BRU

| Brouetter, v. tr., μονοχύκλῳ ἁμαξίῳ διακομίζ-ειν, διαχομίζ-ω, fut. διαχομίσ-ω, acc.

Brouhaha, ἢ. m., ϑόρυδ-ος, ον (ὁ).

Brouillard, n. m., ὁμίχλ-η, Ὡς (à). On le

rend aussi dans le sens de manuscrit. Voy.

rouillon.

Brouille, n. f. Voy. Brouillerie.

Brouiller, v.tr. 1 Méler, φύρ-ειν, φύρ-ω, fut. φυρ-ῶ, aCC.; συγχ-εῖν, συγχ-έω, ὦ, fut. συγ’ χεύσ-ω, acc. || 2 Diviser, διϊστάναι, διΐστημι, fut. διαστήσ-ω, AG. — se Brouiller, \.

pr. 1 Etre en dissension, στασιάζ-ειν, στασιάζ-ω, fut. στασιάσ-ω. || 2 S’obscurcir, σχοτίζ- εσθαι, σχοτίζ-ομαι, fut. σχοτίσ-ομαι. Le temps se brouille, συννέφει, impersonnel.

— Brouillé, ée, part. passé et adj., μεμιγμέν-ος, Ἢ) Ov.

Brouillerie, n. f., ἔρ-ις, τδος (ἢ).

Brouillon, n. m., manuscrit, γραμμάτι-ον, ou (τό); αὐτοσχέδι-ον, ον (τό).

Brouillon, onne, n. et adj. 1 trouble, ϑορυθοποι-ός, 65, 6v.

pas d'ordre, ἄταλτ-ος, 06, ον. pliné, ἀχόλαστ-ος, ος, ον.

Broussailles, ἢ. f. pl., ϑάμν-οι, ὧν (01):

Brouter, v. tr., ronger, τρώγ-ειν, τρώγε-ω, fut. TpoË-w, acc. || Verbe intr., βόσχτεσθαι, βόσχ-ομαι, fut. βοσχήσ-ομαι.

Broutilles, ἢ. f. pl. 1 Menues branches, φρύγαν-α, ων (τά). || 2 Bagatelles, ῥώπι-α, ων (τά).

Broyer, v. tr., τρίό-ειν, τρίδ-ω, fut. τρίψτ-ω, acc.

Broyeur, n. m., τρίπτ-ης, ou (ὁ).

Bru, n. f., νύμφ-η, ἧς (ἢ); vu-6ç6, où (ἡ).

Bruine, n. f., gelée blanche, πάχν-ἡ, ns (à).

Bruiner, v. impers. Il bruine, παχνίζ-ει.

Bruire, v.intr., Bou6-eiv, βομό-έω, ὦ, fut.

Bruissement, n. m., βόμό-ος, ov (6).

Bruit, n. m. 1 Son, ψόφτ-ος, ou (ὁ). Faire du bruit, ψοφ-εῖν, Vop-éw, ὦ, fut. ψοφήσ-ω.

Grand bruit, fracas, πάταγος, ou (6. Bruit clair et sonore, comme celui des trompettes, χλαγγ-ή, ἧς (ἡ). Doux bruit, Ψιθύρισμα, Ψ'θυρίσματ-ος (τό). |] 2 Tumulte, confusion, S6pv6-06, ον (6); Tapay-", ἧς (à). ] 3 Criaillerie, xpavy-n, ἧς 4.1 4 Nouvelle qui cir cule, viu-n, Ὡς (À). [Lo Renom, réputation, δόξ-α, ns (à. Avoir bon bruit, εὐδοχιμεεῦν, εὐδοχιμ-έω, ὦ, fut. εὐδοχιμήστω. ANOIr Mauvais bruit, χαχῶς ἀχού-ειν, ἀχού-ω, fut.

Brüûlant, ante, adj., διάπυρ-ος, cc, ον; περιφλεγ-ἧς, ἧς, és. Chaleur brülante, καῦμα, καύματ-ος (τό).

Brûülement, n. m., ἔμπρησ-:ς, εὡς (ἢ).

Brüûler, v. tr., xat-eiv, χαίτω, fut. χαύστω acc. ; ἐμπίπραμαι, ἐμπίποημι OU ἐμπρήθ-ω fut. ἐμπρήσ -, acc. || Verbe intr. 1 Être brûlant, φλέγ-ειν, φλέγ-εω, fut. φλέξεω. || 2 Etre en feu, être consumé, au propre el au figuré, φλέγ-εσθαι, φλέγ-ομα:, fut. φλεχθήσομαν.

Qui sème le 2 Qui n’a 3 Indisci-