ECU

Écrou, n. m. 1 Trou par lequel passe une

vis, περικόχλιτον, où (τό). |] 2 Acte d’emprisonnement, εἰς τοὺς εἱρχθέντας ἀναγραφἡ, ἧς (à). Registre d’écrou, τῶν δεσμωτῶν ͵“κατάλογτος, οὐ (ὁ).

Ecrouelles, n. f. pl., glandes au cou, γοιράδ-ες, wv (ai). Qui ἃ les écrouelles, χοιρα- “δώδ-ης, Ὡς, ες.

Écrouer, v. tr., emprisonner, εἰς τοὺς δεσμιωθέντας ἀναγράφ-ειν, ἀναγράφ-ω, fut.

“ἀναγράψ-ω,, acc.

Écroulement, ἢ. m., πτῶσ-ις, εως (ἢ); ὑπόπτωσ-ις, ES (ἢ); σύμπτωσ-ις, εως (ὃ).

s'Écrouler, v pr., συμπίπτο-ειν, συμπίπτ-ω.

fut. συμπεσ-οῦμαι.

Écrouter, v.tr., ἐχλεπίζ-ειν, éxhenit-w, fut ÉX}ETIG-W, ACC.

Ecru, ue, adj., qui n’a point été soumis ἃ l’eau, ὠμ-ός, ἡ, ὄν. Lin écru, toile écrue, ὠμόλιν-ον, ou (τό).

Ecu, ἢ. m. 1 Bouclier, σχῦτ-ος, εος, ους (τό). ᾿ 2 Monnaie, νόμισμα, νομίσματ - ος (τό).

Qui a beaucoup d’écus, πολύχρυσ-ος, ος, ον.

Écueil, n. m. Rocher, cxomed-05, ov (6).

Donner, se briser contre un écueil, σχοπέλῳ προςχρού-ειν, προςχρού-ὠ, fut. προςχρούσ-ω; εἰς σχόπελον ἐμπίπτ-ειν, ἐμνπίπτ-ω, fut. ἐμπεσ - οὔμαι. || 2 Chose dangereuse, “πρόςχομμα,, προςχόμματ-ος (τό).

Écuelle, n. f., vase creux, λοπάς, ἄδος (ὃ).

Petite écuelle, λοπάδι-ον, ou (té).

Eculer, v.tr., écraser le derrière d’une chaussure, τὰ ὑποδήματα ὄπισθεν χαταπατ- Éculé, ée, part. passé et adj., στρεόλ-ός, ἤ, ὄν (COMP. oTpE6) - ότερος, SUP. στρεόλτατος).

Écumant, ante, adj., ἀφρώδ-ης, ns, ες (comp. ἀφρωδ-έστερος, sup. ἀφρωδ-έστατος).

Ecume, n.m. 1 Mousse blanche, ἀφρ-ός, οὔ (6). || 2 Bave ou sueur de certains animaux , ἀφρ-ός, où (δ). || 3 Partie la plus vile d’une foule, συρφετ-ός, où (6).

Ecumer, v.tr., ôter l’écume, ἐξαφρίζ-ειν, étapoit-w, fut. Ééuppic-w , acc. Au figuré, écumer les mers, πειρατεύ-ειν, πειρατεύ-ω, fut. πειρατεύσ- . || Verbe intr., jeter de Pécume, ἀφοίζ - εἰν, &ppit-w, fut. ἀφρίσ-ω.

Ecumer de colère, ὑπεροργίζ-εσθαι, ὕπερ- opyit-ouo. fut. ὑπεροργισθήσ-ομαι.

Écumeur, ἢ. m. Écumeur de mer, πειρατἧς, οὔ (δ). Écumeur de marmite, παράσιτ- .0S, OU (ὁ).

Écumeux, euse, adj., voy. Écumant.

EÉcumoire, n. f., ζωμήρυσεις, εωὡς (ñ).

Écurer, v.tr., nettoyer, καθαίρ-ειν, χαθαίρ- w, fut. χαθαρ-ῶ, acc.

Ecureuil, n.m., oxioup-05, ον (δ).

Ecurie, n.f., ἱππ-ών, &vos (6); ἱπποστασί-α, ἂς (ὃ). \

Écusson, ἢ. m. 1 Ecu d’armoiries, ἀσποίς, ίδος (ἢ). || 2 Espèce de greffe, ὀφθαλμός, οὗ (ὁ).

