LLC: XS

λείπω, fut. λείψω. ; οὐχ ἱκανός εἶμι, fut.

ἔσομαι : οὐχ ἀρχέω, ©, fut. ἀρχέσω.

Avoir des connaissances insuffisantes, παι-

dsius ou πρὸς παιδείαν ἐνδεῶς ἔχω, ful. ἕξω. 5865. préparatifs se trouvèrent insuffisants, τῇ

παρασχευῇ ἐνδεὴς ἐγένετο (γίνουαι, ful. γενή-

gouat), Thuc.

INSULAIRE, ad.

Jém: νησιῶτις, 1006 (ἡ).

INSULTANT, anre,

νησιώτης, οὐ (6). Au

adj ὑθριστικος, %,

D'une manière insultante, ὑθριστικῶς.

INSULTE , 5. f. ὕόδρις, «wc (ἡ). Les insultes qu'il prodigue aux faibles, ὅσα τοὺς ἀσθενοῦντας ὑόρίζει (ὁρίζω, fut. icw). Toutes les insultes qu'il m'a faites, ὅσα

INSULTER , v. a. ὑθρίζω, fut. ίσω, acc.

[| Insulter aux douleurs de quelqu'un, κα-xoïs τινος ént-yaipe , fut. χαιρήσω, Isocr. ou ireu-Gaivo , fut. θήσομαι, Phil. ou ἐν-τρυφάω, ὦ, fut. now, Luc. 115. insultent aux maiheurs des autres, τοῖς τῶν ἄλλων ἀτυχήμασιν ἐπι-τίθενται {ἐπι-τίϑευαι, fut. ἐπι-ϑήσομαι), Dé. Insulter au cadavre d’un ennemi, τῷ πεσόντι ἐγεάλλομαι, fut. αλοῦμαι, Îsocr.

INSUPPORTABLE, adj. ἀφόρητος, ος, ον :

aGdoraxtos OU δυσθάσταχτος, 05, 0v : δυσο-γάσχετος, 06, ov. Cela est vraiment insupportable , ταῦτα δὴ οὐχ ἀνεχτά. Cet homme m'est insupportable, οὗτος ἐμοὶ ἐπαχθής ἐστι καὶ DOPTIXOGe

INSUPPORTABLEMENT , adv. ἀφορήτως-

SINSURGER , v. 7. — contre quelqu'un, τινὶ ἐπαν-ίσταμαι, ful. ἐπανοι--στήσομιαι, Ou plus souvent τινὸς ἀφ-ίσταμαι, ful. ἀπο-στύήσομαι. Les villes insurgées, τῶν πόλεων αἱ ἀπο-στᾶσαι, ὧν, Thuc.

INSURMONTABLE, adj. ἀκράτητος, ος, ον.

INSURRECTION , 5. f. ἀπόστασις, εὡς (ἡ):

στάσις, εὡς (ἡ). tre en insurrection, στασιάζω, fut. ἄσω. ŒExciter une insurrection, στάσιν ποιέω, ©, ful. now.

INSURRECTIONNEL , Eire, adÿ. στασιάστυ- X06, ἡ, OV.

INTACT, acte, adj. ἀχέραιος, 05, ον.

INTARISSABLE , adj. en parlant d'une source, ἀέναος, 05, ον. || Au fig. Être intarissable sur les louanges de quelqu'un, ἔν τινος ἐπαίνοις πολύς εἰμι, fut. ἔσομαι.

INTÈGRE, adj. ἀδιάφθορος, ος, ον : ἀδιάφθαρτος, ος, ον. Juge intègre, χριτὴς ἀδωροδόχητὸος OU ἄδωρος, οὐ (ὃ) : χο'τὴς δίκαιος, οὐ (6).

INTÉGRITÉ, 5. f. ensemble de toutes les parties, ékoxAnpia, ας (ἡ). || Vertu incorruptible, ἀδιαφθαρσία, ας (à). Juger avec intégrité, ἀδωροδοχήτως δικάζω, fut. ἄσω.

INTELLECT , 5. m. τὸ νοητιχον, οὔ.

INTELLECTIF, 1vE, adj. νοητιχός, ἡ, ὅν,

INTELLECTION , 5. f. vénoux, εὡς (ἡ),

INTELLECTUEL, ELLE, adj. νοερός, &,

570 INT dv : νοητός, ἡ, ὅν. Les choses intellectuelles, τὰ νοερά, ὧν : τὰ νοητά, ὦν.

INTELLIGEMMENT , adv. συνετῶς.

INTELLIGENCE, s. f. faculté intellective, γόησις, εὡς (ἡ) : νοῦς, cù (δ). Accessible à l'intelligence, τῇ νοήσει περίληπτος, ος, ον. Ceci passe notre intelligence, ταῦτά ἐστιν ὑπὲρ ἡμᾶς.

