ECL

ἡ. ἢ ὃ Ru-

.meur, scandale, ϑρύλλ-ος, ov (6).

Éclatant, ante, adj. 1 Qui brille, au propre et au figuré, λαμπρ-ός, &, 6v (comp.

λαμπρ-ότερος, SUP. λαμπρ-ότατος) ; περιφεγγδ, MG, Ἔξ: 2 En parlant du son, ὀξεύς, εἴα, ὕ (comp. ὀξ-ύτερος, sup. ὀξ-ύτατος)λαμπρ-ός, à, όν. || 3 Remarquable , fameux, Aaunp-66, &, όν; περιφαν-ής, ἧς, ἐς (COM.

-“περιφαν-έστερος, SUP. περιφαν-έστατος).

Éclater, v. intr. 1 Brüller, ἐλλαμπρύν-ειν, ἐλλαμπρύν-ω, fut. ἐλλαμπρυν- ὦ. Ἷ 2 86 briser fer éclats, διαῤῥήγνυσθαι, διαῤῥήγνυμαι, fut. διαῤῥήξ-ομοι. || 3 Faire entendre un bruit soudain et violent, ἐχχτυπ-εῖν, ἐκχτυπ-έω, ©, fut. ἐχχτυπήσ-ω. Eclater de rire, χαγχάζ-ειν, χαγχάζ-ω, fut. χαγχάσ-ω I] 4 Se produire au dehors, ἐχφέρ-εσθαι, ἐχφέρ-ομαι, fut. ἐξενεχθήστ-ομαι; διαθρυλλεἶσθαι, διαθρυλλ-έομαι, οὔμαι, fut. διαθρυλληθήσ-ομαι. Faire éclater sa haine, sa joie, μῖσος, χαρὰν ἐχφέρ-ειν, Éxpép-w, fut. ἐξοίσ- ©, —s’Éclater, \. pr., voyez Éclater 25.

Éclectiques, ἢ. m. pl., secte philoso- Dhique, ἐχλεχτιχ-οί, ὧν (oi).

Eclectisme, ἢ. m., philosophie éclectique, ,ἐχλεχτισμ.-ός, où (ὁ).

Éclipse, ἢ. f. Éclipse de soleil, éclipse de lune, ἡλίου, σελήνης ἔχλειψ-ις, εὡς (ñ).

Éclipser, v. tr. 1 Obscurcir, ἐπισχοτ-εῖν, ἐπισχοτ-έω, ©, fut. ἐπισχοτήσ-ω, ACC.; ἐπισχιάζ-ειν, ἐπισχιάζ-ω, fut. ἐπισχιάσ-ω, acc. || 2 Surpasser, effacer, vx-&v, νικτάω, ὦ, fut.

νιχήσ-ω, aCC.; ὑπερθάλλ-ειν, ὑπερδάλλ-ω, fut. ὑπερδαλ-ῶ, acc.; προέχ-ειν, προέχ-ω, fut. προέξ - W , δέῃ. — s’Éclipser ; Υ. PI., 1 s’obscurcir, ἐχλείπ-ειν, ἐχλείπ-ω, fut. ἐχλείψ-ω. || ? Disparaître, ἀφανίζ - εσθαι, ἀφανίζ - ομαι, fut. ἀφανισθήσ - ομαι. — Éclipsé, ée, part. passé οἱ adj., 1 Obscurci, ἐπίσχοτ-ος, 06, ον. Ἰ 2 Surpassé par quel- Qu'un, τινὸς ἥτττων, WV, ον.

Écliptique, ἢ. m., ἐχλειπτιχτὸς χύχλ-ος, ου (ὁ). Les deux mots se déclinent.

Éclisse, n. f., support d’un membre fracturé, νάρθηξ, νάρθ-ηχος (6).

Éclisser, v.tr., garnir d’éclisses, ναρθηχίζεἰν, ναρθηχίζ-ω, fut. ναρθηχίστω, acc.

Ecloppé, 66, adj., boiteux, estropié, χωλ-ός, ἡ, όν (COMP. χωλ-ότερος, SUP. χωλ-ότατος) ; πηρτ-ός, &, όν (COMP. πηρ-ότερος, SUP. πηρ- .OTATOG ).

Eclore, v. intr. 1 En parlant des œufs, ëxxoλάπτ-εσθαι, ἐκχολάπτοομαι, fut. ἐκχολαφθήσομαι. Faire éclore, ἐχχολάπτ-ειν, ἐχχολάπτ-ω, fut. ἐκχολάψ-ω, acc. |] 2 En parlant des fleurs, ἀνοίγ-εσθαι, ἀνοίγτ-ομαι, fut. ἀνοιχθήσ-ομαι. Faire éclore, ἀνοίγ-ειν, &voiy-w fut. &voi£-w, acc. || 3 En parlant du jour, 4 Au figuré, se produire, commencer, ἀναφαίν - εσθαι, ἀναφαίν -ομαι, fut. ἀναφανήσομαι. --- 3 εἴοβ. 9569 part. passé οἱ adj., OEufs 0105. ἐχχολαφθένττα ὦ -ἄ, ὧν (τά).

Les deux mots se déclinent. Fleurs écloses,