Écussonner, v.tr., greffer en écusson, ἐν»

114 EFF

οφθαλμίζ - εἰν, ἐνοφθαλμίζ- ὦ, fut. ἐνοφθαλ- “)} μίστ-ω, acc.

ml cuyer, n. m. 1 Celui qui ur les che-

vaux , ἱπποχόμ.-ος, ον (ὁ). Celui qui porte les armes d’un guerrier, ὁπλοφόρ-ος, ou (6); ὑπασπιστ- ἧς, où (ὁ). Ecuyer tran-

chant, χρεωδαίτ-ης, ou (6).

Edenter, v.tr., casser les dents, τοὺς ὀδόντας ἐχχρού-ειν, ÉXAÇOU-W, fut. ἐχχρούσεω.--- Édenté, ée, part. passé et adj., ἀνόδ-ους, ovros (ὁ et ἡ); νωδ-ός, ἡ, ὄν. Un vieillard édenté, νωδογέρ-ων, οντος (ὁ).

Édifiant, ante, adj., qui est d’un bon exemple, παραδειγματιχ-ός, ἡ, OV.

Édificateur, n. m., qui bâtit, οἰκοδόμος, au (6).

Edification, n.f. 1 Action de bâtir, oixoδόμησ-ις, εως (à). || 2 Bon exemple, xa)-dv παράδειγμα, παραδείγματ-ος (τό). Les deux mnts se déclinent.

Édifice, n.m. ! Bâtiment, οἰκοδόμημα, oiχοδομήματ-ος (τό). || 2 Assemblage de plusieurs choses, χατασχεύασμα, χατασχευάσματ-ος (τό).

difier, v.tr. 1 Bâtir, oixodou-eiv, οἰχοδομ.éw, &, fut. oixoôouño-w, acc. || 2 Porter ὰ la vertu, à la pièté, πρὸς ἀρετὴν, πρὸς εὖσέθειαν προτρέπ-ειν, προτρέπ-ω, fut. προτρέψ-ω, acc. — Édifié, ée, part. passé et adj. 1 Bâti, oxodounuév-0s, ἡ, ον. [| 2 Tou- ΟΠ, διαχεχινημέντος, n, ov.

Édile, n. m., ἀγορανόμ-ος, ov (6). Être édile, ἀγορανομ.-εῖν, ἀγορανομ-έω, ὦ, fut. ἀγορανομήσ-ω. Ce qui concerne l'édile, ἀγορανομιχτός, ἢ, Ov.

Édilité, n. f., ἀγορανομί-α, ας ().

Édit, ἢ. m., ordonnance, ἐπίταγμα, ἐπιπάγματ-ος (τό); διάταγμα, διατάγματ-ος (τό).

Éditer, v. tr., voy. Publier.

Éditeur, n.m., celui qui publie un livre, βιδλίον τι ἐχδ-ούς, ὄντος (6).

Édition, n. f., βιδλίου ἔχδοσ - τς, eux (f).

Éducation, n. f. 1 Action d’élever, de former un enfant, ἀνατροφ-ἤ, ἧς (ἡ), παιδεί-α, ας (ñ). Qui a reçu une bonne, une mauvaise éducation, χαλῶς, χαχῶς τεθραμμέν-ος, ἡ, ov. Donner de l'éducation, παιδεύ-ειν, παιδεύ-ω, fut. παιδεύστ-ω, acc. ; παιδαγωγ-εῖν, παιδαγωγ-έω, ὦ, fut. παιδαγωγήσ-ω, acc. || 2 Soin qu’on donne aux animaux, τροφ-ἢ, ἧς (ὃ). [13 Soin qu’on donne aux végétaux, ἀγωγ-ή, ἧς (À). 1 dulcoration, n f., Action de tremper d’eau et d’adoucir, γλύκανσ-ις, εως (à).

Édulcorer, v. tr., γλυχαίν-ειν, γλυχαίντω, fut. γλυχαν-ὦ, acc.

Effaçable, adj., ἐξαλειπτ-ός, ός, όν.

Effacer, v.tr. 1 Oter l’empreinte, ἐξαλείφειν, ἐξαλείφ-ω, fut. ἐξαλείψ-ὠ, acc. || 2 Rayer ce qui est écrit, διαγράφ-ειν, διαγράφ-ω, fut. διαγράψ-ω, acc. || 3 Détruire, àvarp-etv, ἀναιρ-έω, ©, fut. &vapño-w, acc. || 4 Surpasser , προέχ-ειν, προέχ-ω, fut. προέξ-ω,

én. — s’Effacer., Y. pr. | Disparaître, φανίζ-εσθαι, ἀφανίζ -ομαι, fut. ἀφανισθήσ-

EFF

ομαι. ||? Se montrer humble, ταπεινοφρονεἰν, ταπεινοφρον-έω, ὥ. αἱ. ταπεινοφρονγήσ-ω. || 3 Se présenter de côté, ἐκ πλαγίου χαθί- Effacé, ée, part. passé et adj. 1 Biffé, διαγεγραμμέν-ος, ἡ, ον. || 2 Oublié, ἄμνηστ- 06, 06, ον; ἐξίτηλ-ος, ος, ον. || ὃ Surpassé, νενιχημέν-ος, Ἢ, Ov.