INTELLIGENCE , pénétration , σύνεσις, εὡς (ἡ). Avoir de intelligence, σύνεσιν ἔχω, fut. ἕξω. Qui en ἃ, νοῦν ἔχων, ovou, ον (partic. α᾽ἔχω) : συνετός, ἡ, ov. Avec intelligence ; συνετῶς : νουνεχόντως. Manquer d'intelligence, ἀσυνετέω, ὦ; fut. ἤσω. Qui en manque, ἀσύνετος, ος, ον. || Intelligence des lois, des affaires , ñ τῶν νόμων, τῶν πραγμάτων ἐμπειρία, ας. Acquérir l'intelligence d’une chose, ἐμπειρίαν τινὸς χτάομαι, ὥμαι, fut. κτήσομαι. Avoir l'intelligence d’une chose, ἐμπείρως τινὸς ἔχω, fut. ἕξω.

INTELLIGENCE , amilié, ὁμόνοια, ας (ἡ). Être en bonne intelligence, ὁμονοέω ou ὁμοφρονέω, ὦ, fut. now, dat. Ils vivent en bonne intelligence, ἀλλήλοις ὁμοφρόνως fut. ἕξω).

INTELLIGENCE, complicité , συγκαχουργία., ας (ἡ) : κοινοπραγία, ας (ὃ). Être d'intelligence avec quelqu'un, τινὶ συγ-χαχουργέω, ©, fut.

ἤσω. Il est d'intelligence avec les ennemis de

μ᾿ EU ἔχουσιν (ἔχω,

l'État, τοῖς πολεμίοις χοινοπραγεῖ (χοινοπραγέω, ὦ, fut. row).

INTELLIGENCE , substance spirituelle et pensante, πνεῦμα, ατος (τὸ).

INTELLIGENT, entre, adj. συνετός, ἡ, cv (comp. ὦτερος, sup. &rarog).

INTELLIGIBLE, adj. συνετός, ἡ, cv : εὖ- VONTOG, ος, OV : εὐχατανόητος, ος, OV ©: εὖχατάληπτος, ος, ον. 115 ne sont intelligibles que pour ceux qui nous ont entendus, συνετοί εἰσι μόνοις τοῖς ἡμῶν ἀχούσασιν (ἀκούω, fut.

ἀχούσομιαι). [Α΄ haute et intelligible voix, εὖ-φώνως χαὶ εὐτόνως.

INTELLIGIBLEMENT, av. σαφῶς.

INTEMPÉRAMMENT, adv. ἀχρατῶς.

INTEMPÉRANCE, 5. ,. ἀκράτεια, ας (ἡ) :

ἀχολαστία, ας (ἡ). Vivre dans l’intempérance, ἀχολασταίνω ou ἀκολαστέω, ©, fut. fou. | Intempérance de langue, γλώσσης ἀκράτεια, ας (ἡ) : ἀθυρογλωσσία, ας (ἣ).

ἹΝΤΕΜΡΕΒΑΝΤ, anre ες : ἀχόλαστος, 06, ον.

adj. ἀκρατής, ἥς,

INTEMPÉRÉ, ἐκ, adj. ἀχρατῆς, ἧς, ἐς : ἄμετρος, ος, ον. )

INTEMPÉRIE, 5. f. ἀκρασία, ας (ἡ).

INTENDANCE, 5. f. ἐπιτροπή, ἧς (x).

Intendance d’une maison, oixovouiæ, ας (ἡ).

INTENDANT , 5. m. administrateur, ἐπί-τρόπος, ou (6) : ἐπιστάτης, οὐ (5). Intendant de province, ἔπαρχος, ou (δ). Intendant des finances, ταμίας, ou (6). || Intendant d’une maison, οἰχονόμος, ou (ὃ).

INTENSE, adj. ἔντονος, oc, ον.

INTENSITÉ, 5. f. ἔντασις, emc (x). Redoubler d'intensité, ἐν--τείνομοι, fut. ταθήσο-μαι : ἐπι-δίδωμι, fut. ἐπι- δώσω, Avec intensité, ἐντόνως. ὶ

INTENSIVEMENT , adv. ἐντόνως.

INTENTER, v. a. — un procès à quelqu'un, δίχην τινὶ ἐπτπάγω, fut. ἄξω. — pour cause de mauvais traitements, βιαίων χειρῶν.

— de voies de fait, πληγῶν. — de vol, χλοπῆς.

INTENTION , 5. f. γνώμη, ἧς (x). Telle est leur intention, οὕτως ἔχουσι τῆς γνώμης (ἔχω. fut. Leur intention était de partir, ἐν νῷ εἶχον ἀπ-ιέναι (ἄπ-ειμι, fut.

εἰμι). Dans quelle intention faites-vous cela? τίνα γνώμην ἔχων τοῦτο πράσσεις (πράσσω, fut. πράξω. Contre son intention , παρὰ ) γνώμων; Avec intention, Avoir de bonnes, de mauvaises intentions, voyez Ix- TENTIONNÉ.

INTENTIONNÉ, ée, adj. Bien intentionné, εὔνους, οὺς, οὖν (comp. εὐνούστερος, sup. οὐστατος). — envers quelqu'un, τινί. Être bien intentionné pour quelqu'un, τινὶ εὐνοέω, ὥ, fut.