ANA

vemxovra ἐτῶν ὧν ἀπ-έθανεν ( γεγονώς, partic. parf. de γίνομαι : ὦν, participe d’eiui : ἀποθνήσχω, fut. θανοῦμαι). Il y a trente ans qu'il est venu, ἔτη ἐστὶ τριάχοντα ὅτε ἦλθε (ἔρχομαι, fut. ἐλεύσομαι). Cela se passa dans l’espace de cinquante ans, ἐγένετο τοῦτο ἐν ἔτεσι mevrnxovra ( γίνομαι, {μι. γενήσομαι). Soixante ans après la prise de Troie, ἔτει μετὰ Ἰλίου ἅλωσιν ἑξηχοστῷ. Étant assiégés depuis trois ans , τρίτῳ ἔτει OU τὸ τρίτον ἔτος πολιορχούμενοι (πολιορχέω, &, fut. nou). Il y a de cela trois ou quatre ans, τρίτον ἢ τέταρτον ἔτος τουτί (sous-ent.

ἐοτῇ. Tous les ans, ἀνὰ πᾶν ἔτος. Tous les deux ans, παρ᾽ ἔτος. Tous les trois ans, ἀνὰ πᾶσαν τριετηρίδα. L'espace de quatre ans, τετραετηρίς, ίδος (ἡ). L'espace de six ans, ἑξαετία, as (ἡ). L'espace de dix ans, δεχαετία, ας (ἡ). Qui revient tous les ans, ἐπέτειος, ος, ον. Qui revient tous les trois ans, τριετηριχός, ἡ, ὅν. — tous les quatre ans, τετραετηριχός, elc. Qui produit tous les ans, ἐνιαυτοφόρος, ος, ον. Produire tous les ans, ἐνιαυτοφορέω, &, fut. 00. Qui produit tous les deux ans, παρενιαυτοφόρος, 06 , ov. || Le nouvel an, τὰ εἰσιτήρια, ὧν.

ANACHORÈTE , 5. m. ἀναχωρητής, où (ὃ).

ANACHRONISME, s.

χρόνους σφάλμια, ατὸς : παραχρονισμός, οὔ (6), G. M. ANACRÉONTIQUE, adj. ἀνακρεοντικός, ἡ, dv.

ANAGRAMME , ς. f. ἀναγραμματισμός, où.

ANALECTES, 5. m. pl. ἀνάλεκτα, ων (τὰ).

ANALOGIE, 5. f. ἀναλογία, ας (ἡ). Avoir de l’analogie avec, ἀναλογίαν ou ἀνάλογον ἔχω πρός, fut. ἕξω, acc. Par analogie, λογίαν.

ANALOGIQUE, adj. ἀναλογικός, ἡ, ὅν.

ANALOGIQUEMENT , adv. ἀναλόγως.

ANALOGUE, adj. ἀνάλογος, ος, ον : ὅμοιος ou παρόμοιος, æ, ον. Ces choses sont analogues entre elles, ταῦτα ἀναλογεῖ πρὸς ἄλληλα (ἀνα-

λογέω, ©, fut. now): ταῦτα ἀλλήλοις ὅμοιά ἐστι ou ὁμοίως ἔχει (ἔχω fut. ἕξω). D'une manière analogue, ἀνάλογον : ὁμοίως.

ANALYSE, 5. f. ἀνάλυσις, εως (ἡ).

ANALYSER , v. a. ἀνα-λύω, fut. λύσω, acc.

ANAPESTE, 5. m. ἀνάπαιστος, ou (ὃ).

ANAPESTIQUE, adj. ἀναπαιστιχός, ἡ, dv.

ANARCHIE, 5. f. ἀναρχία, as (ñ).

ANARCHIQUE, adj. sans chef, ἄναρχος, ὡς, ον. || Séditieux, στασιαστιχός, ἡ, ὅν.

