OPP

ὦ, fut. 06E-w ; δοξάζ-ειν, δοξάζ-. Mit. δοξάσ-ὦ. Changer d'opinion, μεταγιγνώσχ-ειν, μεταγιγνώσχ-ω, fut. μεταγνώσ-ομαι. L'opinion publique, τῶν πολλῶν δόξ-α, Ὡς (ἢ).

rt n. m., suc du pavot, ὄπιτ-ον, ον τό).

Opportun, une, adj., qui est à propos, εὐχαιρ-ος, ος, OV.

Opportunément, adv., à propos, εὐκχαί-

Opportunité, n. f., qualité de ce qui est opportun, εὐκαιρί-α, ας (ἡ).

Opposant, ante, δ6]., qui s’oppose, ἄνθιστάμεν-ος, Ἢ, ον; ἐναντιούμεν-ος, ἡ, ον. {| Nom m., ἀντίπαλ-ος, ov (6).

Opposer, v.tr. 1 Mettre une chose vis-à-vis d'une autre, ἀνθιστάναι, ἀνθίστημι, fut.

ἀντιστήσ-ω, acc. || 2 Mettre en comparaison, en parallèle, παρατιθέναι, παρατίθημι, fut. παραθήσ-ω, acc. ; παραδάλλ-ειν, παραδάλλ-ω, fut. rapaba)-&,acc. —s'Opposer, v.pr., être er contraire, ἀνθίστασθαι, θήστομαι. — Opposé, ée, part. passé et adj. 1 Placé vis-à-vis, ἀντιχείμεν-ος, ἡ, ον. [2 Contraire, hostile, ἐναντί-ος, α,, ον. || 3 Différent par nature, ἐναντί-ος, α΄. ον; ἀντίστροφ-ος, 06, ον. || Nom m., ἐναντί-ον, ou (τό).

Opposite, n.m., l’opposé, le contraire, ἐνavti-ov, ou (τό). A l'opposite, loc. adv., en face, vis-à-vis, ἐναντίον, ἐναντία, ἐξ ἐναντίας.

Opposition, n.f. 1 Empêéchement, obstacle, ἐμπόδι-ον, ou (τό) ; ἐμπόδισμα, ἐμποδίσματεος (τό). [[2 Terme de jurisprudence, διαπορεί-α, ας (ἢ). Former opposition, διαπορεύ-εσθαι, διαπορεύ-ομαι, fut. διαπορεύσ-ομαι. |] 3 Contraste, ἀντίθεσ-ις, εως (à); διαφορ-ά, ἂς (À). || 4 Manière de voir ou d’être cuntraire, ἐναντίωσ-ις, εως (ἡ) : ἐναντιότης, ἐναντιότητ-ος (ἢ). Opposition politique, ἀντιπολιτεί-α, ας (ἡ). | ὃ La minorite opposante d’une assemblée, ἐναντιούμεν-οι, ων (ot); ἀντιπολιτευόμεν-οι, wv (οἷ). || 6 Figure de rhétorique, ἀντίθεσ-ις, εως (ἡ).

Oppresser, v. tr., suffoquer, πνίγ-ειν, πνίγτω, fut. πνίξ-ω, acc.; ἄγχ-ειν, ἄγχτω, fut. ἄγξ-ω,, acc.

Oppresseur, n. m., celui qui opprime, χαταδυναστεύ-ων, OVTOG (ὁ).

Oppressif, ive, adj., qui sert à opprimer, δεσποτιχ-ὦς, ἡ, Ov.

Oppression, n. f. 1 Suffocation, δύςπνοι-α, as (ñ). || 2 Action d'opprimer , xaraduvaστεί-α, ας (ἡ).

Opprimer, v. tr., accabler par abus d’au- (OTité, χαταδυναστεύ-ειν, καταδυναστεύτ-ω, χαταπιέζ-ω, ful. χαταπιέσ-ω, ACC.

Opprobre, n. m. | Honte, ignominie, ὀνειὸτος, €oc, ous (τό). Couvrir, accabler d'opprobre, κατονειδίζ-ειν, χατονειδίζ-ω, fut.