ECC

Plombeur, n. m., celui qui scelle avec du plomb, 010600 σφραγίζ-ὡν, οντος (ὁ).

Plombier, ἢ. m., μολυόδουργ-ός, où (6).

Plongeant, ante, adj., dont la direction est de haut en bas, κάτω φερόμεν-ος, ἡ, ον.

Plongeon, ἢ. m. | Oiseau, κόλυμιδ-ος, οὐ (ὁ). ΄ 2 Action de plonger, χολύμθησ-ις,

εως (ἢ). Faire le plongeon, faiblir, s’esquiver, χαταδύ-εσθαι, καταδύ-ομαι, fut. καταδύστ-ομαι.

Plonger, v. tr. 1 Enfoncer dans l’eau, βάπτ-ειν, βάπτε-ω, fut. βάψ-ω, acc. || 2 Enfoncer, ἐμιθάλλ-ειν, ἐμδάλλ-ω, fut. ἐμδαλ-ῶ, acc. Plonger dans la douleur, περιοδυν-ῷν, περιοδυν-άω, ὦ, fut. περιοδυνήσ-ω,, acc.

Plongé dans la douleur, περιώδυν-ος, ος, ον.

Être plongé dans la douleur, περιοδυν-εἶν, περιοδυν-έω, ὥ, fut. περιοδυνήσ -ω. Etre plongé dans l'ivresse, οἰνοδαρ-εῖν, οἰνοδαρ-έω, ©, fut. oivo6apño-w. Etre plongé dans le sommeil, βαθὺν χοιμ-ἄσθαι, χοιμτ-άομιαι, ὥμαι, fut. χοιμνηθήσετομαι. || Verbe intr. 1 Se jeter dans l’eau, καταδύ-εσϑαι, καταδύ-ομαι, fut. χαταδύσ-ομαι. || 2 Avoir une direction de haut en bas, χατάντης εἶναι, εἰμί, fut.

ἔστοιιαι. — se νου 462". Υ. Pr., χαταδύ-εσθαι, χαταδύ-ομαι, fut. χαταδύστ-ομιαι. Se plonger dans l'ivresse, παροιν-εἴν, παροιν-έω, ὦ, fut. παροινήστω. Se plonger dans les délices, ἐντρυφ-ἄν, ἐντρυφ-άω, ὦ, fut. ἐντρυφήσ-ω. Se plonger dans les plaisirs, περὶ τὰς ἡδονὰς ὅλος εἶναι, εἰμί, fut. ἔστ-ομαι.

Plongeur, n. m., δύτ-ης , ου (6); κολυμδητήρ, χολυμδητῇρ-ος (6).

Ployer, v. tr., χάμπτεειν, χάμπτ-ω, fut.

χάμψτω. — Ployé, ée, part. passé et adj., χαμπτ-ός, ἡ, ὄν.

Pluche, n. f., voy. Peluche.

Pluie, ἢ. f. 1 Eau qui tombe du ciel, ἐξ οὐρανοῦ SAP ὕδατ-ος (τό); 6460-06, ον (6) Abondance de pluie, πολυουμδρί-α, ας (ὃ) Déluge de pluie, χατομόρί-α, ας (à). ||] 2 rs quantité, ὄμιδρ-ος, ou (6); χάλαζ-α nc (À).

Piumage, n.m., πτέρωμα, πτερώματ-ος (τό).

Plumail, n. m., voy. Plumeau.

Plumasserie, ἢ. f. 1 Vente de plumes, λόφων ἀπεμπολ-ἡ, ἧς (ἡ). || 2 Préparation de plumes pour ornements, λόφων κατασχευ-ή, ἧς (À).

Plumassier, ἢ. m., λοφοποι-ός, où (ὁ).

Plume, n.f. 1 Duvet d'oiseaux, πτερ-όν, où (té). ᾿ 2 Panache, parure, λόφ-ος, οὐ (6).

[| 3 Instrument pour écrire, χάλαμ.-ος, ov (ὁ). Homme de plume, écrivain, γραφ-εύς, έως (ὁ).

Plumeau, n. m., balai RE πτέρι»-ον σάρωθρ-ον, ον (τό). Les deux mots se déclinent.

Plumer, v.tr. 1 Enlever les plumes, περιτίλλ-ειν, περιτίλλτω, fut. περιτελ-ῶ, acc. || 2 Duper, ἀπουμύσσ-ειν, ἀπομύσσ-ὠ, ful.

ἀπομύξ-ω, acc.

Plumet, ἢ. m., panache, λόφ-ος, ou (6).

in