Effaçure, n. f., ἐξάλειψοις, ews (ὃ).

Effaré, ée, adj., hagard, qui a l’air effaré, τὴν ὄψιν ἄγριτος, α΄, ον (COMP. ἀγριτώτερος, SUP. ἀγρι-ώτατος); ἐχτὸς ἑαυτοῦ ὦν, οὖσα, ὄν.

Effaroucher, v. tr. | Faire fuir, πτο -εἴν, πτο-έω, &, fut. πτοήσ-ω, acc. || 2 Rendre moins traifable, ἀγρι-οῦν, ἀγρι-όω, ὥ, fut.

Rare 800. — s’Eff[aroucher, \. Pr.

1 En parlant des personnes, ἀγρι-τοῦσθαι, ἀγρι-όομαι, οὔμαι, fut. ἀγριώστομαι. [| 2 En

arlant d’un cheval, πτύρ-εσθαι, πτύρ-ομαι, ut. πτυρθήσ - ομαι. — ÆEffarouché, ἐδ.

part. passé et adj. 1 Rendu moins traitable, ἀγριωβ-είς, εἴσα, έν. || 2 Effrayé, περίφοδος,ος, ον; ἐπτυρμέν-ος, ἡ, OV.

Effectif, ive, adj., réel, ἀληθιντός, , ὄν; ἀληθ-ής, À; ἕς.

Effectivement, adv., ἀληθῶς, ὄντως, τῷ ὄντι.

Effectuer, v. tr., mettre à exécution, ᾧποτελ-εῖν, ἀποτελ-έω, &, fut. ἀποτελέσ-ω, acC.; διαπράσσ-εσθαι, διαπράσσ-ομαι, fut. διαπράξομαι, ACC.

Efféminer, v. tr., ἐχθηλύν-ειν, ἐχθηλύν- ὦ, fut. ἐκθηλυν-ῶ, acc. — 4᾽ fféminer. \.pr., χλιδαίν-εσθαι, χλιδαίν-ομαι, fut. χλιδαν-οῦὔμαι. — Efféminé, ée, part. passé et adj.

ἐχτεθηλυμέν-ος, n, ον; ἁδρ-ός, &, 6v (comp ἁδρ-ότερος, SUP. dép as

Effervescence, n. f. 1 Ebullition, ἀνάζεσts, εὡως (ἧ). || 2 Émotion vive, ταραχ-ή,

Effervescent, ente, adj., ävaté-wv, ονσα.

Effet, πα. τὴ. 1 Résultat d'une cause, ἀποθαΐν-ον, οντος (τό). || 2 Effet d'une machine, d'un remède, ἐνέργει-α, ας (à). || 3 Acte, Épy-ov, ov (τό). || 4 Force, puissance, δύvaut, εως (ἣ) ; ἰσχ-ύς, ύος (ὃ). [| ὃ Obligation écrite, χειρόγραφ-ον, ou (τό). A quel effet, dans quel but? διὰ ti; διατί; En effet, réellement, ὄντως, τῷ ὄντι. A l'effet de, pour, ὥςτε avec l’inf. A cet effet, pour cet effet, ἐπὶ τούτῳ. || Effets, n. m. pl., objets, vêtements, σχεύ-η, ὧν (τά); χτήματ-α, ὧν (τά).

Effeuillaison, π. f., action d’effeuiller, ἀποφύλλισ-ις, εως (À).

Effeuiller, v. tr., ἀποφυλλίζ-ειν, ἀποφυλλίζuw, fut. ἀποφυλλίσ-ω, 800. --- s’Æffeuiller., V. pr., φυλλοδολ-εῖν, φυλλοδολ-έω, ὥ, fut.

φυλλοδολήσ - ww. — ÆEffeuillé, ée, part.

passé et adj., ἄφυλλ-ος, ος, ον; φυλλοδόλεοος, OC, ον.

Efficace, adj., ἐνεργητικτ-ός, ἡ, ὄν; évepy-6s, ὅς, ὄν (COMP. ἐνεργ - ἔστερος, SUP. ἐνεργ ἐστατος).

