ἐνδείκτης, ou (6). || Index, doigt de la main, λιχανός, οὔ (6). || Aiguille ou chose semblable servant

adv. ἀσεθῶς.

à indiquer, γνώμων, ονὸς (6).

INDICATIF, ve, adj. ἐνδειχτικός, ἡ, ov.

INDICATIF , s. m. mode des verbes, ἡ δριστική͵, ἧς (SOus-ent. ἔγκλισις).

INDICATION , s. f. ὄδειξις, INDICE, TEXLMPLOV , (τὸ) : σημεῖον, ou (τὸ). Donner des indices d’un crime, τοῦ χαχουργήμιατος

56, Mm. C9

σημεῖα éx-oéow , fut. ἐξοισὼ.

INDICIBLE , adj. ἄφραστος, 05, ον : ἀνέχῴραᾶστος ;, ος, ον.

INDICTION, 5. f. convocation, συγκάλεσις, :oç (ñ).|| Période de quinze ans, ὃ πεντεχαιδεχοέτης χύχλος, OÙ.

INDIFFÉREMMENT , adv. ἀδιαφόρως.

INDIFFÉRENCE , 5. f. ἀδιαφορία, ἂς (ἡ).

Montrer ou éprouver de l’indifférence , ἀδιαφορέω, ὦ, fut. ἥσω. Montrer de l'indifférence pour les plaisirs, τῶν ἡδονῶν ὀλιγωρέω, 6, fut. ἤσω. Il n’avait pour eux que de l'indifférence , ἀῤῥεπῇῆ τὴν γνώμην

INDIFFÉRENT , ENTE, adj. ἀδιάφορος, ος, Ὃς Être indifférent, ἀδιαφορέω, ὦ, fui, oo.

Page 1