ANARCHISTE , 5. m, στασιαστής, οὔ (ὃ).

ANC ANATHÉMATISER , τ. a.

fut. low, acc. Eccl.

ANATHÈME, 5. m. excommunication , ὃ ἀναθεματισμός, οὔ, Eccl. || Celui qui est excommunié , ἀνάθεμιαι, ατος (τὸ). Qu'il soit anathème, ἀνάθεμα ἔστω, Eccl. || Malédiction, ἐπάρα,, ας (ἡ), Hérodt. : κατάρα, ας (ἡ), Plut.

ANATOMIE, 5. f. science, ἡ ἀνατομική, ἧς, sous-ent. τέχνη. || Dissection, ἀνατομή, ἧς (à). Faire l'anatomie d’un corps, ἀνα-τέμνω, fut.

TELLO , ACC.

ANATOMIQUE, adj. ἀνατομικός, ἡ, dv.

ANATOMISER , v. a. ἀνα-τέμνω, fut. τεμῶ, acc δ ν ANATOMISTE, 5. m. ὁ ἀνατομικός, οὔ.

ANCÊTRES, s. m. pl. πρόγονοι, ὧν (οἷ) :

προπάτορες, ὧν (οἷ). Suivant la coutume de nos ancêtres, χατὰ τὸν πάτριον ἡμῖν νόμον : κατὰ τὸ εἰωθὸς τοῖς προγόνοις OU τοῖς προγεγενημεένοις (partic. parf. de προ--γίνομαι, fut. γενήσομαι). ANCHOIS, 5. m. ἐγχρασίχολος, ou (ὃ). ANCIEN, Enne, adj. qui a duré longtemps ou exislé il y a longtemps, παλαιός, ä, ὅν (COMP. παλαίτερος, SUP. παλαίτατος) : ἀρχαῖος, α΄, ον (comp. ὅτερος, sup. ὁτατος). Une ancienne amitié, ἡ παλαιὰ φιλία, ας. L'ancien temps, ὁ παλαιὸς χρόνος, ou. Dans l’ancien temps, τὸ παλαιόν. Dès les temps anciens, ἐχ παλαιοῦ. Les anciens usages, τὰ παλαιὰ ἤθη, &v, ou mieux par l’adverbe, τὰ πάλαι ἤθη, ὧν. C’est l’ancienne coutume , οὕτως ἐξ ἀρχῆς εἴωθε γίνε-σθαι (εἴωθα, plusqp. εἰώθειν). Aussi ancien que la ville, τῇ πόλει ὁμόχρονος, ος, ον. Mots anciens, ἀρχαῖα ῥήματα wv (τὰ). A l’ancienne mode, ἀρχαίως : ἀρχαϊκῶς. Qui est fait à l’ancienne mode, &pyaixos, ἡ, ὅν. || Les anciens, les hommes d'autrefois, οἱ παλαιοί, ὧν. Un ancien ἃ dit, εἶπέ τις τῶν παλαιῶν.

ἌνΟΙΕΝ,, antérieur, primitif, ἄρχαϊος, α, ον :

πρότερος, &, OV: 0, M, τὸ πρότερον, indécl. : ὃ, ἡ, τὸ πρίν OU ποτέ Ou πάλαι, indécl. Son ancienne puissance , ἡ πρότερον δύναμις, εως. Recouvrer son ancienne gloire, τὴν πρότερον δόξαν ἀναπλαμθάνω, fut. χήψομαι. Rétablir une chose dans son ancien état, εἰς. τὸ ἀρχαῖον ἀποχαθ-ίστημι fut. énoxara-ornow, acc. Retomber dans son ancien état, εἰς τὸ ἀρχαῖον meta πίπτω, ful. πεσοῦμααι. |

ANCIEN , 8. m. homme âgé, γεραιός, οὗ (δ) .

\ Hom. : γέρων, οντος (6) : πρέαϑυς ou πρεσθύτης,