EFF

Efficacement, adv., ἐνεργῶς.

Efficient, ente, adj. Cause efficiente, ποιητιχ-ὸν αἴτιτον, ou (τό). Les deux mots se déclinent.

Effigie, n. f., image, eix-wv, ὄνος (ἡ); ἐχτύπωμα, ἐχτυπώματ- oc (τό). Exécuter en effigie, τὴν χαταδίχου εἰχόνα τιμωρ-εῖν, τιμωρ-έω,ῶὦ, fut. τιμωρήσ-ω.

Effilé, ée, adj., mince et allongé, λεπτ-ός, ñ, 6v (comp. λεπτ-ότερος, sup. }ent-6taroc).

Effiler, v. tr., défaire un tissu fil à fil, ἀναλύ-ειν, ἀναλύ-ω, fut. ἀναλύσ-ω, acc. — s’Effiler, N.pr., ἀναλύ-εσθαι, ἀναλύ-ομαι, fut. ἀναλύστ-ομαι.

Efflanquer, v. tr., amaigrir, affaiblir un chetal, ἰσχναίν-ειν, ioxvaiv-w, fut. ἰσχναν- ©, ACC. — ÆEfflanqué, ἐφ. part. passé et adj., ἰσχν-ός, ἢ, ὄν (COMP. ἰσχν-ότερος, sup. ἰσχν-ότατος); λιπόσαρχ-ος, ος, ον.

ffleurer, v.tr. 1 Afteindre légèrement,

fu ἘΣ ἐπιψαύ-ω, fut. ἐπιψαύσ-ω, gén.

[| 2 Ne faire que toucher une question,

χκαθάπτ-εσθαι, χαθάπτ-ομαι, fut. χαθάψ-ομαι, gén. — Effieuré, ée, part. passé et adj., Ψαυστ-ός, ἡ, όν; ἐπιπολῆς OÙ ἐν χρῷ ἐψαυσμέν-ος, Ἢ, ον.

s'Effleurir, v.pr., tomber en efflorescence, ἐπανθ-εῖν, ἐπανθ-έω, &, fut. ἐπανθήσ-ω; ἐξανθ-εἴν, ἐξανθ-έω, &, fut. ἐξανθήσ-ω.

Efflorescence, n. f., cristallisation des métaux, ἐξάνθημα, ἐξανθήματ-ος (τό).

Efflorescent, ente, adj., ἐπανθ-ῶν, οὖσα, οὖν.

Effluence, n. f., émanation d’un fluide, oil ἧς (ἢ). 4

Effluent, ente, adj., éxpé-wv, ουσα, ον.

Effondrer, v. tr. 1 Fouiller la terre, σχάπτειν, σχάπτ-ω, fut. σχάψ-ω, acc. || 2 Briser, acc. || 3 Vider une volaille ou du poisson, ἐξεντερίζ-ειν, étevrepit-w, fut. ἐξεντερίσ-ω, acc. <

ve yen n. f. pl., dépôt, λείψαν-α, ων τά).

s’Efforcer, v.pr., πειρ- ἄσθαι, πειρ-άομαι, ὥμαι, fut. πειράσ-ομαι. S’efforcer 48..., ἐπιχείρ - εἴν, ἐπιχειρ-έω, ©, fut. ἐπιχειρήσ-ω, avec l’inf. ᾿

Effort, n. m., πεῖρ-α, ας (ἡ); ἐπιχείρημα, ἐπιχειρήματ-ος (τό). Faire de grands efforts pour..., πολλὴν σπουδὴν ποι-εἴσθαι, ποιἔομαι, οὔμαι, fut. πονήσ-ομαι περί τι. Faire de vains efforts, ματαιοπον-εἶν, ματαιοπονέω, ©, fut. ματαιοπονήσ-ω. Voir ses efforts trompés, τῆς πείρας ἀποτυχ-εῖν, ἀποτυχ-έω, ὦ, fut. ἀποτυχήσ-ω.

Effraction, n.f., bris en vue de vol, διάῤ-

Eu, eus (ñ); τοιχωρυχί-α, ας (à).

᾿ yant, ante, adj., δειν-ός, ἡ, όν (comp.

δειν-ότερος, SUP. δειν-ότατος); φοδερ-ός, à,

- ὅν (comp. φοδερ-ώτερος, SUP. φοδερ-ώτατος).

… D'une manière effrayante, φοδερῶς.

- Effrayer, v.tr., ἐχφοῦ-εἴν, ἐκφοδ-έω, ὦ, fut.

ἢ Dict franç.-grec.